Ewangelia Jana 5

5 ¹Potem było święto żydowskie i Jezus udał się do Jerozolimy. ²Przy Bramie Owczej w Jerozolimie jest sadzawka z pięcioma krytymi krużgankami, zwana po aramejsku Betesda. ^a a v2 Betesda znaczy «dom miłosierdzia» — odpowiednia nazwa dla miejsca, gdzie Jezus uzdrawiał. ³W nich leżało mnóstwo chorych — ślepych, chromych i sparaliżowanych. ^b b v3 Najstarsze rękopisy nie mają tu wersetu 4; późniejsze kopie dodają: „Anioł bowiem zstępował w pewnych porach do sadzawki i poruszał wodę; kto pierwszy wszedł po poruszeniu wody, zostawał uzdrowiony z jakiejkolwiek choroby, na którą cierpiał.” ⁵Był tam pewien człowiek, który chorował od trzydziestu ośmiu lat.

⁶Gdy Jezus zobaczył go leżącego i poznał, że już długi czas tam przebywa, zapytał: „Czy chcesz być uzdrowiony?”

⁷Chory odpowiedział mu: „Panie, nie mam nikogo, kto by mnie wniósł do sadzawki, gdy poruszy się woda; a kiedy sam idę, ktoś inny wchodzi przede mną.”

⁸Jezus powiedział mu: „Wstań, weź swoje posłanie i chodź.”

⁹I natychmiast człowiek ten wyzdrowiał, wziął swoje posłanie i chodził. A był to dzień sabatu.

¹⁰Żydzi więc powiedzieli uzdrowionemu: „Jest sabat — nie wolno ci nosić swojego posłania.”

¹¹Odpowiedział im: „Ten, który mnie uzdrowił, powiedział mi: «Weź swoje posłanie i chodź».”

¹²Zapytali go: „Kim jest ten człowiek, który ci powiedział: «Weź je i chodź»?”

¹³Lecz uzdrowiony nie wiedział, kto to był, gdyż Jezus wmieszał się w tłum, który tam się znajdował.

¹⁴Potem Jezus znalazł go w świątyni i powiedział: „Oto zostałeś uzdrowiony. Przestań grzeszyć, aby nie przydarzyło ci się coś gorszego.”

¹⁵Człowiek ten odszedł i powiedział Żydom, że to Jezus go uzdrowił.

Zwracają się przeciwko niemu

¹⁶I dlatego Żydzi zaczęli prześladować Jezusa, ponieważ czynił takie rzeczy w sabat.

¹⁷Lecz Jezus odpowiedział im: „Mój Ojciec działa aż dotąd i ja też działam.”

¹⁸Dlatego Żydzi tym bardziej usiłowali go zabić: nie tylko bowiem łamał sabat, lecz także nazywał naszego Ojca swoim własnym Ojcem, czyniąc się równym jemu. ^c c v18 Przywódcy żydowscy dobrze zrozumieli słowa Jezusa: gdy nazywał naszego Ojca swoim własnym Ojcem, rościł sobie równość z naszym Ojcem. Reszta rozdziału to obrona i wyjaśnienie tego roszczenia przez Jezusa.

¹⁹Jezus więc powiedział im: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Syn nie może sam od siebie nic czynić, lecz tylko to, co widzi, że Ojciec czyni. Cokolwiek bowiem Ojciec czyni, to samo czyni i Syn.

²⁰„Bo Ojciec miłuje Syna i pokazuje mu wszystko, co sam czyni; i pokaże mu większe dzieła niż te, abyście się zdumiewali. ²¹Jak bowiem Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak i Syn ożywia tych, których chce. ²²Bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz cały sąd powierzył Synowi, ²³aby wszyscy czcili Syna, tak jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, nie czci Ojca, który go posłał.

²⁴Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto słucha mojego słowa i wierzy temu, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie pójdzie na sąd, lecz przeszedł ze śmierci do życia. ²⁵Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy umarli usłyszą głos Syna naszego Ojca, a ci, którzy usłyszą, będą żyć. ²⁶Jak bowiem Ojciec ma życie sam w sobie, tak dał i Synowi, aby miał życie sam w sobie. ²⁷I dał mu władzę sądzenia, ponieważ jest Synem Człowieczym. ²⁸Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy są w grobach, usłyszą jego głos; ²⁹i wyjdą ci, którzy dobrze czynili, na zmartwychwstanie życia, a ci, którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu. ³⁰Sam od siebie nic nie mogę czynić. Sądzę tak, jak słyszę, a mój sąd jest sprawiedliwy, bo nie szukam własnej woli, lecz woli tego, który mnie posłał.

Świadkowie Syna

³¹„Jeśli ja sam świadczę o sobie, moje świadectwo nie jest prawdziwe. ³²Jest ktoś inny, kto świadczy o mnie, i wiem, że prawdziwe jest świadectwo, które o mnie daje. ³³Wysłaliście posłańców do Jana, a on dał świadectwo prawdzie. ³⁴Ja jednak nie przyjmuję świadectwa od człowieka, lecz mówię to, abyście byli zbawieni. ³⁵On był lampą płonącą i świecącą, a wy chcieliście przez krótki czas radować się w jego świetle. ³⁶Ale ja mam świadectwo większe niż Jana: dzieła bowiem, które dał mi mój Ojciec, abym je wykonał, te właśnie dzieła, które czynię, świadczą o mnie, że mój Ojciec mnie posłał. ³⁷A mój Ojciec, który mnie posłał, sam dał o mnie świadectwo. Nigdy nie słyszeliście jego głosu ani nie widzieliście jego postaci, ³⁸i nie macie jego słowa trwającego w was, bo nie wierzycie temu, którego on posłał.

³⁹Badacie Pisma, sądząc, że w nich macie życie wieczne, a to one właśnie świadczą o mnie, ⁴⁰a jednak nie chcecie przyjść do mnie, aby mieć życie. ⁴¹Nie przyjmuję chwały od ludzi, ⁴²lecz poznałem was, że nie macie w sobie miłości naszego Ojca. ⁴³Przyszedłem w imieniu mojego Ojca, a nie przyjmujecie mnie; jeśli ktoś inny przyjdzie we własnym imieniu, jego przyjmiecie. ⁴⁴Jak możecie wierzyć, skoro przyjmujecie chwałę jedni od drugich, a nie szukacie chwały, która jest od jedynego Boga?

⁴⁵Nie myślcie, że ja będę was oskarżał przed moim Ojcem. Mojżesz, w którym pokładaliście nadzieję, oskarża was. ⁴⁶Gdybyście bowiem wierzyli Mojżeszowi, wierzylibyście i mnie, bo on pisał o mnie. ⁴⁷Lecz jeśli jego pismom nie wierzycie, jakże uwierzycie moim słowom?”