پيدائش 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹اهڙيءَ طرح آسمان ۽ زمين پنهنجي سموري رونق سان پورا ٿيا. ²ستين ڏينهن تائين اسان جي پيءُ پنهنجو ڪم پورو ڪري ڇڏيو هو، ۽ ستين ڏينهن پنهنجين سڀني ٺاهيل شين کان آرام ڪيائين. ³اسان جي پيءُ ستين ڏينهن کي برڪت ڏني ۽ کيس پاڪ ڪيائين، ڇاڪاڻ تہ انهيءَ ڏينهن تي هن پنهنجي خلقت جي سڀ ڪم کان آرام ڪيو هو.

آدم ۽ حوا

⁴هيءَ آسمان ۽ زمين جو احوال آهي، جڏهن اهي خلقيا ويا، يعني جڏهن اسان جي پيءُ زمين ۽ آسمان ٺاهيا. ⁵ان وقت زمين تي ٻنيءَ جي ڪا جهار اڃا ڪانہ هئي، ٻنيءَ جو ڪوبہ ٻوٽو اڃا نہ ڦٽو هو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ زمين تي مينهن نہ وسايو هو، ۽ زمين کيڙڻ لاءِ ڪو ماڻهو بہ نہ هو، ⁶پر زمين مان چشما نڪري سڄيءَ زمين جي مٿاڇري کي سيراب ڪندا هئا. ⁷پوءِ اسان جي پيءُ زمين جي مٽيءَ مان ماڻهوءَ کي جوڙيو، سندس ناسن ۾ زندگيءَ جو ساھ ڦوڪيائين، تڏهن ماڻهو جيئري جان ٿي پيو. ^a a v7 ’جيئري جان‘ ۾ انسان جي رشتيدار وقار جو اظهار آهي، جيڪو اسان جي پيءُ سان منهن در منهن جيئڻ لاءِ خلقيو ويو آهي. ⁸پوءِ اسان جي پيءُ اوڀر ۾ عدن ۾ هڪ باغ پوکيو ۽ جيڪو ماڻهو جوڙيو هئائين، تنهن کي اتي رکيائين. ⁹زمين مان اسان جي پيءُ هر اهو وڻ اُڀاريو جيڪو ڏسڻ ۾ سهڻو ۽ کائڻ ۾ سٺو هو. باغ جي وچ ۾ زندگيءَ جو وڻ ۽ چڱائي ۽ برائيءَ جي ڄاڻ جو وڻ بہ هو. ¹⁰عدن مان هڪ ندي وهندي هئي جيڪا باغ کي سيراب ڪندي هئي؛ اتان اها ورهائجي چار نديون ٿي وئي. ¹¹پهرين نديءَ جو نالو فيشون آهي؛ اها حويلا جي سڄي ملڪ کي ڦيرو ڏيندي وهي ٿي، جتي سون ملي ٿو. ^b b v11 حويلا پنهنجي نفيس سون جي ڪري مشهور علائقو هو؛ ان جي صحيح جاءِ هاڻي معلوم ناهي. ¹²انهيءَ ملڪ جو سون سٺو آهي؛ اتي خوشبودار گوند ۽ عقيق بہ ملندا آهن. ^c c v12 بدولح هڪ مٺي خوشبوءِ وارو گوند هو، جيڪو قديم دنيا ۾ قيمتي پٿر وانگر قدر وارو ليکيو ويندو هو. ¹³ٻي نديءَ جو نالو گيحون آهي؛ اها ڪوش جي سڄي ملڪ مان ڦيرا ڏيندي لنگهي ٿي. ^d d v13 ڪوش مصر جي ڏکڻ ۾ هڪ ملڪ هو، انهيءَ علائقي ۾ جنهن کي ڪڏهن ڪڏهن قديم نوبيا چيو ويندو آهي. ¹⁴ٽين نديءَ جو نالو دجلا آهي، جيڪا اسور جي اوڀر ڏانهن وهي ٿي. چوٿين ندي فرات آهي. ¹⁵اسان جي پيءُ ماڻهوءَ کي کڻي عدن جي باغ ۾ رکيو تہ اهو انهيءَ تي ڪم ڪري ۽ ان جي نگهباني ڪري.

¹⁶اسان جي پيءُ ماڻهوءَ کي حڪم ڏنو تہ ”تون باغ جي هر وڻ مان آزاديءَ سان کائي سگهين ٿو؛ ¹⁷پر چڱائي ۽ برائيءَ جي ڄاڻ واري وڻ مان تون نہ کائج، ڇاڪاڻ تہ جنهن ڏينهن تون انهيءَ مان کائيندين، انهيءَ ڏينهن ضرور مرندين.“

¹⁸پوءِ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”ماڻهوءَ جو اڪيلو رهڻ چڱو ناهي. آءٌ هن لاءِ هن سان ٺهڪندڙ مددگار ٺاهيندس.“

¹⁹اسان جي پيءُ زمين مان ٻنيءَ جا سڀ جانور ۽ آسمان جا سڀ پکي جوڙيا، پوءِ انهن مان هر هڪ کي ماڻهوءَ وٽ آندائين تہ ڏسي تہ هو ان کي ڪهڙو نالو ٿو ڏئي. ماڻهوءَ هر جيئري جاندار کي جيڪو نالو ڏنو، سو ئي ان جو نالو ٿيو. ²⁰ماڻهوءَ سڀني ڍورن، آسمان جي پکين ۽ سڀني جهنگلي جانورن کي نالا ڏنا، پر آدم لاءِ ساڻس ٺهڪندڙ ڪو مددگار نہ مليو. ²¹پوءِ اسان جي پيءُ ماڻهوءَ کي ڳوڙهي ننڊ ۾ وجهي ڇڏيو، ۽ جڏهن هو ستل هو تڏهن سندس هڪ پاسري ڪڍي، ان جاءِ تي گوشت بند ڪري ڇڏيائين. ²²پوءِ اسان جي پيءُ ماڻهوءَ مان ڪڍيل پاسريءَ مان هڪ عورت ٺاهي، کيس ماڻهوءَ وٽ آندائين. ²³ماڻهوءَ چيو تہ ”آخرڪار! هيءَ منهنجن هڏن مان هڏي ۽ منهنجي گوشت مان گوشت آهي؛ ان کي ’عورت‘ چئبو، ڇاڪاڻ تہ هيءَ مرد مان ورتي وئي.“ ²⁴تنهنڪري مرد پنهنجي پيءُ ۽ ماءُ کي ڇڏي، پنهنجي زال سان ملي ٿو، ۽ اهي ٻئي هڪ جسم ٿي وڃن ٿا. ²⁵ماڻهو ۽ سندس زال ٻئي اگهاڙا هئا، پر شرمندا نہ هئا.