Pangandika Pikeun Baruk
Pangandika pondok anu pribadi pikeun Baruk, anu cape ku nulis sarta teu manggih katengtreman. Manéhna henteu dibéjakeun yén kasedihna téh leutik. Manéhna dibéjakeun yén Rama urang keur nyabut naon anu ku Mantenna dipelak, ku kituna Baruk ulah néangan hal-hal anu agung; hirupna nyalira anu bakal tetep jadi milikna.
45 1Pangandika anu diucapkeun ku Nabi Yermia ka Baruk bin Neria, waktu Baruk nuliskeun eta kekecapan dina gulungan tina didikte ku Yermia, dina taun kaopat Raja Yoyakim bin Yosia, raja Yuda: 2Kieu dawuhan Rama urang, Allahna Israil, ka maneh, Baruk:
3Maneh geus ngomong, “Cilaka kami! Karana Rama urang nambahan kasedih kana kanyeri kami; kami geus lesu ku sambat, teu manggih reureuh.”
4Omongkeun ka manehna: Kieu dawuhan Rama urang: Naon anu ku Kami diadegkeun, ku Kami diruntuhkeun, jeung naon anu ku Kami dipelak, ku Kami dirabut—di saluruh ieu nagri. 5Ari maneh—naha maneh neangan perkara-perkara anu gede pikeun diri sorangan? Ulah. Kami rek nurunkeun balai ka sakumna mahluk, kitu dawuhan Rama urang, tapi ka mana bae maneh indit, nyawa maneh ku Kami rek dijadikeun rampasan keur maneh. a a v5 “Nyawa maneh jadi rampasan” teh ucapan di medan perang: dina karuksakan anu bakal datang, Baruk ngan bisa lolos kalawan nyawana bae—jeung eta pisan paparin anu dijangjikeun ku Rama urang bakal dijaga.