Pangandika Ngeunaan Bangsa-bangsa
Anu kahiji tina pangandika ngeunaan bangsa-bangsa. Mesir ngumpulkeun balad di Karkemis, naék kawas Walungan Nil anu banjir, sarta Rama urang ngéléhkeun manéhna di sisi Walungan Efrat; euweuh balsem ti Gilead anu bisa nyageurkeun manéhna. Engkéna Mesir bakal dicicingan deui, sarta Yakub dibéjakeun supaya ulah sieun.
46 1Ieu pangandika ti Rama urang anu sumping ka Nabi Yermia ngeunaan bangsa-bangsa.
Rama Ngarendahkeun Mesir di Karkemis
2Ngeunaan Mesir: ngeunaan balad Piraun Neko raja Mesir di Karkemis gigireun Walungan Eprat, anu dielehkeun ku Nebukadnesar raja Babul dina taun kaopat Yoyakim putra Yosia raja Yuda.
3“Sadiakeun tameng maraneh—nu gede jeung nu leutik—geura maju ka pangperangan! 4Pasang kuda-kuda; naraek, he para panunggang! Geura narangtung di tempat sewang-sewang, make topi waja; asah tumbak-tumbak, pake baju waja!’ 5Naha Kami nenjo kieu? Maranehna sarieun pisan, tingkorejat mundur; para prajuritna geus eleh katalukan. Maranehna lalumpatan tiiprit, teu nolih ka tukang deui—sieun di mana-mana! kitu dawuhan Rama urang. 6‘Nu gancang moal bisa kabur, prajurit oge moal bisa luput. Di beulah kaler, gigireun Walungan Eprat, maranehna tisoledat tuluy tijungkel. 7Saha ieu teh, anu ngagulidag lir Walungan Nil, lir walungan-walungan anu caina ngaguruh?”
8Mesir ngagulidag lir Walungan Nil, lir walungan-walungan anu caina ngaguruh. Pokna, “Kuring rek ngagulidag, rek nutupan bumi; rek ngancurkeun kota-kota katut nu caricing di jerona.” 9Geura maju, he kuda-kuda! Geura ngamuk, he kareta-kareta perang! Sina kalaluar para prajurit teh—urang Kus jeung urang Put anu nyekel tameng, urang Ludim anu nyekel jeung melengkungkeun gondewa. 10Poe eta kagungan Rama, Panglima balad sawarga, poe kaadilan, pikeun ngalaksanakeun kaadilan ka para satru-Na. Pedang bakal ngahakan nepi ka seubeuh, nginum getih maranehna nepi ka wareg; sabab Rama, Panglima balad sawarga, baris ngayakeun kurban di tanah beulah kaler, gigireun Walungan Eprat. a a v10 Perang teh digambarkeun minangka kurban anu dihaturkeun ku Rama — musuh-musuh anu tiwas teh nya eta kurbanana. 11Geura unggah ka Gilad neangan balsem, he parawan putri Mesir! Najan maneh numpukkeun loba ubar, moal aya kacageuran keur maneh. 12Bangsa-bangsa geus ngadarenge wiwirang maneh, sarta bumi pinuh ku ceurik maneh; sabab prajurit tisoledat kana prajurit, tuluy duanana marurag babarengan.
13Pangandika anu diandikakeun ku Rama urang ka Nabi Yermia ngeunaan datangna Nebukadnesar raja Babul pikeun ngagempur tanah Mesir:
14Wartakeun di Mesir, embarkeun di Migdol; embarkeun di Mempis jeung di Tahpanhes. Caritakeun kieu, “Geura narangtung di tempat sewang-sewang jeung sing sadia, sabab pedang ngahakan sakurilingeun maraneh.”
15Naha para gagahna maneh paraeh kasapu? Maranehna teu bisa nangtung, sabab Rama urang anu nyurungkeun maranehna rubuh. 16Mantenna ngalantarankeun loba nu tisoledat; enya, maranehna tinglalejag tumpang tindih. Pokna, “Hayu urang nangtung! Urang balik deui ka bangsa urang sorangan, ka tanah kalahiran urang, nyingkah ti pedang anu ngagencet.” 17Di dinya maranehna cumeluk, “Piraun raja Mesir teh ngan ukur sora gandeng; geus ngantep waktu anu geus ditangtukeun kaliwat.” 18Demi Kami hirup, kitu dawuhan Raja, anu jenengan-Na Rama, Panglima balad sawarga, bakal aya anu datang lir Gunung Tabor di antara gunung-gunung, lir Gunung Karmel di sisi laut. b b v18 Tabor jeung Karmel teh dua puncak Israil anu pangnonjolna sarta teu bisa teu katingali — babandinganana ngagambarkeun hiji nu nalukkeun anu jangkung ngaligir sarta teu kaampeuh. 19Geura bebenah barang-barang maneh pikeun dibuang, he putri Mesir, anu diuk tingtrim pisan! Sabab Mempis bakal jadi tegal rata, ruruntuhan anu euweuh nu nyicinganana.
20“Mesir teh lir anak sapi bikang anu geulis, tapi laleur panyeureud ti beulah kaler keur datang ngagempur manehna. 21Para prajurit bayaranana anu aya di tengah-tengahna oge lir anak sapi lintuh; maranehna oge malik tuluy lalumpatan babarengan, teu bisa nangtung, sabab geus datang poe balai pikeun maranehna, waktu panghukumanana. 22Mesir ngadesis lir oray anu keur ngejat basa musuh maju jeung kakuatanana; maranehna datang ngagempur manehna bari mawa kampak, lir tukang nuar kayu.’ 23Maranehna bakal nuaran leuweungna, kitu dawuhan Rama urang, najan leuweung eta kacida rembetna, sabab maranehna leuwih loba batan simeut; teu kaetang lobana. 24Putri Mesir bakal diwiwirang, diselehkeun ka hiji bangsa ti beulah kaler.”
25“Rama, Panglima balad sawarga, Rama urang Israil, ngandika kieu, ‘Kami rek ngahukum Amon dewa Tebes, Piraun, Mesir, para dewa jeung raja-rajana—Piraun katut sakabeh nu percaya ka manehna.’ 26Kami bakal nyerahkeun maranehna ka jalma-jalma anu nareangan nyawana—ka Nebukadnesar raja Babul katut para perwirana. Sanggeus kitu Mesir bakal dicicingan deui saperti baheula, kitu dawuhan Rama urang.
27“Tapi maneh, ulah sieun, he Yakub abdi Kami; ulah leutik hate, he Israil. Sabab Kami rek nyalametkeun maneh ti nu jauh, jeung anak-anak maneh ti tanah pangbuanganana. Yakub bakal balik deui kana katengtreman jeung kasenangan, sarta moal aya saurang oge anu bakal nyieun manehna sieun. 28Ulah sieun, he Yakub abdi Kami, kitu dawuhan Rama maneh, sabab Kami nyarengan maneh. Sanajan Kami numpes sakabeh bangsa tempat Kami geus ngabuang maneh, tapi Kami moal numpes maneh. Kami bakal ngadidik maneh kalawan adil; Kami moal ngantep maneh teu dihukum pisan.”