Dina Kapitu
Cariyos titah kang amba nyupet dadi siji patamanan. Rama kita nanduri patamanan iku, nempatake manungsa ing kono kanggo ngolah lan njaga, maringi kamardikan kanthi siji wewaler, banjur ngandika yen anggone dhewekan iku ora becik, lan yasa wong wadon saka lambunge manungsa iku dhewe.
2 1Mangkono langit lan bumi wis rampung, dalah sakehing isine kang linuwih akehe. 2Nalika dina kapitu Rama kita wis ngrampungake pakaryane, banjur kendel ing dina kapitu saka sakehing pakaryan kang wis katindakake. 3Rama kita banjur mberkahi dina kapitu sarta nucekake, awit ing dina iku Panjenengane kendel saka sakehing pakaryan pangripta kang wis katindakake.
Adam lan Hawa
4Iki riwayate langit lan bumi nalika katitahake, nalika Rama kita nitahake bumi lan langit. 5Durung ana grumbul ing ara-ara ing bumi, lan durung ana tetuwuhan ing ara-ara kang thukul, awit Rama kita durung nurunake udan ing bumi, lan durung ana manungsa kang nggarap lemah, 6nanging ana tuk-tuk kang mumbul saka bumi lan ngelebi sakehing lumahing lemah. 7Rama kita banjur yasa manungsa saka lebuning lemah, sarta nyebulake napasing urip ing bolongan irunge, satemah manungsa mau dadi titah kang urip. a a v7 ‘Titah kang urip’ ngemu kaluhuran sesambungan kamanungsan, kang katitahake supaya urip adhep-adhepan karo Rama kita. 8Rama kita banjur yasa patamanan ing Eden, ing sisih wetan, sarta manggonake manungsa kang wis katitahake mau ana ing kono. 9Saka lemah Rama kita njalari thukul sawernaning wit kang asri dinulu lan becik dipangan, karo wit panguripan ing satengahing patamanan lan wit kawruh bab becik lan ala. 10Ana bengawan kang mili saka Eden kanggo ngelebi patamanan; saka kono banjur pecah dadi kali papat. 11Kang kapisan jenenge Pison; mili ngubengi sakehing tanah Hawila, panggonane emas tinemu. b b v11 Hawila iku sawijining wilayah kang kondhang emase kang alus; dununge kang pener wis ora dingerteni maneh. 12Emas ing tanah iku becik; ana uga blendok kang arum lan watu onix. c c v12 Bdelium iku blendok kang arum gandane, kang ing jaman kuna diaji kaya watu adi. 13Jenenge kali kapindho yaiku Gihon; mili meluk-meluk ngliwati sakehing tanah Kus. d d v13 Kus iku sawijining tanah ing sisih kidule Mesir, ing wilayah kang kadhang kala diarani Nubia kuna. 14Jenenge kali katelu yaiku Tigris, kang mili ing sisih wetane Asyur. Kali kapapat yaiku Efrat. 15Rama kita banjur mundhut manungsa mau sarta manggonake ing patamanan Eden supaya nggarap lan ngreksa.
16Rama kita banjur paring dhawuh marang manungsa mau, mangkene: “Kowe kena mangan woh saka sakabehe wit ing patamanan iki; 17nanging kowe ora kena mangan woh saka wit kawruh bab becik lan ala, amarga ing dina nalika kowe mangan woh iku, kowe mesthi bakal mati.”
18Rama kita banjur ngandika: “Ora becik yen manungsa iku ijen. Aku bakal nggawekake rowang kang cocog karo dheweke.”
19Saka lemah Rama kita yasa sawernaning kewan ing ara-ara lan sawernaning manuk ing awang-awang, banjur kabeh digawa menyang ngarepe manungsa mau supaya dideleng apa jenenge. Sakabehe jeneng kang diwenehake manungsa mau marang saben titah kang urip, iku dadi jenenge. 20Manungsa mau banjur menehi jeneng marang sakabehe raja-kaya, manuk ing awang-awang, lan sakabehe kewan alasan, nanging tumrap Adam ora ketemu rowang kang cocog. 21Rama kita banjur ndadekake manungsa mau turu kepati, lan nalika isih turu, Panjenengane mundhut salah sijine iga, sarta nutup daginge maneh. 22Rama kita banjur yasa wong wadon saka iga kang dipundhut saka manungsa mau, nuli diirid marang ngarepe manungsa mau. 23Manungsa mau banjur ngucap: “Wekasane! Iki balung saka balungku lan daging saka dagingku; dheweke bakal kaaranan ‘wanita,’ amarga dijupuk saka wong lanang.” 24Mulane wong lanang ninggal bapak lan biyunge, banjur nunggal karo bojone, temah padha dadi daging siji. 25Manungsa mau lan bojone loro-lorone padha wuda, lan ora padha isin.