Kain lan Habel

Sadulur loro padha nyaosake pisungsung; mung pisungsunge Habel kang katampi, lan Rama kita ngelingake Kain yen dosa wis ndhekem ngenteni dheweke. Kain tetep mateni, banjur tawar-tinawar bab paukumane. Dheweke oleh tandha pangayoman lan urip ngumbara ing sawetane Eden.

Pasal 4.

Adam banjur saresmi karo Hawa, bojone; Hawa nuli ngandheg lan nglairake Kain, pangucape: “Kanthi pitulungane Rama kita, aku wis oleh anak lanang.” ^a Sawuse iku Hawa nglairake adhine Kain, yaiku Habel. Habel dadi pangon wedhus, dene Kain dadi wong kang nggarap palemahan. Sawuse sawatara mangsa, Kain nyaosake kurban marang Rama kita arupa pametune bumi. Habel uga nyaosake wedhus pambarep saka pepanthane lan gajihe. Rama kita rena marang Habel lan kurbane, nanging ora rena marang Kain lan kurbane, satemah Kain banget nepsune lan raine suntrut.

Rama kita banjur ngandika marang Kain: “Yagene kowe nepsu? Yagene raimu suntrut? Yen kowe nindakake kang bener, apa kowe ora bakal ditampa? Nanging yen ora, dosa ndhekem ing ngarep lawangmu, ngangsa-angsa marang kowe—nanging kowe kudu ngereh dosa iku.”

Kain kandha marang Habel, adhine: “Ayo padha menyang ara-ara.” Nalika ana ing kono, Kain nempuh Habel, adhine, banjur dipateni. ^b

Rama kita banjur ndangu marang Kain: “Habel, adhimu, ana ing ngendi?” Wangsulane Kain: “Kula boten mangertos. Punapa kula punika ingkang rumeksa adhi kula?”

Rama kita ngandika: “Kowe iki nindakake apa? Swaraning getihe adhimu sesambat marang Aku saka ing bumi. Saiki kowe kena ing ipat-ipat, kabuwang saka ing bumi, kang wis ngangakake cangkeme nampani getihe adhimu saka tanganmu. Samangsa kowe nggarap lemah, lemah iku ora bakal ngwetokake kakuwatane maneh kanggo kowe; kowe bakal dadi wong buronan kang keluntang-lantung lan nglembara ing bumi.”

Kain banjur matur marang Rama kita: “Paukuman kawula punika awrat sanget, ngantos boten kuwawi kawula sangga. Ing dinten punika Paduka nundhung kawula saking siti punika; kawula badhe kasingidan saking ngarsa Paduka, dados tiyang buronan ingkang nglembara ing bumi, saha sinten ingkang manggih kawula badhe mejahi kawula.”

Nanging Rama kita ngandika marang dheweke: “Ora mangkono—sapa kang mateni Kain bakal diwales ping pitu tikel.” Rama kita banjur maringi tenger marang Kain, supaya saben wong kang nemu dheweke ora mateni dheweke. ^c

Kain banjur lunga saka ngarsane Rama kita, nuli manggon ing tanah Nod, ing sisih wetane Eden. ^d

Kain banjur saresmi karo bojone; bojone banjur ngandheg lan nglairake Henokh. Kain lagi mbangun kutha, kang dijenengake kaya jeneng anake, yaiku Henokh. Henokh banjur duwe anak, yaiku Irad. Irad nurunake Mehuyael, Mehuyael nurunake Metusael, lan Metusael nurunake Lamekh. Lamekh ngrabi wong wadon loro, kang siji aran Adah, sijine aran Zila. Adah nglairake Yabal, kang dadi leluhure wong-wong kang manggon ing tarub lan ngingu raja-kaya. Adhine aran Yubal; dheweke dadi leluhure sakabehing wong kang nabuh clempung lan suling. Zila uga nglairake Tubal-Kain, kang gawe sadhengah piranti saka prunggu lan wesi; adhine Tubal-Kain wadon aran Naamah. Lamekh kandha marang bojone loro: “He Adah lan Zila, padha rungokna aku; para bojone Lamekh, padha ngrungokna tembungku. Aku wis mateni wong lanang kang natoni aku, sawijining wong nom-noman kang nggebugi aku. Yen Kain diwales ping pitu, Lamekh bakal diwales ping pitung puluh pitu.”

Adam banjur saresmi maneh karo bojone; bojone nglairake anak lanang, kang dijenengake Set, pangucape: “Rama kita wis maringi anak liya marang aku minangka gegentine Habel, awit Habel dipateni dening Kain.” ^e Set uga duwe anak lanang, kang dijenengake Enos. Wiwit nalika iku wong-wong padha wiwit nyebut asmane Rama kita.

Cathetan sikil

^aPurwaning Dumadi 4:1 — Jeneng Kain unine kaya tembung ‘oleh’ utawa ‘nglairake’ — Hawa menehi jeneng iku marga saka pitulungan kang ditampa nalika nglairake dheweke menyang donya.
^bPurwaning Dumadi 4:8 — Tembung-tembung iki ora ana ing naskah Ibrani, nanging ana ing naskah Samaria, Yunani, lan Siria.
^cPurwaning Dumadi 4:15 — Senajan sawise pepati kang kapisan, Rama kita ora negakake Kain — Panjenengane maringi tenger supaya Kain tansah kareksa. Sih-rahmate Sang Rama tumeka uga marang wong kang kaluputan.
^dPurwaning Dumadi 4:16 — Nod tegese ‘nglembara’. Kain, kang kaukum kudu nglembara ing bumi, malah manggon ing tanah nglembara iku dhewe.
^ePurwaning Dumadi 4:25 — Jeneng Set unine kaya tembung ‘kaparingake’ utawa ‘katetepake’ — Hawa menehi jeneng iku marga saka anak kang diparingake dening Rama kita minangka gegentine Habel.