ارمیا 44

44 ¹کلامی که دربارهٔ همهٔ یهودیانِ ساکن در مصر، در مِجدُل و تَحفَنحیس و مِمفیس و فَتروس، بر ارمیا نازل شد:

²پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما در اسرائیل، چنین می‌گوید: شما همهٔ آن بلایی را که بر اورشلیم و بر هر شهرِ یهودا آوردم، دیدید. امروز آنها ویرانه‌اند و کسی در آنها ساکن نیست، ³به سببِ شرارتی که کردند تا مرا به خشم آورند—با سوزاندنِ قربانی‌ها و خدمت به خدایانِ دیگری که نه خودشان، نه شما و نه پدرانتان آنها را می‌شناختید. ⁴با این حال، همهٔ خادمانم، یعنی انبیا را بارها و بارها نزدِ شما فرستادم و گفتم: ‹این کارِ نفرت‌انگیز را که از آن بیزارم، مکنید!› ⁵اما آنها گوش ندادند و از شرارتِ خود، از سوزاندنِ بخور برای خدایانِ دیگر، بازنگشتند. ⁶پس خشم و غضبِ من فروریخت و در شهرهای یهودا و کوچه‌های اورشلیم شعله‌ور شد؛ و آنها به همان ویرانه و خرابه‌ای بدل شدند که تا امروز باقی مانده‌اند.

⁷پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما در اسرائیل، چنین می‌گوید: چرا چنین آسیبِ بزرگی به خود می‌زنید و مرد و زن و کودک و شیرخواره را از یهودا منقطع می‌سازید و برای خود بازمانده‌ای باقی نمی‌گذارید؟

⁸«با اعمالِ دستِ خود مرا به خشم می‌آورید، با سوزاندنِ قربانی‌ها برای خدایانِ دیگر در مصر که برای زندگی به آنجا آمدید—و خود را منقطع می‌سازید و در میانِ همهٔ قوم‌های زمین به لعنت و ننگ بدل می‌شوید. ⁹آیا شرارت‌های پدرانتان، و پادشاهانِ یهودا و زنانشان، و شرارت‌های خودتان و زنانتان را فراموش کرده‌اید—آنچه در سرزمینِ یهودا و کوچه‌های اورشلیم کردند؟ ¹⁰تا به امروز فروتنی نکرده‌اند، ترسی به دل راه نداده‌اند، و از شریعت و فرایضِ من که پیشِ روی شما و پدرانتان نهادم، پیروی نکرده‌اند.»

¹¹پس پدرِ لشکرهای آسمان، پدرِ ما در اسرائیل، چنین می‌گوید: من رویِ خود را بر ضدِ شما، برای بلا، برمی‌گردانم تا تمامِ یهودا را منقطع سازم. ¹²«بازماندهٔ یهودا را که مصمم‌اند برای زندگی به مصر بروند، برخواهم گرفت: همگی هلاک خواهند شد و در آنجا به شمشیر و قحطی خواهند افتاد؛ از کوچک تا بزرگ به شمشیر و قحطی خواهند مرد و به لعنت و وحشت و ننگ و ریشخند بدل خواهند شد. ¹³ساکنانِ مصر را به همان‌گونه که اورشلیم را مجازات کردم، مجازات خواهم کرد—به شمشیر و قحطی و وبا. ¹⁴از بازماندهٔ یهودا که برای زندگی به مصر آمدند، هیچ‌کس جان به در نخواهد برد و باقی نخواهد ماند تا به یهودا بازگردد، جایی که مشتاقِ زندگیِ دوباره در آن‌اند—جز اندک گریختگانی، کسی باز نخواهد گشت.»

¹⁵آنگاه همهٔ مردانی که می‌دانستند زنانشان برای خدایانِ دیگر قربانی می‌گذرانند، و همهٔ زنانی که آنجا ایستاده بودند—انبوهی عظیم—و همهٔ قومی که در مصر، در فَتروس، ساکن بودند، به ارمیا پاسخ دادند: ¹⁶«به آن کلامی که به نامِ پدرِ ما با ما سخن گفتی، گوش نخواهیم داد. ¹⁷نه—بلکه هرآنچه نذر کرده‌ایم، به‌یقین به‌جا خواهیم آورد: برای ملکهٔ آسمان قربانی خواهیم گذرانید و هدایای ریختنی برایش خواهیم ریخت، چنانکه ما و پدرانمان و پادشاهانمان و بزرگانمان در شهرهای یهودا و کوچه‌های اورشلیم کردیم. آنگاه نان به‌فراوانی داشتیم و کامیاب بودیم و هیچ بلایی ندیدیم. ^a a v17 ملکهٔ آسمان الههٔ باروریِ محبوبی در خاورِ نزدیکِ باستان بود، احتمالاً عَشتاروت یا ایشتار، که در یهودا پرستشِ گسترده‌ای داشت. ¹⁸اما از زمانی که سوزاندنِ بخور و ریختنِ هدایای ریختنی را برای ملکهٔ آسمان بازایستادیم، از همه‌چیز محتاج شده‌ایم و به شمشیر و قحطی نابود گشته‌ایم.»

