Yermia 44 FHB Father's Heart Bible™

44 ¹Ieu pangandika anu sumping ka Yermia ngeunaan sakabeh urang Yahudi anu maratuh di Mesir, di Migdol, di Tahpanhes, di Mempis, jeung di Patros:

²Kieu dawuhan Rama nu ngawasa balad sawarga, Rama urang Israil: Maraneh geus narenjo sakabeh balai anu ku Kami didatangkeun ka Yerusalem jeung ka saban kota di Yuda. Ayeuna geus jaradi ruruntuhan, euweuh anu nyicingan, ³lantaran kajahatan anu dipigawe ku maranehna anu nyababkeun Kami bendu—ngaduruk kurban, ngabakti ka allah-allah sejen anu teu dipikawanoh, boh ku maranehna, boh ku maraneh, boh ku karuhun maraneh. ⁴Sanajan kitu Kami terus-terusan ngutus para abdi Kami, nya eta para nabi, ka maraneh, bari ngadawuh, ‘Ulah migawe ieu perkara pikagilaeun anu dipikaijid ku Kami! ⁵Tapi maranehna teu daraek ngadenge atawa ninggalkeun kajahatanana, teu eureun ngukus ka allah-allah sejen. ⁶Nya bebendu jeung amarah Kami ngagolak, hurung ngagegedur di kota-kota Yuda jeung di jalan-jalan Yerusalem; nepi ka jaradi suwung jeung ruruntuhan, saperti nu katembong ayeuna.

⁷Kieu dawuhan Rama nu ngawasa balad sawarga, Rama urang Israil: Ku naon maraneh nyilakakeun diri sorangan nepi ka sakitu gedena, numpes lalaki, awewe, barudak, jeung orok ti Yuda, nepi ka teu nyesakeun saurang-urang acan pikeun maraneh?

⁸“Maraneh ngajurung amarah Kami ku pagawean leungeun maraneh sorangan, ngaduruk kurban ka allah-allah sejen di Mesir, tempat maraneh datang pikeun maratuh—nepi ka numpes diri sorangan, jadi bahan panyapa jeung wiwirang di antara sakabeh bangsa di bumi. ⁹Naha maraneh geus paroho kana kajahatan karuhun maraneh, kajahatan raja-raja Yuda jeung parabojona, kajahatan maraneh sorangan jeung parabojo maraneh—anu dilampahkeun di tanah Yuda jeung di jalan-jalan Yerusalem? ¹⁰Nepi ka kiwari maranehna can oge ngarendahkeun maneh, can sarieun, can nurut kana hukum jeung katangtuan Kami anu geus ditetepkeun di hareupeun maraneh jeung karuhun maraneh.”

¹¹Kieu dawuhan Rama nu ngawasa balad sawarga, Rama urang Israil: Kami rek nyanghareupkeun beungeut Kami ka maraneh pikeun ngadatangkeun balai, pikeun numpes sakabeh urang Yuda. ¹²“Kami rek nyokot urang Yuda anu sesa, anu geus tekadna rek maratuh di Mesir: kabeh bakal tumpur, paraeh di ditu ku pedang jeung kalaparan, ti nu pangleutikna nepi ka nu pangagungna, maraeh ku pedang jeung kalaparan, jadi bahan panyapa, bahan kagimiran, wiwirang, jeung bahan seuseukeuran. ¹³Kami rek ngahukum jalma-jalma anu maratuh di Mesir cara Kami geus ngahukum Yerusalem—ku pedang, ku kalaparan, jeung ku pagebug. ¹⁴Ti antara urang Yuda anu sesa anu datang maratuh di Mesir moal aya nu bisa luput atawa salamet pikeun balik deui ka Yuda, tempat anu dipikahayang rek dicicingan deui ku maranehna—iwal ti sababaraha urang anu luput, moal aya nu bakal balik.”

