Otaning qilichi Filistiya ustiga tushadi

Otamizning toshqini shimoldan Filistiya ustiga shu qadar toʻsatdan koʻtariladiki, otalar bolalari uchun ortga qaytmaydilar. Gʻazo va Ashqalon motam tutadi. Soʻnggida qilichdan qachon tinchlanishi soʻraladi va javob beriladi: buyruq bor ekan, tinchlanmaydi.

47-bob.

Firʼavn Gʻazoga zarba bermasidan oldin, filistlar toʻgʻrisida Otamizning Yeremiyo paygʻambarga aytgan soʻzi.

Otamiz shunday demoqda: “Mana, shimoldan suvlar koʻtarilmoqda, toshib oqadigan selga aylanmoqda. Ular yurtni va undagi borliq narsani, shaharni va uning aholisini bosib ketadi. Xaloyiq faryod koʻtaradi, yurtda yashovchi har bir kishi dod solib yigʻlaydi. Uning aygʻirlari tuyoqlarining dupuridan, jang aravalarining gumburi va gʻildiraklarining shovqinidan, qoʻllari holsiz osilgan otalar oʻz bolalariga qaytib qaramaydilar, Barcha filistlarni yoʻq qilish, Tir va Sidondan yordam bera oladigan har bir omon qolganni qirib tashlash uchun kelayotgan kun tufayli. Chunki Otamiz filistlarni, Kaftor sohilidan qolgan naslni, yoʻq qilmoqda. Gʻazo motam tutib boshini oladi; Ashqalon jim boʻlib qoladi. Ey ularning vodiysidan qolgan xalq, qachongacha oʻzingizni tilib yurasiz? Ey Otamizning qilichi! Qachongacha orom olmaysan? Qiningga qayt, jim boʻl va orom ol. Lekin Otamiz unga amr bergan boʻlsa, u qanday orom olsin? U uni Ashqalonga qarshi, dengiz sohiliga qarshi — oʻsha yoqqa yoʻnaltirgan.”