ارمیا 46

46 ¹این است کلام پدر ما که دربارهٔ قوم‌ها بر اِرمیای نبی نازل شد.

پدر مصر را در کَرکِمیش فروتن می‌سازد

²دربارهٔ مصر: علیه سپاه فرعون نِخو، پادشاه مصر، که در کَرکِمیش کنار رود فُرات بود و نبوکدنصر، پادشاه بابِل، آن را در سال چهارم سلطنت یِهویاقیم، پسر یوشیا، پادشاه یهودا، شکست داد.

³«سپرهای خود را آماده کنید، چه بزرگ و چه کوچک، و برای نبرد پیش روید! ⁴‹اسبان را زین کنید؛ ای سواران، بر آنها سوار شوید! با کلاهخودهای خود در جای خویش بایستید؛ نیزه‌ها را صیقل دهید، زره بپوشید!› ⁵این چه می‌بینم؟ آنان هراسان‌اند و عقب می‌نشینند؛ دلاورانشان شکست خورده‌اند. شتابان می‌گریزند و به پشت سر نمی‌نگرند، وحشت از هر سو! پدر ما چنین می‌گوید. ⁶‹چابک نمی‌تواند بگریزد، و دلاور نمی‌تواند جان به در بَرَد. در شمال، کنار رود فُرات، می‌لغزند و می‌افتند. ⁷این کیست که همچون نیل برمی‌خیزد، مانند رودهایی که آبشان خروشان است؟›»

⁸مصر همچون نیل برمی‌خیزد، مانند رودهایی که آبشان خروشان است. او می‌گوید: «برخواهم خاست و زمین را فرا خواهم گرفت؛ شهرها و ساکنانشان را نابود خواهم کرد.» ⁹ای اسبان، بتازید! ای ارابه‌ها، دیوانه‌وار برانید! بگذارید دلاوران بیرون روند، کوش و فوط که سپر به دست می‌گیرند، و لودیان که کمان را می‌گیرند و می‌کشند. ¹⁰آن روز از آنِ پدرِ لشکرهای آسمان است، روزِ عدالت، تا از دشمنان خود داد بستاند. شمشیر خواهد خورد تا سیر شود و از خونشان سیراب گردد؛ زیرا پدرِ لشکرهای آسمان در سرزمین شمال، کنار رود فُرات، قربانی‌ای برپا می‌دارد. ^a a v10 این نبرد همچون قربانی‌ای تصویر شده که پدر تقدیم می‌کند — دشمنانِ کشته‌شده همان قربانی‌اند. ¹¹ای دوشیزه‌دخترِ مصر، به جِلعاد برو و بلسان بگیر! هرچند داروها بر هم انباری، اما برای تو شفایی نیست. ¹²قوم‌ها از رسوایی تو باخبر شده‌اند، و زمین از فریادت پر شده است؛ زیرا دلاور بر دلاور می‌لغزد، و هر دو با هم می‌افتند.

¹³کلامی که پدر ما به اِرمیای نبی گفت، دربارهٔ آمدنِ نبوکدنصر، پادشاه بابِل، برای زدنِ سرزمین مصر:

¹⁴در مصر اعلام کنید، در مِجدُل ندا دهید؛ در مِمفیس و تَحفَنحیس ندا دهید. بگویید: «در جای خود بایستید و آماده شوید، زیرا شمشیر گرداگردِ شما را می‌بلعد.»

¹⁵چرا دلیرانت روفته شدند؟ آنان نتوانستند بایستند، زیرا پدر ما آنان را به زیر افکند. ¹⁶او بسیاری را لغزاند؛ به‌راستی که بر روی یکدیگر افتادند. گفتند: «برخیزید! نزد قوم خود بازگردیم، به سرزمین زادگاهمان، دور از شمشیر ستمگر.» ¹⁷در آنجا فریاد برآوردند: «فرعون، پادشاه مصر، جز هیاهو نیست؛ او فرصتِ مقرر را از دست داد.» ¹⁸پادشاه که نامش پدرِ لشکرهای آسمان است، می‌فرماید: به حیات خودم سوگند، کسی خواهد آمد همچون تابور در میان کوه‌ها، و مانند کَرمِل در کنار دریا. ^b b v18 تابور و کَرمِل دو تن از برجسته‌ترین و چشمگیرترین قله‌های اسرائیل بودند — این تشبیه فاتحی سرافراز و توقف‌ناپذیر را تصویر می‌کند. ¹⁹ای دخترِ مصر که چنین آسوده نشسته‌ای، بار سفرِ تبعید را ببند! زیرا مِمفیس ویرانه خواهد شد، خرابه‌ای که کسی در آن ساکن نیست.

²⁰«مصر ماده‌گاوی زیباست، اما خرمگسی گزنده از شمال بر او می‌تازد. ²¹حتی سربازان مزدورش که در میان اویند، همچون گوساله‌های پرواری‌اند؛ آنان نیز روی برمی‌گردانند و با هم می‌گریزند و توان ایستادن ندارند، زیرا روز مصیبتشان بر آنان فرا رسیده است، زمانِ مجازاتشان. ²²‹مصر همچون ماری گریزان خش‌خش‌کنان می‌رود، در حالی که دشمن با نیرو پیش می‌آید؛ آنان با تبرها بر او می‌تازند، همچون هیزم‌شکنان.› ²³پدر ما می‌گوید: جنگل او را قطع خواهند کرد، هرچند انبوه باشد، زیرا آنان از ملخ‌ها هم بیشترند و به شمار نمی‌آیند. ²⁴دخترِ مصر رسوا خواهد شد، و به قومی از شمال تسلیم خواهد گشت.»

²⁵«پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما در اسرائیل، می‌فرماید: ‹من آمون، خدای تِبِس، و فرعون و مصر و خدایان و پادشاهانش را مجازات می‌کنم — فرعون و همهٔ کسانی را که بر او توکل دارند.› ²⁶آنان را به دست کسانی که در پی جانشان هستند، تسلیم خواهم کرد — به دست نبوکدنصر، پادشاه بابِل، و افسرانش. اما پس از آن، مصر همچون گذشته مسکونی خواهد شد. پدر ما چنین می‌گوید.

²⁷«اما تو ای یعقوب، بندهٔ من، مترس؛ ای اسرائیل، هراسان مباش. زیرا من تو را از دوردست‌ها نجات خواهم داد، و فرزندانت را از سرزمین اسارتشان. یعقوب به آرامش و آسودگی باز خواهد گشت، و کسی او را نخواهد ترساند. ²⁸ای یعقوب، بندهٔ من، مترس؛ پدرت چنین می‌گوید، زیرا من با تو هستم. هرچند همهٔ قوم‌هایی را که تو را به میانشان رانده‌ام به‌کلی نابود کنم، اما تو را به‌کلی نابود نخواهم کرد. تو را به عدل تأدیب خواهم کرد؛ و تو را هرگز بی‌مجازات نخواهم گذاشت.»