پیدایش 2

2 ¹چنین شد که آسمان‌ها و زمین با تمامِ لشکرِ بی‌شمارشان کامل شدند. ²تا روزِ هفتم پدر ما کارِ خود را به پایان رسانده بود، و در روزِ هفتم از همهٔ آنچه ساخته بود آرام گرفت. ³و پدر ما روزِ هفتم را برکت داد و آن را مقدّس ساخت، زیرا در آن روز از تمامِ کارِ آفرینشی که کرده بود آرام گرفت.

آدم و حوا

⁴این است تاریخچهٔ آسمان‌ها و زمین هنگامی که آفریده شدند، آن‌گاه که پدر ما زمین و آسمان‌ها را ساخت. ⁵هنوز هیچ بوتهٔ صحرا بر زمین نبود، و هیچ گیاهِ صحرا هنوز نروییده بود، زیرا پدر ما هنوز باران بر زمین نبارانیده بود، و آدمی نبود که زمین را کِشت کند، ⁶امّا چشمه‌هایی از زمین برمی‌آمد و تمامِ سطحِ زمین را سیراب می‌کرد. ⁷آن‌گاه پدر ما آدم را از خاکِ زمین سرشت و در بینی‌اش نَفَسِ حیات دمید، و آدم موجودی زنده شد. ^a a v7 «موجودی زنده» شأنِ رابطه‌ایِ انسانیت را در خود دارد؛ انسانی که آفریده شد تا رو در روی پدر ما زندگی کند. ⁸سپس پدر ما باغی در عَدَن، در سمتِ مشرق، غرس کرد و آدمی را که سرشته بود در آنجا نهاد. ⁹و پدر ما از زمین هر درختی را که برای دیدن دلپذیر و برای خوردن نیکو بود رویانید، با درختِ حیات در میانِ باغ و درختِ شناختِ نیک و بد. ¹⁰رودی از عَدَن جاری بود تا باغ را سیراب کند؛ و از آنجا به چهار شاخه تقسیم می‌شد. ¹¹نامِ نخستین فیشون است؛ همان است که تمامِ سرزمینِ حَویله را که در آن طلا یافت می‌شود، دور می‌زند. ^b b v11 حَویله ناحیه‌ای بود که به طلای مرغوبش شهرت داشت؛ محلِ دقیقِ آن دیگر شناخته نیست. ¹²و طلای آن سرزمین نیکوست؛ صمغِ خوش‌بو و سنگِ جَزَع نیز در آنجاست. ^c c v12 بُدِلاح صمغی خوش‌بو بود که در دنیای باستان چون سنگی گران‌بها ارزش داشت. ¹³و نامِ رودِ دوم جیحون است؛ همان است که تمامِ سرزمینِ کوش را دور می‌زند. ^d d v13 کوش سرزمینی بود در جنوبِ مصر، در ناحیه‌ای که گاه نوبیِ باستان خوانده می‌شود. ¹⁴و نامِ رودِ سوم دِجله است که در شرقِ آشور جاری است. و رودِ چهارم فُرات است. ¹⁵پدر ما آدم را برگرفت و او را در باغِ عَدَن نهاد تا آن را کِشت کند و از آن نگهبانی نماید.

¹⁶و پدر ما آدم را امر فرموده، گفت: «از هر درختِ باغ آزادانه بخور؛ ¹⁷امّا از درختِ شناختِ نیک و بد نخور، زیرا روزی که از آن بخوری، هرآینه خواهی مرد.»

¹⁸آن‌گاه پدر ما گفت: «خوب نیست که آدم تنها باشد. برایش یاوری مناسبِ او خواهم ساخت.»

¹⁹پدر ما هر جانورِ صحرا و هر پرندهٔ آسمان را از زمین سرشت، سپس هریک را نزدِ آدم آورد تا ببیند او چه نامی بر آن می‌نهد. و هر نامی که آدم بر هر جانِ زنده نهاد، همان نامِ آن شد. ²⁰آدم بر همهٔ چارپایان و پرندگانِ آسمان و همهٔ جانورانِ وحشی نام نهاد، امّا برای آدم یاوری مناسبِ او یافت نشد. ²¹پس پدر ما خوابی گران بر آدم افکند، و چون به خواب رفت، یکی از دنده‌هایش را برگرفت و جای آن را با گوشت پُر کرد. ²²آن‌گاه پدر ما از دنده‌ای که از آدم گرفته بود زنی بنا کرد و او را نزدِ آدم آورد. ²³آدم گفت: «سرانجام! این است استخوانی از استخوان‌هایم و گوشتی از گوشتم؛ او ‹زن› نامیده خواهد شد، زیرا از مرد گرفته شد.» ²⁴از این رو مرد پدر و مادرِ خود را ترک می‌کند و به زنِ خویش می‌پیوندد، و آن دو یک تن می‌شوند. ²⁵و آدم و زنش هر دو برهنه بودند، و خجل نبودند.