Samiriye'den Geçen Yol
Yakup'un kuyusu başında yorgun olan İsa, Samiriyeli bir kadından içecek su ister, beş kocasıyla ilgili gerçeği söyler ve içinde bir pınara dönüşen suyu sunar. Baba, ruhta ve gerçekte tapınanları arıyor. Kadının bütün kenti iman eder; ölmek üzere olan bir çocuk yaşar.
4 1İsa, Yahya'dan daha çok öğrenci edinip vaftiz ettiğini Ferisiler'in duyduğunu öğrenince, 2(gerçi vaftiz eden İsa'nın kendisi değil, öğrencileriydi), 3Yahudiye'den ayrılıp yeniden Celile'ye döndü. 4Giderken Samiriye'den geçmesi gerekiyordu. 5Böylece Samiriye'nin Sihar denilen kentine geldi. Burası, Yakup'un oğlu Yusuf'a verdiği toprağın yakınındaydı. 6Yakup'un kuyusu da oradaydı. İsa, yolculuktan yorgun düşünce kuyunun başına oturdu. Saat öğlen sularıydı. a a v6 Gün doğumundan sayıldığında altıncı saat, öğlen sularına denk gelir.
7Samiriyeli bir kadın su çekmeye geldi. İsa ona, «Bana içecek su ver» dedi.
8(Öğrencileri yiyecek satın almak için kente gitmişlerdi.)
9Samiriyeli kadın, «Sen Yahudi'sin, ben de Samiriyeli bir kadınım. Nasıl olur da benden içecek su istersin?» dedi. Çünkü Yahudiler'in Samiriyeliler'le ilişkisi yoktu.
10İsa kadına şu yanıtı verdi: «Babamız'ın armağanını ve sana, ‹Bana içecek su ver› diyenin kim olduğunu bilseydin, sen O'ndan dilerdin, O da sana yaşam suyu verirdi.»
11Kadın, «Efendim» dedi, «Su çekecek bir şeyin yok, kuyu da derin. Öyleyse bu yaşam suyunu nereden bulacaksın? 12Sen, bu kuyuyu bize veren, kendisi, oğulları ve hayvanları ondan içen atamız Yakup'tan daha mı büyüksün?»
13İsa şöyle yanıt verdi: «Bu sudan her içen yine susayacak. 14Oysa benim vereceğim sudan içen sonsuza dek susamayacak. Vereceğim su, onun içinde sonsuz yaşam için fışkıran bir pınar olacak.»
15Kadın, «Efendim» dedi, «Bu suyu bana ver. Böylece ne susarım ne de su çekmeye buraya gelirim.»
16İsa ona, «Git, kocanı çağır ve buraya gel» dedi.
17Kadın, «Kocam yok» diye yanıtladı. İsa ona, «Kocam yok demekle doğru söyledin» dedi.
18«Çünkü beş kocaya vardın. Şimdi birlikte yaşadığın adam da kocan değil. Doğruyu söyledin.»
19Kadın, «Efendim, anlıyorum ki sen bir peygambersin» dedi. 20«Atalarımız bu dağda tapındılar, ama siz tapınılması gereken yerin Yeruşalim olduğunu söylüyorsunuz.»
21İsa ona şöyle dedi: «Kadın, bana inan, öyle bir saat geliyor ki, Baba'ya ne bu dağda ne de Yeruşalim'de tapınacaksınız. 22Siz bilmediğinize tapıyorsunuz, biz bildiğimize tapıyoruz. Çünkü kurtuluş Yahudiler'den gelir. 23Ne var ki, gerçek tapınanların Baba'ya ruhta ve gerçekte tapınacakları saat geliyor; işte o saat şimdidir. Baba da kendisine böyle tapınanları arıyor. 24Baba ruhtur; O'na tapınanlar da ruhta ve gerçekte tapınmalıdır.» b b v24 İsa bu bölüm boyunca Baba'ya tapınmayı öğretir; doğası ruh olan, gerçek tapınanları arayan Baba'nın ta kendisidir.
25Kadın İsa'ya, «Mesih'in –yani Hristos denilenin– geleceğini biliyorum. O gelince bize her şeyi bildirecek» dedi.
