Yeremia 44 FHB Father's Heart Bible™

44 ¹Pangandika kang tumuju marang Yeremia bab sakehe wong Yahudi kang manggon ing tanah Mesir, yaiku ing Migdol, ing Tahpanhes, ing Memfis, lan ing tanah Patros:

²Mangkene pangandikane Rama kang nguwasani wadyabala swarga, Rama kita Israel: Kowe wis padha nyipati sakehe bilai kang Daktibakake marang Yerusalem lan sakehe kutha ing tanah Yehuda. Saiki kabeh padha dadi jugrugan, ora ana wong kang manggon ing kono, ³amarga saka pialane kang padha ditindakake kanggo nggregetake Aku—yaiku padha ngobong kurban, ngladeni allah-allah liya kang ora disumurupi dening dheweke, kowe, utawa para leluhurmu. ⁴Ewadene Aku wis ngutus marang kowe para abdiKu, yaiku para nabi, bola-bali, kanthi pangandika: ‘Aja padha nindakake prakara nistha kang Daksengiti iki!’ ⁵Nanging wong-wong mau padha ora ngrungokake utawa mratobat ninggal pialane, yaiku saka anggone ngobong dupa marang allah-allah liya. ⁶Mulane bebenduKu lan dedukaKu wis kaesokake metu, lan murub ngobong kutha-kuthane Yehuda sarta lurung-lurunge Yerusalem; satemah kabeh padha dadi ara-ara suwung lan jugrugan, kaya ing dina iki.

⁷Mangkene pangandikane Rama kang nguwasani wadyabala swarga, Rama kita Israel: Yagene kowe padha gawe bilai gedhe marang awakmu dhewe, nganti numpes wong lanang, wong wadon, bocah, lan bayi saka tengahing Yehuda, satemah kowe ora kari turah siji-sijia?

⁸“Kowe padha nggregetake Aku kalawan pakaryaning tanganmu, yaiku padha ngobong kurban marang allah-allah liya ing tanah Mesir, kang kokenggoni iki—satemah kowe numpes awakmu dhewe, dadi ipat-ipat lan cacadan ing antarane sakehe bangsa ing bumi. ⁹Apa kowe wis padha lali marang pialane para leluhurmu, pialane para raja Yehuda lan para garwane, pialamu dhewe lan pialane para bojomu—kang padha ditindakake ing tanah Yehuda lan ing lurung-lurunge Yerusalem? ¹⁰Nganti dina iki wong-wong mau padha ora ngasorake awake, ora wedi, lan ora nglakoni angger-anggerKu sarta pranatanKu kang wis Dakprenahake ana ing ngarepmu lan ing ngarepe para leluhurmu.”

¹¹Mulane mangkene pangandikane Rama kang nguwasani wadyabala swarga, Rama kita Israel: Aku bakal ngadhepake pasuryanKu marang kowe kanggo nekakake bilai, lan numpes wong Yehuda kabeh. ¹²“Aku bakal njupuk kekarene Yehuda kang wis padha mantep arep lunga menyang tanah Mesir supaya manggon ing kana: wong-wong mau kabeh bakal padha tumpes, padha ambruk ana ing kana dening pedhang lan paceklik, wiwit kang cilik nganti kang gedhe; bakal padha mati dening pedhang lan paceklik, sarta bakal dadi ipat-ipat, pagiris, cacadan, lan pepoyon. ¹³Aku bakal ngukum wong-wong kang manggon ing tanah Mesir kaya anggonKu wis ngukum Yerusalem—kalawan pedhang, paceklik, lan pageblug. ¹⁴Ora bakal ana wong siji-sijia saka kekarene Yehuda kang teka manggon ing tanah Mesir kang bisa oncat utawa slamet bali menyang tanah Yehuda, sanadyan wong-wong mau padha kapengin banget bali manggon ing kana maneh—ora ana kang bali kajaba mung sawatara wong kang bisa oncat.”

