يرمياه 46 FHB Father's Heart Bible™

46 ¹هي اسان جي پيءُ جو اهو ڪلام آهي جيڪو يرمياه نبيءَ کي قومن بابت پهتو.

پيءُ ڪرڪميس ۾ مصر کي هيٺ ڪري ٿو

²مصر بابت: مصر جي بادشاهه فرعون نيڪو جي لشڪر بابت، جيڪو فرات درياءَ جي ڪناري ڪرڪميس ۾ هو، جنهن کي بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر يهوداه جي بادشاهه يوسياه جي پٽ يهوياقيم جي چوٿين سال ۾ شڪست ڏني.

³”پنهنجيون ڍالون، وڏيون ۽ نندڙيون، تيار ڪريو ۽ جنگ لاءِ اڳتي وڌو! ⁴گھوڙن تي زينون ڪسو؛ اي سوارو، چڙهي ويھو! خود پهري پنهنجين جاين تي بيھو؛ ڀالا چمڪايو، زرهون پهرو!‘ ⁵مون کي اهو ڇو نظر اچي ٿو؟ اهي ڊڄي ويا آهن، پوئتي هٽي رهيا آهن؛ سندن سورما ڪٽجي ويا آهن. اهي ڀڄندي وڃن ٿا، پوئتي ڪڏهن نہ ٿا ڏسن — چوطرف دهشت! اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ⁶’تيز رفتار ڀڄي نہ ٿو سگھي، نڪو سورمو بچي ٿو سگھي. اتر ۾، فرات درياءَ جي ڪناري، اهي ٿاٻا کائي ڪري پون ٿا. ⁷هيءُ ڪير آهي جيڪو نيل وانگر اڀري ٿو، انهن درياهن وانگر جن جو پاڻي ڇوليون هڻي ٿو؟“

⁸مصر نيل وانگر اڀري ٿو، انهن درياهن وانگر جن جو پاڻي ڇوليون هڻي ٿو. هوءَ چوي ٿي تہ ”آءٌ اڀرندس، آءٌ ڌرتيءَ کي ڍڪيندس؛ آءٌ شهرن کي ۽ انهن ۾ رهندڙن کي ناس ڪندس.“ ⁹اي گھوڙا، حملو ڪريو! اي رٿ، جوش سان ڊوڙو! سورما نڪرن — ڍال کڻندڙ ڪوش ۽ فوط، ڪمان کي جھلي ڇڪيندڙ لوديم. ¹⁰اهو ڏينهن آسمان جي لشڪرن جي پيءُ جو آهي، انصاف جو ڏينهن، تہ هو پنهنجن دشمنن کان بدلو وٺي. تلوار کائيندي رهندي ايستائين جو ڍاپي ويندي، سندن رت پي پي مطمئن ٿيندي؛ ڇاڪاڻ تہ آسمان جي لشڪرن جو پيءُ اتر جي ملڪ ۾، فرات درياءَ جي ڪناري، قرباني پيش ڪري ٿو. ^a a v10 جنگ کي اهڙي قرباني طور ڏيکاريو ويو آهي جيڪا پيءُ پيش ڪري ٿو — ماريل دشمن ئي ان جو نذرانو آهن. ¹¹اي مصر جي ڪنوار ڌيءَ، جلعاد ڏانهن وڃ ۽ مرهم آڻ! تون ڀلي دوائن جا ڍير لڳائين، پر تو لاءِ شفا ناهي. ¹²قومن تنهنجي شرمندگي ٻڌي آهي، ۽ زمين تنهنجي ڪوڪ سان ڀرجي وئي آهي؛ ڇاڪاڻ تہ سورمو سورما سان ٿاٻو کائي ٿو، ۽ ٻئي گڏجي ڪري پون ٿا.

¹³اهو ڪلام جيڪو اسان جي پيءُ يرمياه نبيءَ کي بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر جي اچڻ ۽ مصر جي ملڪ کي ڌڪ هڻڻ بابت چيو:

¹⁴مصر ۾ اعلان ڪريو، مجدل ۾ ڄاڻايو؛ ميمفس ۽ تحفنحيس ۾ ڄاڻايو. چئو تہ ”پنهنجين جاين تي بيھو ۽ تيار ٿيو، ڇاڪاڻ تہ تلوار چوڌاري سڀني کي کائي ٿي.“

