قائن ۽ هابيل
ٻه ڀائر نذرانا آڻين ٿا؛ رڳو هابيل جو قبول ٿئي ٿو، ۽ اسان جو پيءُ قائن کي خبردار ڪري ٿو ته گناهه سندس لاءِ گهات ۾ ويٺو آهي. قائن تڏهن به قتل ڪري ٿو، پوءِ پنهنجي سزا تي سودو ڪري ٿو. کيس حفاظتي نشان ۽ عدن جي اوڀر ۾ ڀٽڪندڙ زندگي ملي ٿي.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 6–7, 9–12, 15
4 1آدم پنهنجي زال حوا سان همبستر ٿيو، تڏهن هوءَ حامله ٿي ۽ قائن کي جنم ڏنائين. چيائين تہ ”اسان جي پيءُ جي مدد سان مون هڪ ماڻهو حاصل ڪيو آهي.“ a a v1 قائن نالو ”حاصل ٿيل“ يا ”ڄاول“ جهڙو ٻڌجي ٿو — حوا کيس دنيا ۾ آڻڻ ۾ مليل مدد جي ڪري هي نالو ڏنو. 2پوءِ هن وري سندس ڀاءُ هابيل کي جنم ڏنو. هابيل ڌڻ چاريندو هو ۽ قائن زمين ۾ ڪم ڪندو هو. 3ڪجهه وقت پوءِ قائن زمين جي ڦلن مان اسان جي پيءُ وٽ نذرانو آندو. 4هابيل بہ پنهنجي ڌڻ جا پهريان ڄاول ۽ انهن جون چرٻيدار ٽڪريون آنديون. اسان جي پيءُ هابيل ۽ سندس نذراني تي نظر ڪئي، 5پر قائن ۽ سندس نذراني تي نظر نہ ڪيائين، تنهنڪري قائن ڏاڍو ڪاوڙجي پيو ۽ سندس منهن لهي ويو.
6تڏهن اسان جي پيءُ قائن کي فرمايو تہ ”تون ڇو ڪاوڙيو آهين؟ تنهنجو منهن ڇو لهي ويو آهي؟ 7جيڪڏهن تون چڱائي ڪندين تہ ڇا قبول نہ ڪيو ويندين؟ پر جيڪڏهن نہ ڪندين تہ گناهه تنهنجي در تي ٻيٺو آهي، تو کي پاڻ وٽ گهرندڙ آهي— پر تو کي ان تي حڪمراني ڪرڻ گهرجي.“
8قائن پنهنجي ڀاءُ هابيل کي چيو تہ ”اچ تہ ٻنيءَ ڏانهن هلون.“ جڏهن اهي ٻنيءَ ۾ پهتا تڏهن قائن پنهنجي ڀاءُ هابيل تي ڪاهي پئي کيس ماري ڇڏيائين. b b v8 اهي لفظ عبراني متن ۾ ناهن، پر سامري، يوناني ۽ سرياني متن ۾ موجود آهن.
9پوءِ اسان جي پيءُ قائن کان پڇيو تہ ”تنهنجو ڀاءُ هابيل ڪٿي آهي؟“ هن وراڻيو تہ ”مون کي خبر ناهي. ڇا آءٌ پنهنجي ڀاءُ جو نگهبان آهيان؟“
10اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”تو ڇا ڪيو آهي؟ تنهنجي ڀاءُ جي رت جو آواز زمين مان مون ڏانهن دانهن ڪري ٿو. 11هاڻي لعنت تو کي انهيءَ زمين مان ڪڍي ٿي ڇڏي، جنهن پنهنجو وات کولي تنهنجي هٿان تنهنجي ڀاءُ جو رت ورتو. 12جڏهن تون زمين ۾ ڪم ڪندين تڏهن اها وڌيڪ پنهنجي طاقت تو کي نہ ڏيندي؛ تون زمين تي ڀٽڪندڙ ڀڄڻ وارو ٿيندين.“
13قائن اسان جي پيءُ کي چيو تہ ”منهنجي سزا منهنجي برداشت کان وڌيڪ آهي. 14اڄ تون مون کي هن زمين مان ڪڍي ٿو ڇڏين؛ آءٌ تنهنجي حضور کان لڪيل رهندس، زمين تي بيقرار ڀڄڻ وارو ٿيندس، ۽ جيڪو بہ مون کي ڏسندو سو مون کي ماري ڇڏيندو.“
15پر اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ”نہ، جيڪو قائن کي ماريندو تنهن کان ستن ڀيرا بدلو ورتو ويندو.“ پوءِ اسان جي پيءُ قائن تي نشان لڳايو، جيئن کيس لڀندڙ ڪوبہ ماڻهو کيس نہ ماري. c c v15 پهرين قتل کان پوءِ بہ اسان جي پيءُ قائن کي نہ ڇڏيو — کيس نشان لڳائي محفوظ ڪيائين. پيءُ جو رحم ڏوهاري تائين بہ پهچي ٿو.
