Pangandika bab Para Bangsa
Pangandika kapisan bab para bangsa. Mesir nglumpukake wadya-bala ing Karkemis, mumbul kaya Bengawan Nil kang mbanjir, lan Rama kita ngasorake dheweke ing sapinggiring Bengawan Efrat; ora ana balsem saka Gilead kang bisa marasake. Ing tembe Mesir bakal dienggoni maneh, lan Yakub didhawuhi aja wedi.
46 1Iki pangandikane Rama kita kang kaparingake marang Nabi Yeremia bab para bangsa.
Rama kita Ngasorake Mesir ing Karkemis
2Bab Mesir: tumrap wadya-balane Sang Prabu Pringon Nekho, raja ing Mesir, ing Karkemis sacedhake Bengawan Efrat, kang dikalahake dening Sang Prabu Nebukadnezar, raja ing Babil, ing taun kaping papat jumenenge Sang Prabu Yoyakim, putrane Prabu Yosia, raja ing Yehuda.
3“Cawisna tamengmu—kang gedhe lan kang cilik—banjur majua perang! 4Dandanana jaran-jarane; nunggangana, heh para prajurit numpak jaran! Padha mapana kanthi nganggo topongmu; asahen tumbake, nganggoa kere wajamu!’ 5Yagene Aku ndeleng mangkene? Wong-wong mau padha giris, padha mundur; para prajurite wis katelukake. Padha keplayu rerikatan, ora noleh maneh—ana pagiris ing ngendi-endi! mangkono pangandikane Rama kita. 6‘Wong kang rikat ora bisa mlayu, prajurit uga ora bisa oncat. Ing tanah lor, sacedhake Bengawan Efrat, padha kesandhung lan tiba. 7Sapa iki, kang munggah kaya Bengawan Nil, kaya kali-kali kang banyune ngombak-ngombak?”
8Mesir munggah kaya Bengawan Nil, kaya kali-kali kang banyune ngombak-ngombak. Mesir kandha: “Aku bakal munggah, aku bakal nutupi bumi; aku bakal numpes kutha-kutha lan wong kang manggon ing kono.” 9Majua, heh jaran-jaran! Playokna kanthi nggegirisi, heh kreta-kreta perang! Para prajurit padha majua—Kus lan Put kang nyekel tameng, wong Ludim kang nyekel lan menthang gandhewa. 10Dina iku kagungane Rama kita, Gustine wadya-bala ing swarga, yaiku dina pangadilan, kanggo ngadili para mungsuhe. Pedhang bakal mangan nganti wareg, ngombe getihe wong-wong mau nganti tuwuk; amarga Rama kita, Gustine wadya-bala ing swarga, nganakake kurban ing tanah lor, sacedhake Bengawan Efrat. a a v10 Paperangan iki digambarake kaya kurban kang disaosake dening Rama kita—para mungsuh kang dipateni iku dadi kurbane. 11Munggaha menyang Gilead lan jupuka lenga tamba, heh prawan putrine Mesir! Kowe bisa nglumpukake pirang-pirang tamba, nanging ora ana kawarasan tumrap kowe. 12Para bangsa wis padha krungu bab wirangmu, lan bumi kebak panjeritmu; amarga prajurit kesandhung marang prajurit, lan sakarone padha tiba bebarengan.
13Pangandika kang diparingake dening Rama kita marang Nabi Yeremia bab tekane Sang Prabu Nebukadnezar, raja ing Babil, kang bakal nggempur tanah Mesir:
14Wartakna ing Mesir, undhangna ing Migdol; undhangna ing Memfis lan Tahpanhes. Kandhaa: “Padha mapana lan samaptaa, amarga pedhang mangan ana ing saubengmu.”
15Yagene para prawiramu padha kasapu? Padha ora bisa ngadeg jejeg, amarga Rama kita kang njorogake nganti tiba. 16Panjenengane ndadekake akeh wong kesandhung; malah padha tiba tumpang-tindhih. Padha kandha: “Ngadega! Ayo padha bali menyang bangsa kita dhewe, menyang tanah kalairan kita, nyingkiri pedhang kang nindhes.” 17Ing kono wong-wong mau padha nguwuh: “Sang Prabu Pringon, raja ing Mesir, mung swara kothong; wis ngeculake wektu kang wis katetepake.” 18Kaya satemene Aku iki urip, mangkono pangandikane Sang Nata, kang asmane Rama kita, Gustine wadya-bala ing swarga, bakal ana kang teka kaya gunung Tabor ing antarane gunung-gunung, kaya gunung Karmel ing sacedhake sagara. b b v18 Gunung Tabor lan gunung Karmel iku loro saka pucak-pucak kang paling katon cetha ing Israel—pepindhan iki nggambarake sawijining panakluk kang jejeg dhuwur lan ora bisa dicegah. 19Pakna barang-barangmu kanggo menyang pambuwangan, heh putrine Mesir, kang lungguh kanthi tentrem! Amarga Memfis bakal dadi ara-ara suwung, sawijining jugrugan kang ora ana wong manggon.
20“Mesir iku sapi wadon prawan kang ayu, nanging laler gedhe panyokot saka tanah lor teka nempuh dheweke. 21Malah para prajurit bayarane ing tengahe iku kaya pedhet-pedhet kang lemu; wong-wong iku uga padha minggir lan keplayu bebarengan, ora bisa ngadeg jejeg, amarga dinane karusakane wis teka nekani wong-wong mau, yaiku wektune paukumane. 22Mesir ngesis kaya ula kang keplayu nalika mungsuh maju kanthi kekuwatan gedhe; wong-wong mau teka nempuh dheweke nganggo wadung, kaya wong kang negor kayu.’ 23Wong-wong mau bakal negor alase, mangkono pangandikane Rama kita, sanadyan alas iku ndhedhet, amarga cacahe luwih akeh tinimbang walang; nganti ora bisa dietung. 24Putrine Mesir bakal digawe wirang, dipasrahake marang bangsa saka tanah lor.”
25“Rama kita, Gustine wadya-bala ing swarga, Rama kita umat Israel, ngandika: ‘Aku ngukum Amon, dewane kutha Tebes, lan Sang Prabu Pringon, Mesir, para dewane lan para rajane—iya Sang Prabu Pringon lan sakehe wong kang padha ngendelake dheweke.’ 26Aku bakal masrahake wong-wong mau marang wong kang padha ngarah nyawane—yaiku marang Sang Prabu Nebukadnezar, raja ing Babil, lan para punggawane. Sawise iku Mesir bakal dienggoni maneh kaya maune, mangkono pangandikane Rama kita.
27“Nanging kowe, aja wedi, heh Yakub abdiKu; aja giris, heh Israel. Awit Aku bakal nylametake kowe saka panggonan kang adoh, lan anak-anakmu saka tanah pambuwangane. Yakub bakal bali menyang katentreman lan kaayeman, lan ora ana wong kang bakal gawe wedine. 28Aja wedi, heh Yakub abdiKu, mangkono pangandikane Ramamu, awit Aku nunggil karo kowe. Sanadyan Aku numpes babar pisan sakehe bangsa kang Dakenggo mbuwang kowe, nanging kowe ora bakal Daktumpes babar pisan. Aku bakal ndhidhik kowe kanthi adil; kowe ora bakal Dakeculake tanpa paukuman babar pisan.”