Gorohe Si Ula
Ula nggambarake siji wewaler iku kaya-kaya rasa meri, lan wong wadon lan wong lanang padha mangan. Kang banjur kelakon dudu pati sanalika, nanging ndhelik, padha nyalahake, lara ing babaran lan ing pagaweyan, lan katundhung saka patamanan — nanging Rama kita ngagemi sandhangan sadurunge wong-wong iku lunga.
3 1Ula iku luwih julig katimbang sakabehing kewan ing ara-ara kang wis katitahake dening Rama kita. Ula mau takon marang wong wadon: “Apa iya Gusti Allah ngandika: ‘Kowe ora kena mangan woh saka sakabehing wit ing taman iki’?” a a v1 Sawuse nampik Rama kita, si ula nggambarake Panjenengane minangka Allah kang adoh lan cethil — goroh kang dadi witikan, kang ndhelikake panggalihe Sang Rama saka para putrane.
2Wangsulane wong wadon mau marang ula: “Aku kabeh kena mangan woh saka wit-witan ing taman, 3nanging Gusti Allah ngandika: ‘Aja padha mangan woh saka wit kang ana ing tengah taman, lan aja kokgepok, supaya kowe aja nganti mati.’”
4Nanging ula mau kandha marang wong wadon mau: “Kowe mesthi ora bakal mati. 5Gusti Allah pirsa, yen ing dina kowe mangan woh iku, mripatmu bakal melek, lan kowe bakal kaya Gusti Allah, ngreti bab becik lan ala.” b b v5 Wong-wong mau wis padha nyandhang citrane (1:27). Gorohe yaiku yen prakara iku kudu direbut kanthi sisidheman, ora ditampa saka astane.
6Wong wadon mau weruh yen wit iku apik kanggo pangan, nyenengake mripat, lan kapengin amarga bisa njalari wicaksana. Banjur wohe dijupuk, dipangan, lan diwenehake marang bojone kang ana ing sacedhake, lan bojone uga mangan. 7Tumuli mripate wong loro mau padha melek, lan padha ngreti yen awake wuda; banjur padha ndondomi godhong anjir dadi siji lan digawe tutup awak.
8Wong-wong mau krungu swarane Rama kita kang lagi tindak ing taman nalika hawane adhem, banjur Adam lan bojone padha ndhelik saka ngarsane ana ing antarane wit-witan ing taman.
9Nanging Rama kita nimbali Adam, pangandikane: “Kowe ana ngendi?”
10Ature Adam: “Kawula mireng swanten Paduka wonten ing taman, lajeng kawula ajrih, awit kawula wuda, pramila kawula lajeng ndhelik.”
11Pangandikane Rama kita: “Sapa kang ngandhani kowe yen kowe wuda? Apa kowe wis mangan woh saka wit kang wis Daklarang kokpangan?”
12Ature Adam: “Tiyang estri ingkang Paduka paringaken dados kanca kawula punika ingkang nyukani woh saking wit wau dhateng kawula, lajeng kawula nedha.”
13Rama kita banjur ndangu marang wong wadon mau: “Apa kang wis koktindakake iki?” Ature wong wadon mau: “Ula wau ngapusi kawula, temah kawula nedha.”
14Mulane Rama kita ngandika marang ula mau: “Sarehne kowe wis nindakake prakara iki, kowe kena ipat-ipat ngungkuli sakabehing raja-kaya lan ngungkuli sakabehing kewan alas; kowe bakal rumangkang nganggo wetengmu, lan kowe bakal mangan lebu ing sajrone umurmu kabeh. 15Lan Aku bakal nukulake memungsuhan antarane kowe lan wong wadon iku, lan antarane turunmu lan turune wong wadon iku; Panjenengane bakal ngremuk sirahmu, lan kowe bakal nyokot tungkak Panjenengane.” c c v15 Wiwit prajanjian kang kawitan dhewe sawuse manungsa dhawah ing dosa, Rama kita wis nedahake marang Gusti Yesus — yaiku Turun kang bakal ngremuk si ula lan ngluwari para putrane.
16Marang wong wadon mau Panjenengane ngandika: “Aku bakal banget anggonKu nambahi larane nalika kowe nglairake; kanthi nandhang lara kowe bakal nglairake anak. Pepenginanmu bakal tumuju marang bojomu, lan bojomu bakal ngwasani kowe.”
17Dene marang Adam Panjenengane ngandika: “Sarehne kowe nuruti bojomu lan mangan woh saka wit kang wis Dakprentahake marang kowe, kanthi dhawuh: ‘Kowe ora kena mangan woh iku,’ bumi kena ipat-ipat merga saka kowe; kanthi rekasa kowe bakal mangan asile sajrone umurmu kabeh. 18Bumi bakal metokake eri lan rerungkudan kanggo kowe, lan kowe bakal mangan tetuwuhan ing ara-ara. 19Kanthi kringete raimu kowe bakal mangan rotimu nganti kowe bali menyang bumi, awit saka bumi anggonmu kajupuk; amarga kowe iku lebu, lan bakal bali dadi lebu maneh.”
20Adam ngarani bojone Hawa, awit wong wadon mau bakal dadi ibune sakabehing kang urip. d d v20 Jeneng Hawa tegese “urip” — dheweke iku ibune sakabehing kang urip.
21Rama kita yasa sandhangan saka lulang kanggo Adam lan bojone, banjur padha disandhangi dening Panjenengane. e e v21 Sawuse wong-wong mau gagal, Rama kita nyawisake kanggo para putrane sawijining tutup kang luwih becik tinimbang gaweane dhewe — iki gambar kang kawitan saka panggalihe anggone arep nyandhangi para putrane nganggo apa kang mung bisa diparingake dening Panjenengane.
22Rama kita banjur ngandika: “Delengen, manungsa iku wis dadi kaya salah sijine Aku kabeh, ngreti bab becik lan ala. Saiki, supaya dheweke aja nganti ngulungake tangane, njupuk uga woh saka wit panguripan, mangan, banjur urip langgeng…” f f v22 Ukara Ibrani iku mandheg ing kene tanpa rampung — Rama kita ora tau ngandikakake apa kang bakal kelakon sabanjure. Kitab Suci negakake panemu iku tetep ora rampung.
23Mulane Rama kita banjur ngedalake dheweke saka taman Eden, supaya nggarap bumi kang dadi asale anggone kajupuk. 24Panjenengane nundhung manungsa mau, banjur masang kerub-kerub lan pedhang murub kang mubeng-muber ing sisih wetane taman Eden, kanggo njaga dalan menyang wit panguripan. g g v24 Kerub ing Kitab Suci iku dudu gambaran bocah-bocah cilik asayap kaya ing seni Renaisans, nanging para juru-rumeksa swarga kang prakosa, kang didhawuhi dening Rama kita kanggo rumeksa dalan suci kang bali marang panguripan.