16قائن اسان جي پيءُ جي حضور مان نڪري عدن جي اوڀر ۾ نود جي ملڪ ۾ رهڻ لڳو. d d v16 نود جو مطلب ”ڀٽڪڻ“ آهي. قائن، جنهن کي زمين تي ڀٽڪڻ جي سزا ملي هئي، پاڻ ڀٽڪڻ جي ملڪ ۾ رهڻ لڳو.
17قائن پنهنجي زال سان همبستر ٿيو، تڏهن هوءَ حامله ٿي ۽ حنوڪ کي جنم ڏنائين. قائن هڪ شهر اڏي رهيو هو؛ انهيءَ جو نالو پنهنجي پٽ حنوڪ جي نالي تي رکيائين. 18حنوڪ کي عيراد ڄائو؛ عيراد کي مهويائيل، مهويائيل کي متوشائيل ۽ متوشائيل کي لمڪ ڄائو. 19لمڪ ٻه شاديون ڪيون؛ هڪڙيءَ جو نالو عدا ۽ ٻيءَ جو نالو ضلا هو. 20عدا يبال کي جنم ڏنو، جيڪو خيمن ۾ رهندڙن ۽ ڌڻ چاريندڙن جو پيءُ هو. 21سندس ڀاءُ جو نالو يوبال هو؛ هو انهن سڀني جو پيءُ هو جيڪي بربط ۽ بانسري وڄائيندا آهن. 22ضلا بہ توبل-قائن کي جنم ڏنو، جيڪو پتل ۽ لوهہ جا سڀ اوزار ٺاهيندڙ هو؛ توبل-قائن جي ڀيڻ نعمه هئي. 23لمڪ پنهنجين زالن کي چيو تہ ”عدا ۽ ضلا، منهنجي ٻڌو؛ لمڪ جي زالو، منهنجو چوڻ ٻڌو. مون هڪ ماڻهوءَ کي ماري ڇڏيو جنهن مون کي زخمي ڪيو هو، هڪ جوان کي جنهن مون کي ڌڪ هنيو هو. 24جيڪڏهن قائن جو بدلو ستن ڀيرا ورتو ويندو تہ لمڪ جو ستهتر ڀيرا.“
25آدم وري پنهنجي زال سان همبستر ٿيو؛ هوءَ هڪ پٽ ڄڻي، سندس نالو شيث رکيائين ۽ چيائين تہ ”اسان جي پيءُ مون کي هابيل جي بدران ٻيو ٻار ڏنو آهي، ڇاڪاڻ تہ قائن کيس ماري ڇڏيو.“ e e v25 شيث نالو ”عطا ٿيل“ يا ”مقرر ٿيل“ جهڙو ٻڌجي ٿو — حوا کيس انهيءَ ٻار جي ڪري هي نالو ڏنو جيڪو اسان جي پيءُ هابيل جي جاءِ تي کيس ڏنو. 26شيث کي بہ پٽ ڄائو، جنهن جو نالو هن انوس رکيو. پوءِ ماڻهو اسان جي پيءُ جي نالي تي دعا گهرڻ لڳا.
