Galati 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹Karepku mangkene: sajrone ahli waris iku isih bocah, dheweke ora beda karo batur, sanadyan dheweke kang nduweni samubarang kabeh. ²Dheweke ana ing sangisore para pamong lan para wali, nganti tekan wektu kang wis ditemtokake dening bapakne. ³Semono uga kita, nalika isih padha bocah, padha dadi batur ana ing sangisore kekuwatan-kekuwatan dhasaring donya. ^a a v3 'Kekuwatan-kekuwatan dhasar' iku nuduhake kakuwatan-kakuwatan rohani kang dhasar utawa paugeran kang nguwasani, kang ngreh uripe manungsa sadurunge Sang Kristus rawuh. ⁴Bareng wektune wis tekan sawutuhe, Rama kita ngutus Kang Putra, kang miyos saka wong wadon, miyos ana ing sangisore angger-angger, ⁵supaya nebus wong-wong kang ana ing sangisore angger-angger, murih kita padha katampa dadi para putra. ^b b v5 Pemulihan marang kaputran kang sawutuhe: Rama kita maringi putrane kalungguhan putra kang sampurna — hak kang sampurna, warisan kang sampurna, lan rasa dadi kagungane kang sampurna. Dudu tatanan angger-angger kang adoh, nanging kulawarga kang dadi tujuane anggone Panjenengane nitahake kita.

⁶Lan sarehne kowe padha dadi putra, Rama kita ngutus Rohe Kang Putra menyang sajrone ati kita, kang sesambat: “Abba, Rama!” ^c c v6 “Abba” iku sesambate Gusti Yesus piyambak kang raket marang Rama kita — jeneng kang dianggo dening anak kanggo wong tuwa kang banget ditresnani. Lumantar Rohe Kang Putra, Rama kita ndokokake sesambat kang padha iku ing lambene saben putra lan putri kang wis dipulihake.

⁷Dadi kowe wis ora dadi batur maneh, nanging putra; lan yen putra, dadi uga ahli waris lumantar Rama kita.

Sang Rama Nguningani Jenengmu

⁸Ing jaman biyen, nalika kowe durung wanuh marang Rama kita, kowe padha dadi batur marang pepundhen kang sanyatane dudu allah. ⁹Nanging saiki sawise kowe wanuh marang Rama kita — utawa luwih bener, kauningan dening Rama kita — kepriye dene kowe bisa bali maneh marang kekuwatan-kekuwatan dhasar kang ringkih lan ora ana gunane? Apa kowe padha kepengin dadi batur maneh marang kekuwatan-kekuwatan iku? ¹⁰Kowe padha netepi dina-dina, sasi-sasi, mangsa-mangsa, lan taun-taun! ¹¹Aku kuwatir marang kowe — aja-aja pagaweanku kanggo kowe iku dadi muspra. ¹²Para sadulur, padha dadia kaya aku, awit aku iya wis dadi kaya kowe. Kowe ora tau nggawe luput marang aku. ¹³Kowe padha ngerti, yen anggonku kawitan ngabarake Injil marang kowe iku marga saka lelaraning badan, ¹⁴lan sanadyan kaananku iku dadi pacoban tumrap kowe, kowe ora ngremehake utawa nampik aku. Malah kowe padha nampani aku kaya malaekate Rama kita — kaya Sang Kristus Yesus piyambak. ¹⁵Lah saiki, ana ngendi rasa bagya mulyamu mau? Aku nekseni, saupama bisa, kowe mesthi wis padha nyuwil mripatmu lan menehake marang aku. ¹⁶Dadi, apa saiki aku wis dadi mungsuhmu marga aku ngandhakake kayektenan marang kowe? ¹⁷Wong-wong iku padha nggolek-nggolek kowe kanthi grengseng, nanging ora kanthi becik; wong-wong iku kepengin misahake kowe, supaya kowe banjur nggolek-nggolek wong-wong mau kanthi grengseng. ¹⁸Grengseng kanggo prakara kang becik iku tansah becik — ora mung nalika aku ana ing tengahmu.

¹⁹He, anak-anakku, kang jalaran saka kowe aku ngrasakake maneh larane wong nglairake, nganti Sang Kristus kawangun ana ing kowe. ²⁰Aku kepengin saiki ana ing tengahmu, supaya bisa ngowahi swaraku — awit aku bingung ngadhepi kowe.

Hagar lan Sarah: Prajanjian Loro

²¹Coba kandhaa marang aku, he kowe kang padha kepengin ana ing sangisore angger-angger, apa kowe padha ora ngrungokake angger-angger iku? ²²Awit ing Kitab Suci ana tulisan, yen Abraham duwe anak loro, kang siji saka wong wadon kang dadi batur, sijine saka wong wadon kang mardika. ²³Anake kang saka wong wadon kang dadi batur iku laire miturut daging; dene anake kang saka wong wadon kang mardika iku lumantar prajanjian. ²⁴Bab iki minangka pasemon: wong wadon loro mau nggambarake prajanjian loro. Kang siji, saka Gunung Sinai, nglairake anak-anak kang dadi batur — yaiku Hagar. ²⁵Hagar iku nggambarake Gunung Sinai ing tanah Arab, lan cocog karo Yerusalem ing jaman saiki, awit dheweke dadi batur bebarengan karo anak-anake. ²⁶Nanging Yerusalem kang ana ing ndhuwur iku mardika, lan iku ibu kita.

²⁷Awit ana tulisan: Padha bungaha, he wong wadon gabug kang ora nglairake anak; padha surak-suraka lan nyuwaraa, he kowe kang ora ngrasakake larane wong nglairake; awit wong wadon kang katinggal iku luwih akeh anake tinimbang wong wadon kang duwe bojo.

²⁸Saiki kowe, para sadulur, kaya Iskak, padha dadi anak-anak prajanjian. ²⁹Nanging kaya ing jaman biyen anak kang laire miturut lumrahing manungsa nguya-uya marang anak kang laire miturut Sang Roh, mangkono uga ing jaman saiki. ³⁰Nanging Kitab Suci ngandika apa? “Tundhungen wong wadon kang dadi batur mau dalah anake, awit anake wong wadon kang dadi batur iku ora bakal melu tampa warisan karo anake wong wadon kang mardika.” ³¹Mulane, para sadulur, kita iki dudu anak-anake wong wadon kang dadi batur, nanging anake wong wadon kang mardika.