پیدایش 1

1 ¹در آغاز، پدر آسمانی ما آسمان‌ها و زمین را آفرید. ^a a v1 صدایی که آفرینش را به هستی فرا می‌خواند، از آنِ پدر است. خدای پدر، شخص نخست تثلیث، به‌واسطهٔ پسر — کلام ازلی خویش (یوحنا ۱:۳؛ کولسیان ۱:۱۶) — می‌آفریند، در حالی که روح خدا بر آب‌ها می‌جنبید (پیدایش ۱:۲). کتاب‌مقدّس نه با خدایی دور، بلکه با پدری که نزدیک می‌آید، آغاز می‌شود. ²زمین تهی و بی‌شکل بود؛ تاریکی بر سطح ژرفا گسترده بود، و روح پدر ما بر روی آب‌ها می‌جنبید.

³آنگاه پدر ما گفت: «روشنایی بشود»، و روشنایی شد.

⁴او دید که روشنایی نیکوست، و روشنایی را از تاریکی جدا کرد. ⁵او روشنایی را «روز» نامید و تاریکی را «شب» خواند. شامگاه شد و بامداد شد — روزِ نخست.

⁶و پدر ما گفت: «در میان آب‌ها گنبدی پدید آید تا آب را از آب جدا کند.»

⁷پس آن گنبد را ساخت و آب‌های زیر گنبد را از آب‌های بالای آن جدا کرد. و چنین شد. ⁸او آن گنبد را «آسمان» نامید. پس شامگاه شد و بامداد شد — روزِ دوم.

⁹آنگاه پدر ما گفت: «آب‌های زیر آسمان در یک جا گرد آیند و خشکی پدیدار شود.» و چنین شد.

¹⁰او خشکی را «زمین» و آب‌های گردآمده را «دریاها» نامید. و دید که نیکوست.

¹¹آنگاه گفت: «زمین گیاه برویاند: گیاهانِ دانه‌آور و درختانِ میوه‌دار که میوه‌شان دانه در خود دارد، هر یک از گونهٔ خویش.» و چنین شد.

¹²زمین گیاه رویانید — گیاهانِ دانه‌آور، هر یک از گونهٔ خویش، و درختانِ میوه‌دار که دانه در خود دارند، هر یک از گونهٔ خویش — و پدر ما دید که نیکوست. ¹³و شامگاه شد و بامداد شد — روزِ سوم.

¹⁴و پدر ما گفت: «در گنبد آسمان روشنی‌ها پدید آیند تا روز را از شب جدا کنند، و نشانه‌هایی باشند برای تعیین فصل‌ها و روزها و سال‌ها، ¹⁵و در گنبد آسمان روشنی‌هایی باشند تا بر زمین روشنایی بخشند.» و چنین شد.

¹⁶پدر ما دو روشنیِ بزرگ ساخت — روشنیِ بزرگ‌تر برای فرمان‌روایی بر روز، و روشنیِ کوچک‌تر برای فرمان‌روایی بر شب. ستارگان را نیز ساخت. ¹⁷و آنها را در گنبد آسمان قرار داد تا بر زمین روشنایی بخشند، ¹⁸و بر روز و شب فرمان برانند و روشنایی را از تاریکی جدا کنند. و او دید که نیکوست. ¹⁹پس شامگاه شد و بامداد شد — روزِ چهارم.

²⁰آنگاه پدر ما گفت: «آب‌ها از موجوداتِ زنده پُر شوند، و پرندگان بر فراز زمین، در پهنهٔ گنبد آسمان، به پرواز درآیند.»

²¹پس جانورانِ بزرگِ دریایی و هر موجودِ زنده‌ای را که در آب می‌جنبد و می‌خزد، هر یک از گونهٔ خویش، و هر پرندهٔ بال‌دار را از گونهٔ خویش آفرید. و دید که نیکوست.

²²پدر ما آنها را برکت داد و گفت: «بارور و کثیر شوید و آب‌های دریاها را پُر کنید، و پرندگان بر زمین کثیر شوند.»

²³و شامگاه شد و بامداد شد — روزِ پنجم.

²⁴و پدر ما گفت: «زمین موجوداتِ زنده را از گونهٔ خویش پدید آورد: چارپایان و خزندگان و جانورانِ وحشی، هر یک از گونهٔ خویش.» و چنین شد.

²⁵پس جانورانِ وحشی را از گونهٔ خویش، و چارپایان را از گونهٔ خویش، و هر خزندهٔ زمین را از گونهٔ خویش ساخت. و دید که نیکوست.

²⁶آنگاه پدر ما گفت: «انسان را به صورتِ خود و شبیهِ خود بسازیم، تا بر ماهیانِ دریا و پرندگانِ آسمان و چارپایان و بر همهٔ زمین و هر خزنده‌ای که بر زمین می‌خزد، فرمان براند.» ^b b v26 به‌کارگیریِ «بسازیم» و «خودِ» ما از سوی پدر، به پدر و پسر و روح‌القدس اشاره دارد.

²⁷پس پدر ما انسان را به صورتِ خویش آفرید؛ به صورتِ پدر و پسر و روح‌القدس او را آفرید؛ ایشان را مرد و زن آفرید. ^c c v27 انسان به صورتِ هر سه شخص — پدر و پسر و روح‌القدس — آفریده شده است، نه تنها به صورتِ پدر.

²⁸پدر ما آنها را برکت داد و به ایشان گفت: «بارور و کثیر شوید، زمین را پُر سازید و آن را رام کنید. بر ماهیانِ دریا و پرندگانِ آسمان و هر موجودِ زنده‌ای که بر زمین می‌جنبد، فرمان برانید.» ²⁹آنگاه گفت: «هر گیاهِ دانه‌آور را که بر سراسر زمین است، و هر درختی را که میوه‌اش دانه‌آور است، به شما می‌بخشم؛ اینها خوراکِ شما خواهند بود. ³⁰و به هر جانورِ زمین و هر پرندهٔ آسمان و هر آنچه بر زمین می‌خزد و نَفَسِ حیات دارد، هر گیاهِ سبز را برای خوراک می‌بخشم.» و چنین شد.

³¹پدر ما بر هر آنچه ساخته بود نگریست، و اینک بسیار نیکو بود. پس شامگاه شد و بامداد شد — روزِ ششم.