Rêya di nav Sameriyê re

Li ber bîra Aqûb westiyayî, Îsa ji jineke Samerî avê dixwaze, rastiya li ser pênc mêrên wê bi nav dike, û avê pêşkêş dike ku di hundirê wê de dibe kaniyek. Bav li kesên ku bi ruh û rastî diperizin digere. Tevahiya bajarê wê bawerî tîne; kurekî li ber mirinê sax dibe.

Beş 4.

Gava Îsa zanî ku Fêrisiyan bihîstiye ku ew ji Yûhenna bêtir şagirtan çêdike û imad dike. (her çend Îsa bi xwe imad nedikir, lê şagirtên wî imad dikirin), wî Cihûdiya terk kir û dîsa vegeriya Celîlê. Û diviya bû ku ew di Sameriyê re derbas bibe. Loma ew hat bajarekî Sameriyê yê ku navê wî Sîxar bû, nêzîkî wê zeviya ku Aqûb dabû kurê xwe Ûsiv. Bîra Aqûb li wir bû. Îsa, ku ji rêwîtiyê westiyabû, li ber bîrê rûnişt. Nêzîkî nîvro bû. ^a

Jineke Samerî hat ku avê bikişîne. Îsa jê re got: “Bide min ku ez vexwim.”

(Çimkî şagirtên wî çûbûn bajêr ku xwarinê bikirin.).

Jina Samerî jê re got: “Tu Cihû yî; çima tu ji min, ji jineke Samerî, av dixwazî ku vexwî?” (Cihû bi Sameriyan re têkilî danaynin.).

Îsa bersiv da wê: “Heke te diyariya Bavê me bizaniya û kî ye yê ku ji te re dibêje: ‘Bide min ku ez vexwim,’ te yê ji wî bixwesta û wî yê ava jîndar bida te.”

Jinikê jê re got: “Ezbenî, tiştekî te tuneye ku tu pê avê bikişînî û bîr jî kûr e. Îdî tu vê ava jîndar ji ku tînî? Ma tu ji bavê me Aqûb mezintir î? Wî ev bîr da me û wî bi xwe jî, bi kurên xwe û bi pez û dewarên xwe re jê vexwar.”

Îsa jê re got: “Her kesê ku ji vê avê vedixwe, wê dîsa tî bibe, lê kesê ku ji wê ava ku ez didim wî vexwe, wê tu car dîsa tî nebe. Ew ava ku ez didim wî, wê di wî de bibe kaniyeke avê ya ku heta jiyana herheyî dizê.”

Jinikê jê re got: “Ezbenî, vê avê bide min, da ku ez tî nebim û ji bo kişandina avê neyêm vir.”

Îsa jê re got: “Here, gazî mêrê xwe bike û vegere vir.”

Jinikê bersiv da: “Mêrê min tuneye.” Îsa jê re got: “Te rast got ku mêrê te tuneye.

Çimkî pênc mêrên te hebûn û ew mêrê ku niha bi te re ye ne mêrê te ye. Te rastî got.”

Jinikê jê re got: “Ezbenî, ez dibînim ku tu pêxember î. Bav û kalên me li vî çiyayî diperizîn, lê hûn dibêjin ku cihê ku divê mirov lê biperize Orşelîm e.”

Îsa jê re got: “Jinê, ji min bawer bike: saetek tê ku hûnê ji Bav re ne li vî çiyayî û ne jî li Orşelîmê biperizin. Hûn ji tiştê ku hûn nizanin re diperizin; em ji tiştê ku em dizanin re diperizin, çimkî xilasî ji Cihûyan tê. Lê demek tê û niha jî hatiye, ku perizgerên rastîn bi ruh û rastiyê ji Bav re diperizin. Çimkî Bav li perizgerên weha digere. Bav ruh e û divê yên ku ji wî re diperizin, bi ruh û rastiyê biperizin.” ^b

Jinikê jê re got: “Ez dizanim ku Mesîh, yê ku jê re Kristos tê gotin, tê. Gava ew bê, ewê her tiştî ji me re bêje.”

Îsa jê re got: “Ez ew im, yê ku bi te re dipeyive.”

