ସର୍ପର ମିଥ୍ୟା
ସର୍ପ ଗୋଟିଏ ନିଷେଧକୁ ହିଂସାରୁ ଆସିଥିବା ପରି ଉପସ୍ଥାପନ କରେ, ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୁଷ ଦୁହେଁ ଖାଆନ୍ତି। ତାʼପରେ ଯାହା ଘଟେ ତାହା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ମୃତ୍ୟୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଲୁଚିବା, ଦୋଷାରୋପ, ପ୍ରସବ ଓ ପରିଶ୍ରମରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନରୁ ନିର୍ବାସନ — ତଥାପି ସେମାନେ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ଆମ ପିତା ସେମାନଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାନ୍ତି।
3 1ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ବନ୍ୟ ପଶୁ ଅପେକ୍ଷା ସର୍ପ ଅଧିକ ଚତୁର ଥିଲା। ସେ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପଚାରିଲା, “ଈଶ୍ଵର କʼଣ ପ୍ରକୃତରେ କହିଅଛନ୍ତି, ‘ତୁମ୍ଭେମାନେ ଉଦ୍ୟାନର କୌଣସି ବୃକ୍ଷରୁ ଭୋଜନ କରିବ ନାହିଁ’?” a a v1 ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି ସର୍ପ ତାହାଙ୍କୁ ଜଣେ ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ, ବଞ୍ଚିତକାରୀ ଦେବତା ରୂପେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରେ — ଏହା ସେହି ମୂଳ ମିଥ୍ୟା, ଯାହା ପିତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ତାହାଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କଠାରୁ ଲୁଚାଇ ରଖେ।
2ସ୍ତ୍ରୀ ସର୍ପକୁ କହିଲା, “ଆମ୍ଭେମାନେ ଉଦ୍ୟାନର ବୃକ୍ଷସମୂହର ଫଳ ଭୋଜନ କରିପାରୁ, 3କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ଵର କହିଅଛନ୍ତି, ‘ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟସ୍ଥିତ ବୃକ୍ଷର ଫଳ ଭୋଜନ କର ନାହିଁ, କିଅବା ତାହା ସ୍ପର୍ଶ କର ନାହିଁ, ନୋହିଲେ ତୁମ୍ଭେମାନେ ମରିବ।’”
4ମାତ୍ର ସର୍ପ ସ୍ତ୍ରୀକୁ କହିଲା, “ତୁମ୍ଭେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମରିବ ନାହିଁ। 5ଈଶ୍ଵର ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ଯେଉଁ ଦିନ ତୁମ୍ଭେମାନେ ତହିଁରୁ ଭୋଜନ କରିବ, ସେହି ଦିନ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଫିଟିଯିବ, ଆଉ ତୁମ୍ଭେମାନେ ଭଲ ମନ୍ଦ ଜ୍ଞାନ ପାଇ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ସଦୃଶ ହେବ।” b b v5 ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ବହିଥିଲେ (୧:୨୭)। ମିଥ୍ୟା ଏହି ଯେ, ତାହା ତାହାଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ବଦଳରେ ତାହାଙ୍କ ପଛରେ ବଳପୂର୍ବକ ହରଣ କରିବାକୁ ହେବ।
6ସ୍ତ୍ରୀ ଦେଖିଲା ଯେ, ସେହି ବୃକ୍ଷ ଭୋଜନ ନିମନ୍ତେ ଉତ୍ତମ, ଚକ୍ଷୁ ପ୍ରତି ମନୋହର ଓ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତି ନିମନ୍ତେ ବାଞ୍ଛନୀୟ। ସେ ତହିଁର ଫଳ ନେଇ ଭୋଜନ କଲା, ପୁଣି ଆପଣା ସଙ୍ଗରେ ଥିବା ସ୍ଵାମୀକୁ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦେଲା, ଆଉ ସେ ଭୋଜନ କଲା। 7ସେତେବେଳେ ସେ ଦୁହିଁଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଫିଟିଗଲା, ଆଉ ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କୁ ଉଲଙ୍ଗ ବୋଲି ଜାଣିଲେ; ଏଣୁ ସେମାନେ ଡିମ୍ବିରି ପତ୍ର ସିଲାଇ କରି ଆପଣାମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଆଚ୍ଛାଦନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
8ଦିନର ଶୀତଳ ସମୟରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଉଦ୍ୟାନରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ, ଆଉ ସେହି ମନୁଷ୍ୟ ଓ ତାହାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ଉଦ୍ୟାନର ବୃକ୍ଷସମୂହ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣାମାନଙ୍କୁ ଲୁଚାଇଲେ।
9ମାତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସେହି ମନୁଷ୍ୟକୁ ଡାକି ତାହାକୁ କହିଲେ, “ତୁ କେଉଁଠାରେ ଅଛୁ?”