¹⁵Geus kitu sakabeh lalaki anu nyaho yen parabojona ngahaturkeun kurban ka allah-allah sejen, jeung sakabeh awewe anu narangtung di dinya—jumlahna kacida lobana—katut sakabeh rahayat anu maratuh di Mesir, di Patros, ngawalon ka Yermia: ¹⁶“Perkara pangandika anu diucapkeun ku anjeun ka kami kalawan asmana Rama urang—kami moal daraek ngadengekeun anjeun. ¹⁷Henteu—kami tangtu rek ngalampahkeun sagala anu geus diucapkeun dina jangji kami: ngahaturkeun kurban ka ratu sawarga, nyicikeun kurban inuman ka manehna, sakumaha anu geus dipigawe ku kami—kami, karuhun kami, raja-raja kami, jeung para gegeden kami—di kota-kota Yuda jeung di jalan-jalan Yerusalem. Harita kami loba pangan, mukti, sarta teu manggih balai. ^a a v17 Ratu Sawarga teh dewi kasuburan anu kamashur di Timur Tengah jaman baheula, meureun Astarte atawa Istar, anu loba disembah di Yuda. ¹⁸Tapi ti barang kami eureun ngukus jeung nyicikeun kurban inuman ka ratu sawarga, kami jadi kakurangan dina sagala perkara sarta beak diberik ku pedang jeung kalaparan.”

¹⁹Para awewe nambahan, “Waktu kami ngahaturkeun kurban ka ratu sawarga bari nyicikeun kurban inuman ka manehna, naha kami nyieun kueh anu wangunna nurutan manehna jeung nyicikeun kurban inuman teh tanpa kanyaho salaki kami?”

²⁰Geus kitu Yermia nyarios ka sakabeh jalma, lalaki jeung awewe, anu geus ngajawab ka anjeunna kitu. ²¹“Kurban anu diduruk ku aranjeun di kota-kota Yuda jeung di jalan-jalan Yerusalem—aranjeun, karuhun aranjeun, raja-raja aranjeun, para gegeden aranjeun, jeung rahayat nagri—naha eta teh teu diemut ku Rama urang? Naha eta teu kalebet kana manah-Na? ²²Nya Rama urang henteu iasa deui nahan kalakuan jahat jeung rupa-rupa pagawean aranjeun anu matak ijid teh; tanah aranjeun jadi ruruntuhan, bahan kagimiran, bahan panyapa, suwung teu dicicingan, saperti nu katembong ayeuna. ²³Lantaran aranjeun ngaduruk kurban, migawe dosa ka Rama urang, sarta henteu nurut kana timbalana-Na, henteu lumampah dina hukum-Na, katangtuan-Na, jeung pangdawuh-Na, nya ieu balai teh nibankeun ka aranjeun, saperti nu kajadian ayeuna.”

²⁴Yermia nyarios ka sakabeh jalma jeung ka sakabeh awewe, “Darengekeun pangandika Rama urang, he sakabeh urang Yuda anu aya di tanah Mesir.

²⁵Kieu dawuhan Rama nu ngawasa balad sawarga, Allah Israil: Aranjeun jeung parabojo aranjeun geus ngucapkeun ku sungut sorangan sarta ngalampahkeun ku leungeun sorangan: ‘Kami rek nedunan jangji anu geus diikrarkeun ku kami—ngukus ka ratu sawarga jeung nyicikeun kurban inuman ka manehna.’ Nya tedunan atuh jangji aranjeun teh! Laksanakeun!”

²⁶“Darengekeun pangandika Rama urang, he sakabeh urang Yuda anu maratuh di tanah Mesir: Regepkeun, Kami geus sumpah demi jenengan Kami anu agung, dawuhan Mantenna, yen moal aya deui saurang-urang acan urang Yuda di sakuliah tanah Mesir anu bakal nyambat jenengan Kami, bari ngucap, ‘Demi Rama Nu Maha Kawasa, anu jumeneng. ²⁷Regepkeun, Kami keur ngawaskeun maranehna pikeun ngadatangkeun balai, lain pikeun kahadean. Sakabeh lalaki Yuda anu aya di Mesir bakal paraeh ku pedang jeung kalaparan nepi ka beak teu nyesa saurang-urang acan. ²⁸Ngan saeutik anu luput tina pedang anu bakal balik ti Mesir ka Yuda; geus kitu sakabeh urang Yuda anu sesa, anu geus arindit ka Mesir pikeun maratuh di dinya, bakal nyaho pangandika saha anu bener-bener laku—pangandika Kami atawa pangandika maranehna.’

²⁹Ieu tandana pikeun maraneh, dawuhan Rama urang: Kami rek ngahukum maraneh di ieu tempat, supaya maraneh nyaraho yen pangandika Kami anu ngalawan maraneh teh tangtu bakal laksana—pikeun ngadatangkeun balai. ³⁰Kieu dawuhan Rama urang: Kami rek masrahkeun Parao Hopra raja Mesir kana leungeun musuh-musuhna anu hayang maehan manehna, cara Kami geus masrahkeun Sidkia raja Yuda kana leungeun Nebukadnesar raja Babul, musuhna anu hayang maehan manehna.”