Purwaning Dumadi 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹Ing wiwitan, Rama kita ing swarga nitahake langit lan bumi. ^a a v1 Swara kang ngandika nitahake jagad iku swarane Sang Rama. Gusti Allah Sang Rama, Pribadi kapisan ing Tritunggal, nitahake lumantar Sang Putra — Sabdane kang langgeng (Yokanan 1:3; Kolose 1:16) — nalika Rohe Gusti Allah nglayang ing sadhuwure banyu (Purwaning Dumadi 1:2). Kitab Suci ora diwiwiti kanthi gegambaran Allah kang adoh, nanging kanthi Rama kang nyedhaki. ²Bumi iku durung awujud lan suwung; pepeteng nglimputi sadhuwure teleng samodra, lan Rohe Rama kita nglayang ing sadhuwure banyu.

³Banjur Rama kita ngandika: “Anaa pepadhang,” tumuli ana pepadhang.

⁴Panjenengane mirsa yen pepadhang mau becik, banjur misahake pepadhang saka pepeteng. ⁵Pepadhang mau diparingi asma “rina”, lan pepeteng diparingi asma “wengi”. Banjur ana wayah sore lan ana wayah esuk—iku dina kapisan.

⁶Rama kita banjur ngandika: “Anaa pepentangan ing antarane banyu, kanggo misahake banyu saka banyu.”

⁷Panjenengane banjur yasa pepentangan mau, sarta misahake banyu kang ana ing sangisore saka banyu kang ana ing sadhuwure. Banjur kelakon mangkono. ⁸Pepentangan mau diparingi asma “langit”. Banjur ana wayah sore lan ana wayah esuk—iku dina kapindho.

⁹Banjur Rama kita ngandika: “Banyu kang ana ing sangisore langit padha nglumpuka ing sapanggonan, lan dharatan kang garing katona.” Banjur kelakon mangkono.

¹⁰Dharatan kang garing mau diparingi asma “tanah”, dene banyu kang nglumpuk diparingi asma “segara”. Panjenengane mirsa yen iku becik.

¹¹Banjur Panjenengane ngandika: “Tanah iku thukula tetuwuhan: thethukulan kang metu wijine, lan wit-witan woh-wohan kang metokake woh kang ana wijine, miturut jinise dhewe-dhewe.” Banjur kelakon mangkono.

¹²Tanah mau banjur ngetokake tetuwuhan—thethukulan kang metu wijine miturut jinise, lan wit-witan kang metokake woh kang ana wijine miturut jinise—lan Rama kita mirsa yen iku becik. ¹³Banjur ana wayah sore lan ana wayah esuk—iku dina katelu.

¹⁴Rama kita banjur ngandika: “Anaa pepadhang-pepadhang ing pepentangane langit, kanggo misahake rina lan wengi, sarta dadia tandha kanggo nemtokake mangsa, dina, lan taun, ¹⁵lan iku padha dadia pepadhang ing pepentangane langit, kanggo madhangi bumi.” Banjur kelakon mangkono.

¹⁶Rama kita banjur yasa pepadhang gedhe loro—pepadhang kang luwih gedhe kanggo nguwasani rina, dene pepadhang kang luwih cilik kanggo nguwasani wengi. Panjenengane uga yasa lintang-lintang. ¹⁷Panjenengane masang iku kabeh ing pepentangane langit kanggo madhangi bumi, ¹⁸kanggo nguwasani rina lan wengi, sarta kanggo misahake pepadhang karo pepeteng. Panjenengane mirsa yen iku becik. ¹⁹Banjur ana wayah sore lan ana wayah esuk—iku dina kaping papat.

²⁰Banjur Rama kita ngandika: “Banyu iku kebaka ing titah kang urip, lan manuk-manuk padha mabura ing sadhuwure bumi, nratas pepentangane langit.”

²¹Panjenengane banjur nitahake kewan-kewan segara kang gedhe, sarta sakehing titah urip kang obah lan kumrubut ing banyu miturut jinise, lan sakehing manuk kang asuwiwi miturut jinise. Panjenengane mirsa yen iku becik.

²²Rama kita mberkahi kewan-kewan mau, sarta ngandika: “Padha subura, tangkar-tumangkara, lan ngebakana banyu ing segara, dene manuk-manuk padha tangkara ing bumi.”

²³Banjur ana wayah sore lan ana wayah esuk—iku dina kaping lima.

²⁴Rama kita banjur ngandika: “Bumi iku metokna titah urip miturut jinise: raja-kaya, gegremetan, lan kewan alasan, saben miturut jinise.” Banjur kelakon mangkono.

²⁵Panjenengane banjur yasa kewan alasan miturut jinise, raja-kaya miturut jinise, lan sakehing gegremetan ing bumi miturut jinise. Panjenengane mirsa yen iku becik.

²⁶Banjur Rama kita ngandika: “Ayo Kita nitahake manungsa manut gambar Kita, kang madha rupa karo Kita, supaya padha nguwasani iwak-iwak ing segara, manuk-manuk ing awang-awang, raja-kaya, salumahing bumi, lan sakehing gegremetan kang rumangkang ing bumi.” ^b b v26 Anggone Sang Rama ngagem tembung “Kita” iku nedahake Sang Rama, Sang Putra, lan Sang Roh Suci.

²⁷Mula Rama kita nitahake manungsa manut gambare Panjenengane dhewe; manut gambare Gusti Allah anggone nitahake manungsa mau; lanang lan wadon anggone nitahake. ^c c v27 Tembung “Allah” ing kene iku Elohim. Prajanjian Anyar mbabarake yen Gusti Allah kang siji iku Sang Rama, Sang Putra, lan Sang Roh Suci (Mateus 28:19; Yokanan 1:1-3; Kolose 1:15-16).

²⁸Rama kita mberkahi wong-wong mau, sarta ngandika marang wong-wong mau: “Padha subura, tangkar-tumangkara, kebakana bumi, lan telukna. Padha nguwasanana iwak-iwak ing segara, manuk-manuk ing awang-awang, lan sakehing titah urip kang obah ing bumi.” ²⁹Banjur Panjenengane ngandika: “Kowe padha Dakwenehi sakehing thethukulan kang metu wijine ing salumahing bumi, lan sakehing wit-witan kang wohe metu wijine—iku bakal dadi panganmu. ³⁰Dene marang sakehing kewan ing bumi, sakehing manuk ing awang-awang, lan sakehing gegremetan ing bumi kang ana napas uripe, Aku menehi sakehing thethukulan ijo kanggo pangan.” Banjur kelakon mangkono.

³¹Rama kita mirsa sakehing kang wis katitahake, pranyata iku becik banget. Banjur ana wayah sore lan ana wayah esuk—iku dina kaping nem.