د باروک دپاره د پاملرنې يو کلام
باروخ ته یو لنډ شخصي کلام، چې له لیکلو ستړی شوی او هېڅ آرام نه مومي. ورته نه ویل کېږي چې غم یې کوچنی دی. ورته ویل کېږي چې زموږ پلار هغه څه له بېخه باسي چې خپله یې کرلي وو، نو باروخ دې د لویو شیانو پسې نه ګرځي؛ د هغه ژوند هغه څه دی چې ساتي یې.
45 1هغه کلام چې يرمياه نبى د نيرياه زوئ باروک ته ووئيل، کله چې هغۀ دا خبرې د يرمياه د وئيلو په مطابق په يو طومار باندې وليکلې، د يهوداه د بادشاه د يوسياه د زوئ د يهوياقيم په څلورم کال کښې: 2اے باروکه، د اِسرائيل زمونږ پلار تا ته داسې فرمائى چې،
3تا ووئيل چې، ”زۀ ډېر خوار يم! ځکه چې زمونږ پلار زما په درد باندې غم ورزيات کړو؛ زۀ د سلګيو نه ستومانه يم او هيڅ آرام نۀ مومم.“
4هغۀ ته ووايه چې، زمونږ پلار داسې فرمائى چې، څۀ چې ما جوړ کړى وُو هغه زۀ نسکوروم، او څۀ چې ما کرلى وُو هغه زۀ له ريښو اوباسم — په ټول مُلک کښې. 5او تۀ — آيا تۀ د ځان دپاره لوئې خبرې لټوې؟ داسې مۀ کوه. زۀ په ټول بشر باندې آفت راولم، زمونږ پلار فرمائى، خو تۀ چرته چې ځې، هلته به زۀ ستا ژوند تا ته د لُوټ د مال په شان درکوم. a a v5 ”ستا ژوند د لُوټ د مال په شان“ د جنګ د ميدان يوه محاوره وه: په راتلونکې تباهۍ کښې به باروک له ځان سره بل هيڅ شے نۀ، خو يواځې خپل ژوند بچ کړے وے — او همدا هغه نعمت وو چې زمونږ پلار د ساتلو وعده کړې وه.
