زمونږ پلار دُنيا په خپل کلام پېدا کوى
د پیلونو کتاب: پیدایښت او لوېدل، توپان او لوظ، او د ابراهیم د کورنۍ بلنه چې د هغې له لارې به ټوله نړۍ برکت ومومي. کلام هلته پیلېږي چېرته چې زېری پیلېږي، له زموږ پلار سره چې د ځان لپاره یوه نړۍ او یوه کورنۍ جوړوي.
1 1په شروع کښې زمونږ آسمانى پلار آسمان او زمکه پېدا کړل. a a v1 هغه آواز چې کائنات په خپل کلام پېدا کوى، د پلار آواز دے. خُدائ پلار، چې د تثليث اوله شخص دے، د زوئ په وسيله — چې د هغۀ ابدى کلام دے (يوحنا ۱:۳؛ کولسيوں ۱:۱۶) — پېدا کوى، په داسې حال کښې چې د خُدائ پاک روح د اوبو له پاسه ګرځى (پېدائش ۱:۲). کِتابِ مُقدس د يو لرې معبود سره نه، بلکې د يو داسې پلار سره شروع کيږى چې نزدے راځى. 2زمکه بې شکله او خالى وه، تيارۀ د ژورو اوبو پر مخ باندې پرته وه، او د زمونږ پلار روح د اوبو پر مخ باندې ګرځېدو.
3نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”رڼا دې شى،“ او رڼا شوه.
4هغۀ وليدل چې رڼا ښه وه، او هغۀ رڼا د تيارې نه بېله کړه. 5هغۀ رڼا ته د ”ورځې“ نوم ورکړو او تيارې ته يې د ”شپې“ نوم ورکړو. ماښام شو او سحر شو — اوله ورځ.
6نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”د اوبو په مينځ کښې دې يوه فضا پېدا شى چې اوبۀ د اوبو نه بېلې کړى.“
7نو هغۀ فضا جوړه کړه او د فضا نه لاندې اوبۀ يې د فضا نه پاسه اوبو نه بېلې کړې. او هم داسې وشول. 8هغۀ فضا ته د ”آسمان“ نوم ورکړو. نو ماښام شو او سحر شو — دوېمه ورځ.
9نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”د آسمان نه لاندې اوبۀ دې په يو ځائ راجمع شى، او وچه زمکه دې ښکاره شى.“ او هم داسې وشول.
10هغۀ وچې زمکې ته د ”زمکې“ نوم ورکړو، او راجمع شويو اوبو ته يې د ”سمندرونو“ نوم ورکړو. او هغۀ وليدل چې دا ښه وه.
11نو هغۀ وفرمائيل چې، ”زمکه دې زرغونه راوباسى: داسې بوټى چې تخم لرى، او داسې مېوهدار ونې چې د خپل قسم مطابق مېوه ونيسى چې تخم پکښې وى.“ او هم داسې وشول.
12زمکې زرغونه راوايسته — داسې بوټى چې د خپل قسم مطابق تخم يې لرلو، او داسې ونې چې د خپل قسم مطابق داسې مېوه يې ونيوله چې تخم پکښې وو — او زمونږ پلار وليدل چې دا ښه وه. 13نو ماښام شو او سحر شو — درېيمه ورځ.
14نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”د آسمان په فضا کښې دې رڼاګانې پېدا شى چې ورځ د شپې نه بېله کړى، او د موسمونو، ورځو او کالونو د ښودلو دپاره د نښو په توګه وى، 15او د آسمان په فضا کښې دې رڼاګانې وى چې په زمکه باندې رڼا ورکړى.“ او هم داسې وشول.
16زمونږ پلار دوه لويې رڼاګانې جوړې کړې — لويه رڼا چې د ورځې حکومت وکړى، او وړه رڼا چې د شپې حکومت وکړى. هغۀ ستورى هم جوړ کړل. 17هغۀ هغه د آسمان په فضا کښې کېښودل چې په زمکه باندې رڼا ورکړى، 18چې د ورځې او شپې حکومت وکړى، او رڼا د تيارې نه بېله کړى. هغۀ وليدل چې دا ښه وه. 19نو ماښام شو او سحر شو — څلورمه ورځ.
20نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”اوبۀ دې د ژوندو مخلوقاتو نه ډکې شى، او مرغان دې د زمکې نه پاسه، د آسمان په فضا کښې الوځى.“
21نو هغۀ لوى سمندرى مخلوقات، او هر ژوندے مخلوق چې په اوبو کښې خوزى او ګرځى د خپل قسم مطابق، او هر هغه مرغه چې وزرونه لرى د خپل قسم مطابق پېدا کړل. او هغۀ وليدل چې دا ښه وه.
22زمونږ پلار هغوئ ته برکت ورکړو او وفرمائيل چې، ”زياتيږئ، ډېر شئ، د سمندرونو اوبۀ ډکې کړئ، او مرغان دې په زمکه باندې ډېر شى.“
23نو ماښام شو او سحر شو — پنځمه ورځ.
24نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”زمکه دې د خپل قسم مطابق ژوندى مخلوق راوباسى: څاروى، ښوئيدونکى مخلوق او ځنګلى ځناور، هر يو د خپل قسم مطابق.“ او هم داسې وشول.
25هغۀ ځنګلى ځناور د خپل قسم مطابق، څاروى د خپل قسم مطابق، او هر هغه مخلوق چې په زمکه ښوئيږى د خپل قسم مطابق جوړ کړل. او هغۀ وليدل چې دا ښه وه.
26نو زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”راځئ چې انسان زمونږ په صورت او زمونږ د مثال په شان جوړ کړو، چې د سمندر په ماهيانو، د آسمان په مرغانو، په څاروو، په ټوله زمکه، او په هر هغه مخلوق چې په زمکه ښوئيږى حکومت وکړى.“ b b v26 د پلار د ”مونږ“ او ”زمونږ“ وئيل، پلار، زوئ او روحُ القُدس ته اشاره کوى.
27نو زمونږ پلار انسان په خپل صورت پېدا کړو؛ د خُدائ پاک په صورت يې هغوئ پېدا کړل؛ نر او ښځه يې پېدا کړل. c c v27 دلته د ”خُدائ پاک“ نه مُراد الوهيم دے. نوے عهدنامه يو خُدائ پاک د پلار، زوئ او روحُ القُدس په توګه څرګندوى (متى ۲۸:۱۹؛ يوحنا ۱:۱-۳؛ کولسيوں ۱:۱۵-۱۶).
28زمونږ پلار هغوئ ته برکت ورکړو او هغوئ ته يې وفرمائيل چې، ”زياتيږئ، ډېر شئ، زمکه ډکه کړئ او هغه تابع کړئ. د سمندر په ماهيانو، د آسمان په مرغانو، او په هر هغه ژوندى مخلوق چې په زمکه ګرځى حکومت وکړئ.“ 29نو هغۀ وفرمائيل چې، ”زۀ تاسو ته هر هغه بوټے چې په ټوله زمکه باندې وى او تخم لرى، او هره هغه ونه چې داسې مېوه لرى چې تخم پکښې وى، درکوم — دا به ستاسو خوراک وى. 30او د زمکې هر ځناور ته، د آسمان هر مرغه ته، او هر هغه څيز ته چې په زمکه ګرځى او د ژوند سا پکښې وى، زۀ هر زرغون بوټے د خوراک دپاره ورکوم.“ او هم داسې وشول.
31زمونږ پلار هر هغه څۀ وليدل چې جوړ کړى يې وُو، او دا ټول ډېر ښۀ وُو. نو ماښام شو او سحر شو — شپږمه ورځ.