Hema wê gavê şagirtên wî vegeriyan û ecêbmayî man ku ew bi jinekê re dipeyivî. Lê dîsa jî kesî negot: “Tu çi dixwazî?” an jî: “Tu çima bi wê re dipeyivî?” Loma jinikê cêra xwe ya avê li wir hişt, vegeriya bajêr û ji xelkê re got: “Werin, mirovekî bibînin ku her tiştê ku min kiriye ji min re got. Ma dibe ku ev Mesîh be?” Ew ji bajêr derketin û ber bi wî ve dihatin.

Di vê navberê de şagirtan jê lava dikir û digotin: “Rabbî, bixwe.”

Lê wî ji wan re got: “Xwarineke min heye ku ez bixwim û hûn bi wê nizanin.”

Loma şagirtan ji hev re got: “Ma kesî tiştekî xwarinê ji wî re aniye?”

Îsa ji wan re got: “Xwarina min ew e ku ez daxwaza Yê ku ez şandime bînim cih û karê wî biqedînim. Ma hûn nabêjin: ‘Çar mehên din hene, paşê dirûn tê’? Va ye, ez ji we re dibêjim: çavên xwe hilînin û li zeviyan binêrin, ew ji bo dirûnê spî bûne. Jixwe yê ku didirû heqê xwe distîne û ji bo jiyana herheyî berê berhev dike, da ku yê diçîne û yê didirû bi hev re şa bibin. Çimkî li vir ev gotin rast e: ‘Yek diçîne û yekî din didirû.’ Min hûn şandin ku hûn tiştê ku we ji bo wî ked nedaye bidirûn. Yên din xebitîn û hûn ketine nav keda wan.”

Samerî Bawer Dikin

Ji wî bajarî gelek Sameriyan ji ber şahidiya jinikê ya ku digot: “Her tiştê ku min kiriye wî ji min re got,” bi wî bawer kir. Gava Samerî hatin ba wî, wan jê rica kir ku ew li cem wan bimîne; ew du rojan li wir ma. Û ji ber gotina wî gelekên din jî bawer kir. Wan ji jinikê re got: “Êdî ne ji ber gotina te ye ku em bawer dikin; me bi xwe bihîst û em dizanin ku bi rastî ev mirov Rizgarkarê dinyayê ye.”

Vegera Celîlê

Piştî wan her du rojan ew ji wir derket û çû Celîlê. (Çimkî Îsa bi xwe şahidî dabû ku pêxemberek li welatê xwe ne xwedî rûmet e.). Gava ew gihîşt Celîlê, Celîliyan ew pêşwazî kir, çimkî wan her tiştê ku wî di cejnê de li Orşelîmê kiribû dîtibû; ew jî çûbûn cejnê. Ew dîsa çû Qanaya Celîlê, cihê ku wî av kiribû şerab. Li Kefernahûmê kurê karbidestekî padîşah nexweş bû. Gava wî bihîst ku Îsa ji Cihûdiyayê hatiye Celîlê, ew çû ba wî û jê lava kir ku ew were xwarê û kurê wî yê ku li ber mirinê bû qenc bike.

Loma Îsa jê re got: “Heke hûn nîşan û kerametan nebînin, hûnê tu car bawer nekin.”

Karbidestê padîşah jê re got: “Ezbenî, berî ku zarokê min bimire, were xwarê.”

Îsa jê re got: “Here; kurê te wê bijî.” Mêrikî ji gotina ku Îsa jê re gotibû bawer kir û çû.

Gava ew diçû xwarê, xulamên wî rastî wî hatin û jê re gotin ku lawê wî dijî. Loma wî ji wan pirsî ka di kîjan saetê de ew baştir bû, û wan jê re got: “Duh di saeta heftan de tayê ew berda.”

Loma bavê zarok zanî ku ev ew saet bû ku Îsa jê re gotibû: “Kurê te wê bijî.” Wî û tevahiya mala wî bawer kir.

Ev êdî nîşana duyem bû ku Îsa kir, gava ew ji Cihûdiyayê hatibû Celîlê.