پیدایش 3

3 ¹مار از هر جانورِ صحرا که پدر ما ساخته بود، زیرک‌تر بود. او به زن گفت: «آیا خدا به‌راستی گفت: ‹از هیچ درختِ باغ نباید بخورید›؟» ^a a v1 مار که پدر ما را رد کرده بود، او را همچون خدایی دور و دریغ‌کننده جلوه می‌دهد — همان دروغِ بنیادین که دلِ پدر را از فرزندانش پنهان می‌کند.

²زن به مار گفت: «ما می‌توانیم از میوهٔ درختانِ باغ بخوریم، ³امّا خدا گفت: ‹از میوهٔ آن درخت که در میانِ باغ است نخورید و به آن دست نزنید، وگرنه خواهید مرد.›»

⁴امّا مار به زن گفت: «به‌یقین نخواهید مرد. ⁵خدا می‌داند که چون از آن بخورید، چشمانتان باز خواهد شد و همچون خدا خواهید شد و نیک و بد را خواهید شناخت.» ^b b v5 آنان از پیش شباهتِ او را داشتند (۱:۲۷). دروغ این است که گویا باید آن را پشتِ سرِ او ربود، نه آنکه از دستِ او دریافت کرد.

⁶زن دید که آن درخت برای خوراک نیکوست و برای چشمان دلپذیر و برای حکمت‌بخشیدن خواستنی است. پس میوه‌اش را گرفت و خورد و به شوهرش که با او بود نیز داد و او خورد. ⁷آنگاه چشمانِ هردوِ آنان باز شد و دانستند که برهنه‌اند؛ پس برگ‌های انجیر را به‌هم دوختند و برای خود پوشش‌هایی ساختند.

⁸و صدای پدر ما را شنیدند که در خنکای روز در باغ گام برمی‌داشت، و آن مرد و همسرش از حضور او در میانِ درختانِ باغ پنهان شدند.

⁹امّا پدر ما آن مرد را ندا داد و به او گفت: «کجایی؟»

¹⁰مرد گفت: «صدای تو را در باغ شنیدم و ترسیدم، زیرا برهنه بودم؛ پس خود را پنهان کردم.»

¹¹پدر ما گفت: «چه کسی به تو گفت که برهنه‌ای؟ آیا از آن درختی که تو را از خوردنش منع کردم، خوردی؟»

¹²مرد گفت: «آن زنی که با من نهادی، از میوهٔ آن درخت به من داد و من خوردم.»

¹³آنگاه پدر ما به زن گفت: «این چه کاری است که کرده‌ای؟» زن گفت: «مار مرا فریفت و من خوردم.»

¹⁴پس پدر ما به مار گفت: «چون این کار را کردی، از همهٔ چارپایان و از همهٔ جانورانِ وحشی ملعون‌تری؛ بر شکمت خواهی خزید و در تمامِ روزهای زندگی‌ات خاک خواهی خورد. ¹⁵و میان تو و زن، و میان نسلِ تو و نسلِ او، دشمنی می‌نهم؛ او سرِ تو را خواهد کوبید و تو پاشنهٔ او را خواهی زد.» ^c c v15 پدر ما از همان نخستین وعده پس از سقوط، به عیسی اشاره کرد — همان نسلی که سرِ مار را می‌کوبد و فرزندانش را نجات می‌دهد.

¹⁶به زن گفت: «دردِ تو را در زایمان بسیار افزون خواهم کرد؛ با درد فرزندان خواهی زایید. اشتیاقِ تو به‌سوی شوهرت خواهد بود و او بر تو فرمان خواهد راند.»

¹⁷و به آدم گفت: «چون به سخنِ همسرت گوش دادی و از آن درختی خوردی که تو را امر کرده بودم و گفته بودم: ‹از آن نباید بخوری،› زمین به‌سببِ تو ملعون است؛ با رنجی دردناک در تمامِ روزهای زندگی‌ات از آن خواهی خورد. ¹⁸خار و خس برایت خواهد رویانید و تو گیاهانِ صحرا را خواهی خورد. ¹⁹به عرقِ پیشانی‌ات نان خواهی خورد، تا به زمین بازگردی که از آن گرفته شدی؛ زیرا خاک هستی و به خاک باز خواهی گشت.»

²⁰و آن مرد همسرش را حوّا نامید، زیرا او مادرِ همهٔ زندگان می‌شد. ^d d v20 نامِ حوّا به‌معنای «زنده» است — او مادرِ همهٔ زندگان است.

²¹پدر ما برای آدم و همسرش جامه‌هایی از پوست ساخت و آنان را پوشانید. ^e e v21 پس از شکستِ آنان، پدر ما برای فرزندانش پوششی بهتر از آنچه خود برای خویشتن ساخته بودند فراهم می‌آورد — نخستین تصویری از دلِ او که می‌خواهد آنان را به آنچه تنها او می‌تواند ببخشد بپوشاند.

²²آنگاه پدر ما گفت: «اینک آدم همچون یکی از ما شده است و نیک و بد را می‌شناسد. اکنون، مبادا دست دراز کند و از درختِ حیات نیز بگیرد و بخورد و تا ابد زنده بماند…» ^f f v22 جملهٔ عبری در همین‌جا ناتمام می‌ماند — پدر ما هرگز نمی‌گوید چه در پی می‌آمد. کتاب‌مقدّس این اندیشه را ناتمام رها می‌کند.

²³پس پدر ما او را از باغِ عدن بیرون فرستاد تا زمینی را که از آن گرفته شده بود، کِشت کند. ²⁴او آن مرد را بیرون راند و در شرقِ باغِ عدن کروبیان و شمشیری آتشین و چرخان را قرار داد تا راهِ درختِ حیات را نگاهبانی کنند. ^g g v24 کروبیان در کتاب‌مقدّس آن فرشتگانِ کوچکِ هنرِ رنسانس نیستند، بلکه نگاهبانانی نیرومند از آسمان‌اند که پدر ما آنان را گماشت تا راهِ مقدّسِ بازگشت به حیات را پاس دارند.