¹⁵تنهنجا زورآور ڇو لڙهي ويا؟ اهي بيھي نہ سگھيا، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ کين ڌڪي ڇڏيو. ¹⁶هن گھڻن کي ٿاٻو ڏياريو؛ ها، اهي هڪ ٻئي تي ڪري پيا. چيائون تہ ”اٿو! اچو تہ پنهنجن ماڻهن ڏانهن، پنهنجي ڄمڻ واري ملڪ ڏانهن موٽي هلون، ظلم ڪندڙ تلوار کان پري.“ ¹⁷اتي اهي رڙيون ڪري چوڻ لڳا تہ ”مصر جو بادشاهه فرعون رڳو شور آهي؛ هن مقرر وقت کي هٿان وڃائي ڇڏيو آهي.“ ¹⁸مون کي پنهنجي حياتيءَ جو قسم، بادشاهه فرمائي ٿو، جنهن جو نالو آسمان جي لشڪرن جو پيءُ آهي، هڪڙو جبلن ۾ تبور وانگر ايندو، ۽ سمنڊ وٽ ڪرمل وانگر. ^b b v18 تبور ۽ ڪرمل اسرائيل جون ٻه نمايان، ڏسڻ ۾ اچڻ واريون چوٽيون هيون — هن مقابلي ۾ هڪ بلند، ناقابل روڪ فاتح جي تصوير آهي. ¹⁹اي مصر جي ڌيءَ، جيڪا ايتري بي فڪر ويٺي آهين، جلاوطنيءَ لاءِ پنهنجو سامان ٻڌ! ڇاڪاڻ تہ ميمفس ويران ٿي ويندو، اهڙو کنڊر جتي ڪو نہ رهندو.

²⁰”مصر هڪ سهڻي ڍڳي آهي، پر اتر کان هڪ ڏنگيندڙ مکي هن تي اچي رهي آهي. ²¹ايتري تائين جو سندس وچ ۾ ڀاڙي جا سپاهي بہ پاليل واڇڙن وانگر آهن؛ اهي بہ ڦري گڏجي ڀڄن ٿا، بيھي نہ ٿا سگھن، ڇاڪاڻ تہ سندن آفت جو ڏينهن، سندن حساب جو وقت، مٿن اچي ويو آهي. ²²مصر ڀڄندڙ نانگ وانگر سسڪي ٿو، جيئن دشمن زور سان اڳتي وڌي ٿو؛ اهي ڪاٺ ڪٽيندڙن وانگر ڪهاڙين سان مٿس اچن ٿا.‘ ²³اهي سندس ٻيلو ڪٽي ڇڏيندا، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، جيتوڻيڪ اهو گھاٽو آهي، ڇاڪاڻ تہ اهي ٽڙن کان وڌيڪ آهن؛ کين ڳڻي نہ ٿو سگھجي. ²⁴مصر جي ڌيءَ شرمندي ٿيندي، اتر جي ماڻهن جي حوالي ڪئي ويندي.“

²⁵”آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، اسرائيل جو اسان وارو پيءُ، فرمائي ٿو تہ ’آءٌ ٿيبز جي معبود آمون، فرعون، مصر، سندس معبودن ۽ بادشاهن کي — فرعون کي ۽ هن تي ڀروسو ڪندڙ سڀني کي — سزا ڏيندس.‘ ²⁶آءٌ کين انهن جي حوالي ڪندس جيڪي سندن جان وٺڻ چاهين ٿا — بابل جي بادشاهه نبوڪدنضر ۽ سندس سردارن جي. پوءِ مصر وري اڳ وانگر آباد ٿيندو، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

²⁷”پر تون، نہ ڊڄ، اي يعقوب منهنجا ٻانها؛ اي اسرائيل، هراسجي نہ. ڇاڪاڻ تہ آءٌ توکي پري کان ۽ تنهنجي ٻارن کي سندن قيد جي ملڪ کان بچائڻ وارو آهيان. يعقوب موٽندو ۽ سڪون ۽ آسائش ۾ رهندو، ۽ ڪو بہ کيس ڊيڄاري نہ سگھندو. ²⁸اي يعقوب منهنجا ٻانها، نہ ڊڄ، تنهنجو پيءُ فرمائي ٿو، ڇاڪاڻ تہ آءٌ تو سان گڏ آهيان. جيتوڻيڪ آءٌ انهن سڀني قومن کي، جن ۾ مون توکي ڌڪي ڪڍيو آهي، بلڪل ناس ڪري ڇڏيان، تڏهن بہ توکي بلڪل ناس نہ ڪندس. آءٌ توکي انصاف سان تاڙيندس؛ توکي بلڪل بي سزا نہ ڇڏيندس.“