یوحنا 4

4 ¹پس چون عیسی دانست که فَریسیان شنیده‌اند او بیش از یحیی شاگرد می‌سازد و تعمید می‌دهد، ²(هرچند خودِ عیسی تعمید نمی‌داد، بلکه شاگردانش)، ³یهودیه را ترک کرد و به جلیل بازگشت. ⁴و لازم بود که از سامره بگذرد. ⁵پس به شهری از سامره به نام سوخار رسید، نزدیکِ آن مزرعه‌ای که یعقوب به پسرش یوسف بخشیده بود. ⁶چاه یعقوب در آنجا بود. عیسی که از سفر خسته شده بود، همان‌جا کنار چاه نشست—نزدیکِ ظهر بود. ^a a v6 با شمارش از طلوع آفتاب، ساعت ششم نزدیکِ ظهر است.

⁷زنی از سامره برای کشیدن آب آمد. عیسی به او گفت: «به من آبی بده تا بنوشم.»

⁸(زیرا شاگردانش برای خریدِ خوراک به شهر رفته بودند.)

⁹زن سامری گفت: «تو که یهودی هستی، چگونه از من که زنی سامری‌ام آب می‌خواهی؟» (زیرا یهودیان با سامریان معاشرت نمی‌کنند.)

¹⁰عیسی در پاسخ او گفت: «اگر بخششِ پدر ما را می‌شناختی و می‌دانستی کیست آن که به تو می‌گوید ‹آبی به من بده تا بنوشم›، تو از او می‌خواستی و او به تو آبِ زنده می‌داد.»

¹¹زن به او گفت: «سرورم، تو نه دلوی داری و چاه هم عمیق است. پس این آبِ زنده را از کجا می‌آوری؟ ¹²آیا تو از پدر ما یعقوب بزرگ‌تری که این چاه را به ما داد و خود و پسرانش و گله‌هایش از آن نوشیدند؟»

¹³عیسی به او گفت: «هر که از این آب بنوشد، باز تشنه خواهد شد، ¹⁴اما هر که از آبی که من به او می‌دهم بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد؛ بلکه آن آب در او چشمه‌ای خواهد شد که به حیاتِ جاودان جوشان است.»

¹⁵زن به او گفت: «سرورم، این آب را به من بده تا دیگر تشنه نشوم و برای کشیدنِ آب به اینجا نیایم.»

¹⁶عیسی به او گفت: «برو شوهرت را بخوان و به اینجا بازگرد.»

¹⁷زن در پاسخ گفت: «شوهر ندارم.» عیسی به او گفت: «درست گفتی که شوهر نداری.

¹⁸زیرا پنج شوهر داشته‌ای و آن که اکنون داری شوهرت نیست. این را راست گفتی.»

¹⁹زن به او گفت: «سرورم، می‌بینم که تو پیامبری. ²⁰پدرانِ ما بر این کوه عبادت می‌کردند، اما شما می‌گویید جایی که باید عبادت کرد اورشلیم است.»

²¹عیسی به او گفت: «ای زن، سخنم را باور کن: ساعتی می‌آید که نه بر این کوه و نه در اورشلیم پدر را عبادت خواهید کرد. ²²شما آنچه را نمی‌شناسید عبادت می‌کنید؛ ما آنچه را می‌شناسیم عبادت می‌کنیم، زیرا نجات از یهودیان است. ²³اما زمانی می‌آید، و اکنون است، که عبادت‌کنندگانِ راستین، پدر را در روح و راستی عبادت خواهند کرد—زیرا پدر جویای چنین عبادت‌کنندگانی است. ²⁴پدر روح است، و آنان که او را عبادت می‌کنند باید در روح و راستی عبادت کنند.» ^b b v24 در سراسر این بخش، عیسی دربارهٔ عبادتِ پدر تعلیم می‌دهد؛ آن که ذاتش روح است، همان پدری است که جویای عبادت‌کنندگانِ راستین است.

²⁵زن به او گفت: «می‌دانم که مسیحِ موعود—آن که مسیح خوانده می‌شود—می‌آید. چون او بیاید، همه چیز را به ما خواهد گفت.»

²⁶عیسی به او گفت: «من که با تو سخن می‌گویم، همانم.»

