يرمياه 44 FHB Father's Heart Bible™

44 ¹هغه کلام چې يرمياه ته د ټولو هغو يهوديانو په حقله راغلو چې په مصر کښې، يعنې په مجدال، تحفنحيس، مِمفِس او فتروس کښې اوسېدل:

²د آسمان د لښکرو پلار، د اِسرائيل زمونږ پلار داسې فرمائى چې، هغه ټوله تباهى تاسو وليدله چې ما په يروشلم او د يهوداه په هر ښار باندې راوستله. نن هغه کنډوالې دى او هلته هيڅوک نۀ اوسيږى، ³دا د هغې بدۍ په سبب و چې هغوئ وکړله او زۀ يې په غصه کړم — هغوئ نورو معبودانو ته نذرانې سوزولې او عبادت يې کولو، هغه معبودان چې نۀ هغوئ، نۀ تاسو او نۀ ستاسو پلرونه پېژندل. ⁴خو ما خپل ټول نوکران يعنې نبيان بيا بيا تاسو ته راولېږل، او وئيل مې چې، ”دا کرغېړن کار مۀ کوئ چې زۀ ترې کرکه کوم!“ ⁵خو هغوئ وانۀ ورېدل او نۀ له خپلې بدۍ نه راوګرځېدل، چې نورو معبودانو ته يې خوشبوئى سوزوله. ⁶نو زما قهر او غضب راتوئ شو، او د يهوداه په ښارونو او د يروشلم په کوڅو کښې بل شو؛ هغه داسې ويجاړ او کنډوالې شول لکه څنګه چې نن هم دى.

⁷اوس د آسمان د لښکرو پلار، د اِسرائيل زمونږ پلار داسې فرمائى چې، تاسو ولې په خپل ځان دومره لويه بدى کوئ، چې له يهوداه نه سړے، ښځه، ماشوم او تى خور کوچنے پرې کوئ، او د ځان دپاره هيڅ پاتې کس نۀ پرېږدئ؟

⁸”تاسو د خپلو لاسونو په کارونو ما غصه کوئ، چې په مصر کښې نورو معبودانو ته نذرانې سوزوئ، هلته چې تاسو اوسېدو ته راغلئ — د ځان نه مو پرې کوئ، او د زمکې د ټولو قومونو په مينځ کښې لعنت او بدنامى ګرځئ. ⁹آيا تاسو د خپلو پلرونو بدۍ، د يهوداه د بادشاهانو بدۍ، د هغوئ د ښځو بدۍ، خپلې بدۍ او د خپلو ښځو بدۍ هېرې کړې دى — هغه چې د يهوداه په مُلک او د يروشلم په کوڅو کښې وشوې؟ ¹⁰تر ننه پورې هغوئ نۀ عاجزى وکړله، نۀ يې ويره وکړه، او نۀ زما په شريعت او قانونونو پسې لاړل چې ما ستاسو او ستاسو د پلرونو مخکښې کښېښودل.“

¹¹نو د آسمان د لښکرو پلار، د اِسرائيل زمونږ پلار داسې فرمائى چې، زۀ ستاسو د نقصان دپاره خپل مخ ستاسو په خلاف اړوم، چې ټوله يهوداه پرې کړم. ¹²”زۀ به د يهوداه هغه پاتې خلق واخلم چې په مصر کښې د اوسېدو دپاره تلو ته ملا تړلې ده: هغوئ به ټول هلاک شى، او هلته به په تُوره او قحط سره ولوېږى، له وړو نه تر لويو پورې، او په تُوره او قحط به مړۀ شى، او لعنت، وحشت، بدنامى او مسخره به ګرځى. ¹³زۀ به هغه خلق چې په مصر کښې اوسيږى هم هغه شان سزا ورکړم لکه څنګه چې ما يروشلم ته سزا ورکړه — په تُوره، قحط او وبا سره. ¹⁴د يهوداه د هغه پاتې خلقو نه چې په مصر کښې د اوسېدو دپاره راغلل، هيڅوک به خلاص نۀ شى او نۀ به ژوندے پاتې شى چې بيا يهوداه ته راستون شى، چرته چې هغوئ د بيا اوسېدو ارمان لرى — خو هيڅوک به راستانه نۀ شى، صرف څو تښتېدلى.“