26İsa ona, «Seninle konuşan benim, O benim» dedi.
27Tam o sırada öğrencileri geldi. İsa'nın bir kadınla konuşmasına şaştılar. Yine de hiçbiri, «Ne istiyorsun?» ya da «O kadınla neden konuşuyorsun?» demedi. 28Bunun üzerine kadın su testisini bırakıp kente gitti ve halka şöyle dedi: 29«Gelin, yaptığım her şeyi bana söyleyen adamı görün. Yoksa Mesih bu mu?» 30Onlar da kentten çıkıp İsa'ya doğru gelmeye başladılar.
31Bu arada öğrencileri O'na, «Rabbî, yemek ye» diye rica ediyorlardı.
32Ama İsa onlara, «Benim, sizin bilmediğiniz bir yiyeceğim var» dedi.
33Öğrenciler birbirlerine, «Yoksa biri O'na yiyecek mi getirdi?» diye sordular.
34İsa onlara şöyle dedi: «Benim yiyeceğim, beni gönderenin isteğini yerine getirmek ve O'nun işini tamamlamaktır. 35Sizler, ‹Ekinleri biçmeye daha dört ay var› demiyor musunuz? İşte size söylüyorum: Başınızı kaldırıp tarlalara bakın. Ekinler sararmış, biçilmeye hazır! 36Eken ile biçenin birlikte sevinmesi için, biçen kişi şimdiden ücretini alıyor ve sonsuz yaşam için ürün topluyor. 37‹Biri eker, başkası biçer› sözü işte bunun için doğrudur. 38Ben sizi, emek vermediğiniz bir ürünü biçmeye gönderdim. Başkaları emek verdi, siz ise onların emeğinden yararlandınız.»
Samiriye İman Ediyor
39O kentten birçok Samiriyeli, «Yaptığım her şeyi bana söyledi» diye tanıklık eden kadının sözü üzerine İsa'ya iman etti. 40Samiriyeliler O'na gelince, yanlarında kalması için O'na yalvardılar. İsa da orada iki gün kaldı. 41O'nun sözü üzerine daha birçokları iman etti. 42Kadına, «Artık senin sözlerinle değil, kendimiz işittiğimiz için iman ediyoruz. Bu adamın gerçekten dünyanın Kurtarıcısı olduğunu biliyoruz» dediler.
Celile'ye Dönüş
43Bu iki günden sonra İsa oradan ayrılıp Celile'ye gitti. 44(Çünkü İsa'nın kendisi, bir peygamberin kendi memleketinde saygı görmediğine tanıklık etmişti.) 45Celile'ye geldiğinde Celileliler O'nu iyi karşıladılar. Çünkü onlar da bayram için gitmişler ve bayramda Yeruşalim'de yaptığı her şeyi görmüşlerdi. 46İsa yine, suyu şaraba çevirdiği Celile'nin Kana Köyü'ne geldi. Kefarnahum'da saraya bağlı bir memurun oğlu hastaydı. 47Adam, İsa'nın Yahudiye'den Celile'ye geldiğini duyunca O'na gitti. Ölmek üzere olan oğlunu gelip iyileştirmesi için O'na yalvardı.
48İsa adama, «Sizler belirtiler ve harikalar görmedikçe asla iman etmeyeceksiniz» dedi.
49Saray memuru İsa'ya, «Efendim, çocuğum ölmeden gel» dedi.
50İsa, «Git, oğlun yaşayacak» dedi. Adam, İsa'nın söylediği söze inanıp gitti.
51Yolda giderken köleleri onu karşılayıp oğlunun yaşadığını bildirdiler. 52Adam, oğlunun iyileşmeye başladığı saati onlara sordu. «Dün yedinci saatte ateşi düştü» dediler.
53Böylece çocuğun babası, bunun, İsa'nın kendisine, ‹Oğlun yaşayacak› dediği saat olduğunu anladı. Kendisi ve tüm ev halkı iman etti.
54İsa, Yahudiye'den Celile'ye geldikten sonra yaptığı bu ikinci belirtiydi.