²⁷در همان هنگام شاگردانش بازگشتند و در شگفت شدند که او با زنی سخن می‌گوید. با این حال هیچ‌کس نگفت: «چه می‌خواهی؟» یا «چرا با او سخن می‌گویی؟» ²⁸پس آن زن کوزهٔ آب خود را رها کرد و به شهر بازگشت و به مردم گفت: ²⁹«بیایید مردی را ببینید که هرآنچه کرده بودم به من گفت. آیا ممکن است این همان مسیح باشد؟» ³⁰پس آنان از شهر بیرون آمدند و نزد او روانه شدند.

³¹در این میان، شاگردان از او خواهش می‌کردند: «ای استاد، چیزی بخور.»

³²اما او به آنان گفت: «مرا خوراکی برای خوردن هست که شما از آن آگاه نیستید.»

³³پس شاگردان به یکدیگر گفتند: «آیا کسی برای او خوراکی آورده است؟»

³⁴عیسی به آنان گفت: «خوراکِ من این است که ارادهٔ فرستندهٔ خود را به‌جا آورم و کارِ او را به کمال رسانم. ³⁵آیا شما نمی‌گویید ‹چهار ماهِ دیگر مانده و آنگاه فصلِ درو می‌رسد›؟ اینک به شما می‌گویم: چشمان خود را برافرازید و کشتزارها را بنگرید که برای درو سفید شده‌اند. ³⁶همین حالا دروگر مزد می‌گیرد و ثمر برای حیاتِ جاودان گرد می‌آورد، تا کارنده و دروگر با هم شادی کنند. ³⁷زیرا در اینجا این گفته راست می‌آید: ‹یکی می‌کارد و دیگری درو می‌کند.› ³⁸من شما را فرستادم تا آنچه را که برایش زحمت نکشیده‌اید درو کنید. دیگران زحمت کشیدند و شما به ثمرِ زحمتِ ایشان درآمدید.»

ایمان سامره

³⁹بسیاری از سامریانِ آن شهر به سببِ شهادتِ آن زن که گفت «هرآنچه کرده بودم به من گفت» به او ایمان آوردند. ⁴⁰پس چون سامریان نزد او آمدند، از او خواهش کردند که نزدشان بماند؛ و او دو روز در آنجا ماند. ⁴¹و بسیاری دیگر به سببِ کلامِ او ایمان آوردند. ⁴²و به آن زن گفتند: «دیگر نه به سببِ گفتهٔ تو، بلکه اکنون خود شنیده‌ایم و می‌دانیم که این مرد به‌راستی نجات‌دهندهٔ جهان است.»

بازگشت به جلیل

⁴³پس از آن دو روز، از آنجا رهسپار جلیل شد. ⁴⁴(زیرا خودِ عیسی شهادت داده بود که پیامبر در دیارِ خویش حرمتی ندارد.) ⁴⁵چون به جلیل رسید، جلیلیان او را پذیرا شدند، زیرا هرآنچه را که در اورشلیم به‌هنگامِ عید انجام داده بود دیده بودند—چراکه آنان نیز به عید رفته بودند. ⁴⁶او دیگربار به قانای جلیل آمد، همان‌جا که آب را به شراب بدل کرده بود. در کَفَرناحوم پسرِ درباری‌ای بیمار بود. ⁴⁷چون شنید که عیسی از یهودیه به جلیل آمده است، نزد او رفت و التماس کرد که بیاید و پسرش را که در آستانهٔ مرگ بود شفا دهد.

⁴⁸پس عیسی به او گفت: «تا آیات و معجزات نبینید، هرگز ایمان نخواهید آورد.»

⁴⁹آن درباری به او گفت: «سرورم، پیش از آنکه فرزندم بمیرد بیا.»

⁵⁰عیسی به او گفت: «برو؛ پسرت زنده است.» آن مرد به سخنی که عیسی به او گفت ایمان آورد و رفت.

⁵¹هنگامی که در راه بازگشت بود، خادمانش او را دیدار کردند و خبر دادند که پسرش زنده است. ⁵²پس از آنان پرسید که در چه ساعتی حالش بهتر شده است، و گفتند: «دیروز در ساعتِ هفتم، تب او را رها کرد.»

⁵³پس پدر دانست که این همان ساعتی بود که عیسی به او گفت: «پسرت زنده است.» و او و همهٔ اهلِ خانه‌اش ایمان آوردند.

⁵⁴این دومین آیتی بود که عیسی هنگامِ آمدن از یهودیه به جلیل انجام داد.