10ସେହି ମନୁଷ୍ୟ କହିଲା, “ମୁଁ ଉଦ୍ୟାନରେ ଆପଣଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଭୀତ ହେଲି, କାରଣ ମୁଁ ଉଲଙ୍ଗ ଥିଲି, ଏଣୁ ଲୁଚିଲି।”
11ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, “ତୁ ଉଲଙ୍ଗ ବୋଲି ତୋତେ କିଏ କହିଲା? ଯେଉଁ ବୃକ୍ଷରୁ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଆମ୍ଭେ ତୋତେ ବାରଣ କରିଥିଲୁ, ତୁ କʼଣ ତହିଁରୁ ଭୋଜନ କଲୁ?”
12ସେହି ମନୁଷ୍ୟ କହିଲା, “ଆପଣ ମୋ’ ସଙ୍ଗରେ ରଖିଥିବା ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ ମୋତେ ସେହି ବୃକ୍ଷର ଫଳ ଦେଲା, ଆଉ ମୁଁ ଭୋଜନ କଲି।”
13ସେତେବେଳେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁ ଏ କʼଣ କଲୁ?” ସେ କହିଲା, “ସର୍ପ ମୋତେ ଭୁଲାଇଲା, ଆଉ ମୁଁ ଭୋଜନ କଲି।”
14ଏଣୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସର୍ପକୁ କହିଲେ, “ତୁ ଏହି କର୍ମ କରିବାରୁ ସମସ୍ତ ଗୃହପାଳିତ ପଶୁ ଓ ସମସ୍ତ ବନ୍ୟ ପଶୁ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଅଭିଶପ୍ତ ହେଲୁ; ତୁ ଆପଣା ଉଦର ଭାରରେ ଗମନ କରିବୁ, ଆଉ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଦିନ ଧୂଳି ଭୋଜନ କରିବୁ। 15ଆଉ ଆମ୍ଭେ ତୋ’ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟରେ, ପୁଣି ତୋ’ ବଂଶ ଓ ତାହାର ବଂଶ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁତା ଜନ୍ମାଇବା; ସେ ତୋ’ ମସ୍ତକ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିବ, ଆଉ ତୁ ତାହାର ଗୋଡ଼ର ଗୋଇଠିରେ ଆଘାତ କରିବୁ।” c c v15 ପତନ ପରେ ଦତ୍ତ ଏହି ପ୍ରଥମ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରୁ ହିଁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗୁଳି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ — ସେହି ବଂଶ, ଯେ ସର୍ପର ମସ୍ତକ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିବେ ଓ ଆପଣା ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ।
16ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସେ କହିଲେ, “ଆମ୍ଭେ ତୋର ଗର୍ଭଯନ୍ତ୍ରଣା ବହୁତ ବୃଦ୍ଧି କରିବା; ତୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରସବ କରିବୁ। ତୋର ବାସନା ତୋ’ ସ୍ଵାମୀ ପ୍ରତି ରହିବ, ଆଉ ସେ ତୋ’ ଉପରେ କର୍ତ୍ତୃତ୍ଵ କରିବ।”
17ଆଉ ଆଦମକୁ ସେ କହିଲେ, “ତୁ ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟାର କଥା ଶୁଣି, ‘ଯେଉଁ ବୃକ୍ଷରୁ ଭୋଜନ କରିବୁ ନାହିଁ’ ବୋଲି ଆମ୍ଭେ ତୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥିବା ସେହି ବୃକ୍ଷରୁ ଭୋଜନ କରିବାରୁ, ତୋ’ ସକାଶେ ଭୂମି ଅଭିଶପ୍ତ ହେଲା; ତୁ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଦିନ କ୍ଲେଶକର ପରିଶ୍ରମ ଦ୍ଵାରା ତହିଁରୁ ଭୋଜନ କରିବୁ। 18ତାହା ତୋ’ ନିମନ୍ତେ କଣ୍ଟକ ଓ କଣ୍ଟକବୃକ୍ଷ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିବ, ଆଉ ତୁ କ୍ଷେତ୍ରର ଶାକ ଭୋଜନ କରିବୁ। 19ତୁ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମିକୁ ଫେରି ନ ଯାଉ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁ ମୁଖର ଘର୍ମ ବୁହାଇ ଆହାର ଭୋଜନ କରିବୁ, କାରଣ ତହିଁରୁ ହିଁ ତୁ ନିଆଯାଇଥିଲୁ; ଯେହେତୁ ତୁ ଧୂଳି, ଆଉ ଧୂଳିକୁ ହିଁ ଫେରିଯିବୁ।”