¹⁵بيا هغه ټولو سړو چې پوهېدل چې د هغوئ ښځې نورو معبودانو ته نذرانې کوى، او هغه ټولې ښځې چې هلته ولاړې وې — يو لوئ ګڼ هجوم — او ټولو هغو خلقو چې په مصر، په فتروس کښې اوسېدل، يرمياه ته جواب ورکړو چې، ¹⁶”هغه خبره چې تا زمونږ د پلار په نوم مونږ ته وکړه — مونږ به ستا خبره وانۀ ورو. ¹⁷نه — مونږ به هرومرو هغه ټول کارونه کوو چې مونږ يې لوظ کړے دے: د آسمان ملکې ته به نذرانې کوو، او د هغې دپاره به د شرابو نذرانې توئوو، لکه څنګه چې مونږ کول — مونږ، زمونږ پلرونه، زمونږ بادشاهان او زمونږ سردران — د يهوداه په ښارونو او د يروشلم په کوڅو کښې. هغه وخت مونږ ډېر خوراک درلودو، او وده مو وکړه، او هيڅ تباهى مو ونۀ ليده. ^a a v17 د آسمان ملکه د پخوانى مشرقِ وسطىٰ يوه مشهوره د زرخېزۍ دېوتې وه، چې ګومان دے عستارت يا عِشتار وه، او په يهوداه کښې يې په پراخه پېمانه عبادت کېدلو. ¹⁸خو کله راسې چې مونږ د آسمان ملکې ته د خوشبوئى سوزول او د شرابو نذرانې توئول پرېښودل، مونږ د هر څۀ نه محتاج شوى يُو او په تُوره او قحط سره ختم شوى يُو.“

¹⁹ښځو نوره ورزياته کړه چې، ”کله چې مونږ د آسمان ملکې ته نذرانې کولې او د هغې دپاره مو د شرابو نذرانې توئولې، نو آيا مونږ د خپلو خاوندانو له پوهاوى پرته د هغې په شکل ټيکۍ جوړولې او د شرابو نذرانې مو توئولې؟“

²⁰بيا يرمياه هغه ټولو خلقو ته، سړو او ښځو ته، چې هغۀ ته يې په دې طريقه جواب ورکړے و، ووئيل. ²¹”هغه نذرانې چې تاسو د يهوداه په ښارونو او د يروشلم په کوڅو کښې سوزولې — تاسو، ستاسو پلرونو، ستاسو بادشاهانو، ستاسو سردارانو او د مُلک خلقو — آيا زمونږ پلار هغه رانۀ يادې کړې؟ آيا د هغۀ په زړۀ کښې رانۀ غلې؟ ²²نو زمونږ پلار نور ستاسو بد کارونه او کرغېړن کارونه برداشت نۀ شو کولې؛ نو ستاسو مُلک کنډواله، د وحشت ځائ، لعنت او بې‌اوسيدونکے شو، لکه څنګه چې نن دے. ²³ځکه چې تاسو نذرانې وسوزولې، او زمونږ د پلار په خلاف مو ګناه وکړه، او د هغۀ آواز مو وانۀ ورېدلو، او د هغۀ په شريعت، د هغۀ په قانونونو او د هغۀ په شاهدۍ مو قدم وانۀ خيستلو، نو دا تباهى په تاسو راغله، لکه څنګه چې نن ده.“

²⁴يرمياه ټولو خلقو او ټولو ښځو ته ووئيل چې، ”د زمونږ پلار کلام واورئ، اے د مصر په مُلک کښې د ټولې يهوداه خلقو.

²⁵د آسمان د لښکرو پلار، د اِسرائيل خُدائ پاک داسې فرمائى چې، تاسو او ستاسو ښځو دا په خپلو خولو ووئيل او په خپلو لاسونو مو وکړل چې، ’مونږ به هغه لوظونه پوره کوو چې مونږ کړى دى — د آسمان ملکې ته به خوشبوئى سوزوو او د هغې دپاره به د شرابو نذرانې توئوو.‘ نو خپل لوظونه پوره کړئ! او عملي يې کړئ!“

²⁶”د زمونږ پلار کلام واورئ، اے د مصر په مُلک کښې د اوسېدونکې ټولې يهوداه خلقو: ګورئ، ما په خپل لوئ نوم قسم خوړلے دے، هغه فرمائى، چې د يهوداه هيڅ سړے به په ټول مصر کښې بيا زما نوم وانۀ اخلى، او وانۀ وائى چې، ’لکه څنګه چې حاکم پلار ژوندے دے. ²⁷ګورئ، زۀ د هغوئ د نقصان دپاره نظر ساتم، نۀ د ښو دپاره. د يهوداه ټول سړى به په مصر کښې په تُوره او قحط سره مړۀ شى، ترڅو چې هيڅوک پاتې نۀ شى. ²⁸د تُورې نه څو ژوندى پاتې شوى به له مصر نه يهوداه ته راستانه شى؛ بيا به د يهوداه ټول پاتې خلق چې مصر ته د اوسېدو دپاره لاړل، پوهه شى چې د چا خبره ودريږى — زما که د هغوئ.“

²⁹زمونږ پلار فرمائى چې، دا به ستاسو دپاره نښه وى: زۀ به تاسو ته په دې ځائ کښې سزا درکړم، دې دپاره چې تاسو پوهه شئ چې ستاسو په خلاف زما خبرې به هرومرو پوره شى — ستاسو د نقصان دپاره. ³⁰زمونږ پلار داسې فرمائى چې، زۀ د مصر بادشاه فرعون حُفرع د هغۀ هغو دښمنانو ته حواله کوم چې د هغۀ د مرګ غوښتونکى دى، لکه څنګه چې ما د يهوداه بادشاه صِدقياه د بابل بادشاه نبوکدنضر ته، د هغۀ هغه دښمن ته حواله کړو چې د هغۀ د مرګ غوښتونکے و.