یوحنا 5

5 ¹پس از آن، عیدی از آنِ یهودیان فرا رسید، و عیسی به اورشلیم رفت. ²در اورشلیم، کنار دروازهٔ گوسفند، حوضی است با پنج رواقِ سرپوشیده، که به زبان آرامی بیت‌حِسدا خوانده می‌شود. ^a a v2 بیت‌حِسدا به معنای «خانهٔ رحمت» است — نامی شایسته برای جایی که عیسی در آن شفا داد. ³در این رواق‌ها انبوهی از بیماران خوابیده بودند — کوران و لنگان و مفلوجان. ^b b v3 کهن‌ترین نسخه‌ها در اینجا آیهٔ ۴ را ندارند؛ نسخه‌های متأخرتر چنین می‌افزایند: «زیرا فرشته‌ای در زمان‌های معیّن به آن حوض فرود می‌آمد و آب را به جنبش درمی‌آورد؛ هر که پس از جنبشِ آب نخست وارد می‌شد، از هر مرضی که داشت شفا می‌یافت.» ⁵مردی در آنجا بود که سی و هشت سال بیمار بود.

⁶عیسی چون او را در آنجا خوابیده دید و دانست که دیرزمانی است چنین بوده است، از او پرسید: «آیا می‌خواهی شفا یابی؟»

⁷آن بیمار پاسخ داد: «سرورم، کسی را ندارم که چون آب به جنبش می‌آید مرا در حوض بگذارد؛ تا من در راه هستم، دیگری پیش از من فرو می‌رود.»

⁸عیسی به او گفت: «برخیز، بستر خود را بردار و راه برو.»

⁹در همان دم آن مرد سلامت یافت، بستر خود را برداشت و راه رفت. و آن روز، روزِ شَبّات بود.

¹⁰پس یهودیان به آن مردِ شفایافته گفتند: «امروز شَبّات است؛ روا نیست بستر خود را برداری.»

¹¹او در پاسخ به آنان گفت: «آن کس که مرا شفا داد، به من گفت: ‹بستر خود را بردار و راه برو.›»

¹²از او پرسیدند: «آن کس کیست که به تو گفت: ‹آن را بردار و راه برو›؟»

¹³اما آن مردِ شفایافته نمی‌دانست او کیست، زیرا عیسی در آن ازدحام ناپدید شده بود.

¹⁴چندی بعد عیسی او را در معبد یافت و گفت: «اکنون شفا یافته‌ای. دیگر گناه مکن، مبادا حالی بدتر بر تو آید.»

¹⁵آن مرد رفت و به یهودیان گفت که عیسی همان کسی است که او را سلامت بخشیده است.

بر ضدّ او برمی‌خیزند

¹⁶و از همین رو یهودیان به آزارِ عیسی پرداختند، زیرا این کارها را در روزِ شَبّات انجام می‌داد.

¹⁷اما عیسی به آنان پاسخ داد: «پدرِ من تا به حال در کار است، و من نیز در کارم.»

¹⁸پس یهودیان بیش از پیش در پی کشتن او برآمدند؛ زیرا او نه تنها شَبّات را می‌شکست، بلکه پدر ما را پدرِ خود می‌خواند و بدین‌سان خود را با او برابر می‌ساخت. ^c c v18 رهبران یهود سخنان عیسی را درست شنیدند: آنگاه که او پدر ما را پدرِ خود خواند، ادعای برابری با پدر ما را داشت. باقیِ این فصل، دفاع و توضیحِ عیسی دربارهٔ همین ادعاست.

¹⁹پس عیسی به آنان گفت: «آمین، آمین، به شما می‌گویم: پسر از خود هیچ نمی‌تواند کرد، مگر آنچه ببیند که پدر می‌کند. زیرا هر چه پدر می‌کند، پسر نیز همان را می‌کند.

²⁰زیرا پدر پسر را دوست می‌دارد و هر چه می‌کند به او نشان می‌دهد؛ و کارهایی بزرگ‌تر از این به او خواهد نمود، تا شما در شگفت شوید. ²¹زیرا همان‌گونه که پدر مردگان را برمی‌خیزاند و زندگی می‌بخشد، پسر نیز به هر که بخواهد زندگی می‌بخشد. ²²زیرا پدر بر هیچ‌کس داوری نمی‌کند، بلکه تمامِ داوری را به پسر سپرده است، ²³تا همه همان‌گونه که پدر را حرمت می‌دارند، پسر را نیز حرمت دارند. هر که پسر را حرمت ندارد، پدر را که او را فرستاده است نیز حرمت نمی‌دارد.