20ସେହି ମନୁଷ୍ୟ ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟାର ନାମ ହବା ଦେଲା, କାରଣ ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବିତ ଲୋକଙ୍କ ମାତା ହେବ। d d v20 ହବା ନାମର ଅର୍ଥ “ଜୀବିତ” — ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବିତ ଲୋକଙ୍କ ମାତା।
21ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆଦମ ଓ ତାହାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନିମନ୍ତେ ଚର୍ମର ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ପିନ୍ଧାଇଲେ। e e v21 ସେମାନଙ୍କ ବିଫଳତା ପରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଆପଣା ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ, ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଅପେକ୍ଷା ଉତ୍ତମ ଆଚ୍ଛାଦନ ଯୋଗାଇ ଦିଅନ୍ତି — କେବଳ ସେ ହିଁ ଦେଇପାରିବା ବସ୍ତୁ ଦ୍ଵାରା ସେମାନଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇବାକୁ ତାହାଙ୍କ ହୃଦୟର ଏହା ପ୍ରଥମ ଚିତ୍ର।
22ତେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, “ଦେଖ, ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଭଲ ମନ୍ଦ ଜ୍ଞାନ ପାଇ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସଦୃଶ ହୋଇଅଛି। ଏବେ ଯେପରି ସେ ହସ୍ତ ବିସ୍ତାର କରି ଜୀବନବୃକ୍ଷରୁ ମଧ୍ୟ ନ ନେଇ ଭୋଜନ କରି ଅନନ୍ତକାଳ ବଞ୍ଚି ନ ରହେ…” f f v22 ଏବ୍ରୀ ବାକ୍ୟ ଏଠାରେ ଅସମାପ୍ତ ରୂପେ ଅଟକିଯାଏ — ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଏହା ପରେ କʼଣ ହେବ, ତାହା କଦାପି କହନ୍ତି ନାହିଁ। ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଛାଡ଼ିଦିଏ।
23ଏଣୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତାହାକୁ ଯେଉଁ ଭୂମିରୁ ନେଇଥିଲେ, ତାହା କର୍ଷଣ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତାହାକୁ ଏଦନ ଉଦ୍ୟାନରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। 24ସେ ସେହି ମନୁଷ୍ୟକୁ ତଡ଼ିଦେଇ ଜୀବନବୃକ୍ଷକୁ ଯିବା ବାଟ ରକ୍ଷା କରିବା ନିମନ୍ତେ ଏଦନ ଉଦ୍ୟାନର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ କିରୂବମାନଙ୍କୁ ଓ ଏକ ଘୂର୍ଣ୍ଣାୟମାନ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଖଡ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ। g g v24 ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ କିରୂବମାନେ ରେନେସାଁ କଳାର କ୍ଷୁଦ୍ର କିରୂବ-ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ନୁହନ୍ତି, ବରଂ ଜୀବନକୁ ଫେରିବାର ପବିତ୍ର ବାଟ ରକ୍ଷା କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିବା ପରାକ୍ରମୀ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ରକ୍ଷକ ଅଟନ୍ତି।