¹⁹و زنان افزودند: «آیا هنگامی که برای ملکهٔ آسمان قربانی می‌گذرانیدیم و هدایای ریختنی برایش می‌ریختیم، بدونِ آگاهیِ شوهرانمان قرص‌هایی به شکلِ او می‌ساختیم و هدایای ریختنی می‌ریختیم؟»

²⁰آنگاه ارمیا به همهٔ قوم، مردان و زنان، که او را چنین پاسخ داده بودند، گفت: ²¹«آیا آن قربانی‌هایی را که در شهرهای یهودا و کوچه‌های اورشلیم سوزاندید—شما و پدرانتان و پادشاهانتان و بزرگانتان و مردمِ آن سرزمین—پدرِ ما به یاد نیاورد؟ آیا به خاطرش نیامد؟ ²²پس پدرِ ما دیگر نتوانست اعمالِ شریرانه و کارهای نفرت‌انگیزتان را تحمل کند؛ و سرزمینتان به ویرانه و وحشت و لعنت بدل شد، بی‌ساکن، چنانکه امروز هست. ²³از آنجا که قربانی سوزاندید و بر ضدِ پدرِ ما گناه کردید و به صدای او گوش ندادید و در شریعت و فرایض و شهاداتِ او سلوک نکردید، این بلا بر شما فرود آمد، چنانکه امروز هست.»

²⁴ارمیا به همهٔ قوم و همهٔ زنان گفت: «ای تمامِ یهودا که در سرزمینِ مصرید، کلامِ پدرِ ما را بشنوید.

²⁵پدرِ لشکرهای آسمان، خدای اسرائیل، چنین می‌گوید: شما و زنانتان با دهانِ خود آن را گفتید و با دستانِ خود آن را کردید: ‹نذرهایی را که کرده‌ایم به‌جا خواهیم آورد—برای ملکهٔ آسمان بخور خواهیم سوزانید و هدایای ریختنی برایش خواهیم ریخت.› پس نذرهای خود را به‌جا آورید! آنها را عملی کنید!»

²⁶«ای تمامِ یهودا که در سرزمینِ مصر ساکنید، کلامِ پدرِ ما را بشنوید: اینک به نامِ عظیمِ خود سوگند خورده‌ام، او می‌گوید، که دیگر هیچ مردی از یهودا در سراسرِ سرزمینِ مصر نامِ مرا نخواهد خواند و نخواهد گفت: ‹به حیاتِ پدرِ متعال.› ²⁷اینک برای بلا بر آنها مراقبم، نه برای خیر. همهٔ مردانِ یهودا که در مصرند، به شمشیر و قحطی خواهند مرد تا آنکه هیچ‌کس باقی نماند. ²⁸شماری اندک از جان‌به‌دربردگانِ شمشیر از مصر به یهودا باز خواهند گشت؛ آنگاه تمامِ بازماندهٔ یهودا که برای زندگی به مصر رفتند، خواهند دانست که کلامِ کیست که برقرار می‌ماند—از آنِ من یا از آنِ ایشان.»

²⁹پدرِ ما اعلام می‌کند: و این برای شما نشانه است: من شما را در این مکان مجازات خواهم کرد تا بدانید که سخنانِ من بر ضدِ شما به‌یقین تحقق خواهد یافت—برای بلا. ³⁰‹پدرِ ما چنین می‌گوید: اینک فرعون حُفرَع، پادشاهِ مصر را به دستِ دشمنانش که قصدِ جانش را دارند، تسلیم می‌کنم، همان‌گونه که صِدقیا، پادشاهِ یهودا را به دستِ نبوکدنصر، پادشاهِ بابل، دشمنش که قصدِ جانش را داشت، تسلیم کردم.›