²⁴آمین، آمین، به شما می‌گویم: هر که کلام مرا بشنود و به فرستندهٔ من ایمان آورد، حیاتِ جاودان دارد و به داوری نمی‌آید، بلکه از مرگ به زندگی گذر کرده است. ²⁵آمین، آمین، به شما می‌گویم، ساعتی می‌آید، و اکنون رسیده است، که مردگان صدای پسرِ پدر ما را خواهند شنید، و آنان که بشنوند، زنده خواهند شد. ²⁶زیرا همان‌گونه که پدر در خود حیات دارد، به پسر نیز عطا کرد که در خود حیات داشته باشد. ²⁷و به او اقتدار بخشید که داوری کند، زیرا او پسرِ انسان است. ²⁸از این در شگفت مشوید — ساعتی می‌آید که همهٔ آنان که در قبرها هستند صدای او را خواهند شنید، ²⁹و بیرون خواهند آمد — آنان که نیکی کرده‌اند، برای رستاخیزِ حیات؛ و آنان که بدی کرده‌اند، برای رستاخیزِ داوری. ³⁰من از خود هیچ نمی‌توانم کرد. چنان‌که می‌شنوم، داوری می‌کنم؛ و داوریِ من عادلانه است، زیرا نه ارادهٔ خود، بلکه ارادهٔ آن کس را که مرا فرستاده است می‌جویم.

شاهدانِ پسر

³¹«اگر من دربارهٔ خود شهادت دهم، شهادتم معتبر نیست. ³²دیگری هست که دربارهٔ من شهادت می‌دهد، و می‌دانم شهادتی که دربارهٔ من می‌دهد راست است. ³³شما نزد یحیی قاصدانی فرستادید، و او به حقیقت شهادت داد. ³⁴نه اینکه من شهادتِ انسان را بپذیرم، بلکه این را می‌گویم تا شما نجات یابید. ³⁵یحیی چراغی بود سوزان و فروزان، و شما خواستید اندک‌زمانی در نورِ او شادی کنید. ³⁶اما من شهادتی بزرگ‌تر از شهادتِ یحیی دارم: کارهایی که پدرم به من سپرد تا به کمال رسانم — همان کارهایی که اکنون انجام می‌دهم — شهادت می‌دهند که پدرم مرا فرستاده است. ³⁷و پدرم که مرا فرستاده، خودْ دربارهٔ من شهادت داده است. شما هرگز نه صدای او را شنیده‌اید و نه صورت او را دیده‌اید، ³⁸و کلام او در شما ماندگار نیست، زیرا به آن کس که او فرستاده است ایمان نمی‌آورید.

³⁹شما کتب مقدّس را می‌کاوید، زیرا می‌پندارید که در آنها حیاتِ جاودان دارید — و حال آنکه همان کتب دربارهٔ من شهادت می‌دهند، ⁴⁰با این همه نمی‌خواهید نزد من آیید تا حیات یابید. ⁴¹من جلال را از انسان‌ها نمی‌پذیرم، ⁴²اما شما را می‌شناسم — که محبتِ پدر ما در شما نیست. ⁴³من به نامِ پدرم آمده‌ام، و مرا نمی‌پذیرید؛ اگر دیگری به نامِ خود بیاید، او را خواهید پذیرفت. ⁴⁴چگونه می‌توانید ایمان آورید، در حالی که جلال را از یکدیگر می‌پذیرید و جلالی را که از خدای یگانه است نمی‌جویید؟

⁴⁵مپندارید که من نزد پدرم بر شما شکایت خواهم کرد. آن که بر شما شکایت می‌کند موسی است، همان که به او امید بسته‌اید. ⁴⁶زیرا اگر به موسی ایمان می‌داشتید، به من نیز ایمان می‌آوردید، زیرا او دربارهٔ من نوشت. ⁴⁷اما اگر نوشته‌های او را باور ندارید، چگونه سخنان مرا باور خواهید کرد؟»