¹⁵Tumuli sakehe wong lanang kang padha mangreti yen bojone padha nyaosake kurban marang allah-allah liya, lan sakehe wong wadon kang padha ngadeg ing kono—yaiku pepanthan kang gedhe—lan sakehe rakyat kang manggon ing tanah Mesir, ing tanah Patros, padha mangsuli marang Yeremia, ature: ¹⁶“Bab pangandika ingkang sampun panjenengan aturaken dhateng kawula ngatas asmanipun Rama kita, kawula sami boten badhe nggega dhateng panjenengan. ¹⁷Boten—kawula sami mesthi badhe nindakaken sadaya ingkang sampun kawula ikraraken: nyaosaken kurban dhateng ratuning swarga, saha ngesokaken kurban unjukan konjuk ratu wau, kados ingkang sampun kawula tindakaken—kawula, para leluhur kawula, para raja kawula, lan para panggedhe kawula—ing kitha-kithaning Yehuda lan ing lurung-lurunging Yerusalem. Nalika samanten kawula sami kacekapan tetedhan, gesang mulya, lan boten nyumerepi bilai punapa-punapa. ^a a v17 Ratuning Swarga iku sawijining dewi kasuburan kang misuwur ing jaman kuna ing wewengkon Timur Tengah kuna, bokmanawa Astarte utawa Istar, kang akeh disembah ing tanah Yehuda. ¹⁸Nanging wiwit kawula sami kendel anggen kawula ngobong dupa lan ngesokaken kurban unjukan dhateng ratuning swarga, kawula sami kekirangan samukawis lan tumpes dening pedhang saha paceklik.”

¹⁹Para wong wadon mau padha mbacutake ature: “Nalika kawula sami nyaosaken kurban dhateng ratuning swarga lan ngesokaken kurban unjukan konjuk panjenenganipun, punapa anggen kawula damel roti ingkang awujud kados citranipun saha ngesokaken kurban unjukan punika tanpa pirsanipun para semah kawula?”

²⁰Tumuli Nabi Yeremia ngandika marang wong akeh iku, yaiku wong lanang lan wong wadon, kang wis padha mangsuli kaya mangkono marang panjenengane: ²¹“Kurban kang padha kokobong ing kutha-kuthane Yehuda lan ing lurung-lurunge Yerusalem—kowe, para leluhurmu, para rajamu, para panggedhemu, lan rakyat ing tanah kono—apa Rama kita ora ngengeti prakara iku? Apa iku ora tau konjuk ing panggalihe? ²²Satemah Rama kita wis ora kuwawa maneh nyabari pandamelmu kang ala lan prakara-prakara kang nistha; satemah tanahmu dadi jugrugan, dadi pagiris, dadi ipat-ipat, tanpa wong kang manggon, kaya ing dina iki. ²³Amarga kowe wis padha ngobong kurban, nglakoni dosa marang Rama kita, lan ora ngestokake dhawuhe utawa lumaku miturut angger-anggere, pranatane, sarta paseksene, mulane bilai iki nempuh marang kowe, kaya ing dina iki.”

²⁴Nabi Yeremia banjur ngandika marang wong akeh kabeh lan sakehe wong wadon: “Padha rungokna pangandikane Rama kita, he kowe kabeh wong Yehuda kang ana ing tanah Mesir.

²⁵Mangkene pangandikane Rama kang nguwasani wadyabala swarga, Gusti Allahe Israel: Kowe lan para bojomu wis padha ngucapake kalawan cangkemmu lan nindakake kalawan tanganmu, pangucapmu: ‘Aku kabeh mesthi bakal netepi sakehe nadar kang wis dakucapake—yaiku ngobong dupa marang ratuning swarga lan ngesokake kurban unjukan konjuk dheweke.’ Mulane padha tetepana nadarmu! Padha lakonana!”

²⁶“Padha rungokna pangandikane Rama kita, he sakehe wong Yehuda kang manggon ing tanah Mesir: Lah, Aku wis supaos demi asmaKu kang agung, mangkono pangandikane Rama kita, yen ora bakal ana maneh wong Yehuda siji-sijia ing saindenging tanah Mesir kang nyebut asmaKu, kalawan ngucap: ‘Demi gesange Pangeran Rama. ²⁷Lah, Aku bakal ngulatake wong-wong mau murih bilaine, ora murih becike. Sakehe wong Yehuda kang ana ing tanah Mesir bakal padha mati dening pedhang lan paceklik nganti entek tapis. ²⁸Mung sawatara wong kang bisa oncat saka pedhang kang bakal padha bali saka tanah Mesir menyang tanah Yehuda; tumuli kekarene wong Yehuda kabeh kang padha lunga menyang tanah Mesir arep manggon ing kana, bakal padha ngreti pangandika sapa kang kelakon—pangandikaKu apa pangucape dhewe.”

²⁹Lan iki minangka pratandha tumrap kowe, mangkono pangandikane Rama kita: Aku bakal ngukum kowe ana ing panggonan iki, supaya kowe padha ngreti yen pangandikaKu kang nglawan kowe mesthi bakal kelakon—kanggo nekakake bilai. ³⁰Mangkene pangandikane Rama kita: Lah, Aku bakal ngulungake Prabu Pringon Hofra, raja ing Mesir, marang tangane para mungsuhe kang ngarah patine, kaya anggonKu wis ngulungake Prabu Zedhekia, raja ing Yehuda, marang tangane Prabu Nebukadnezar, raja ing Babil, mungsuhe kang ngarah patine.’