ارمیا 47

47 ¹کلام پدر ما به اِرمیای نبی دربارهٔ فلسطینیان، پیش از آنکه فرعون غَزّه را در هم کوبد.

²پدر ما چنین می‌گوید: «بنگرید، آب‌ها از شمال برمی‌خیزند و سیلابی خروشان می‌شوند. آنها سرزمین و هرآنچه را که در آن است فرو خواهند گرفت، شهر و ساکنانش را. مردمان فریاد برخواهند آورد و همهٔ کسانی که در آن سرزمین زندگی می‌کنند شیون خواهند کرد. ³از صدای کوبش سُم‌های اسبانِ نرِ او، از غرّش ارابه‌هایش و خروش چرخ‌هایش، پدران برای فرزندان خود بازنخواهند گشت، و دست‌هایشان سست فرو خواهد افتاد، ⁴به‌سبب آن روزی که می‌آید تا همهٔ فلسطینیان را نابود سازد، تا از صور و صیدون هر بازمانده‌ای را که بتواند یاری رساند منقطع کند. زیرا پدر ما فلسطینیان را نابود می‌سازد، آن بازماندگان را از ساحل کَفتور. ⁵غَزّه از سوگواری سر خود را خواهد تراشید؛ اَشقِلون خاموش خواهد شد. ای بازماندگان درّهٔ ایشان، تا به کی خویشتن را زخم می‌زنید؟ ⁶آه، ای شمشیر پدر ما! تا به کی آرام نخواهی گرفت؟ به غلاف خود بازگرد؛ ساکت شو و آرام گیر. ⁷اما چگونه می‌تواند آرام گیرد، حال آنکه پدر ما آن را فرمان داده است؟ بر ضدّ اَشقِلون و بر ضدّ ساحل دریا—آنجاست که او آن را روانه ساخته است.»