غلاطیان 4

4 ¹منظورم این است: تا زمانی که وارث کودک است، هرچند مالکِ همه‌چیز است، هیچ تفاوتی با یک برده ندارد. ²او زیر نظرِ سرپرستان و امینان است، تا آن زمانی که پدرش مقرر کرده است. ³ما نیز همین‌گونه، هنگامی که کودک بودیم، زیرِ نیروهای ابتداییِ این جهان به بردگی گرفته شده بودیم. ^a a v3 «نیروهای ابتدایی» اشاره به قدرت‌های روحانیِ بنیادین یا اصولِ حاکمی دارد که پیش از آمدنِ مسیح بر زندگیِ انسان فرمان می‌راندند. ⁴اما چون زمان به‌کمال فرا رسید، پدر ما پسرِ خود را فرستاد، که از زنی زاده شد و زیرِ شریعت به دنیا آمد، ⁵تا آنان را که زیرِ شریعت بودند بازخرید کند، تا ما به‌عنوان پسران پذیرفته شویم. ^b b v5 بازگردانی به پسری کامل: پدر ما جایگاهِ کاملِ یک پسر را به فرزندِ خود عطا می‌کند — حقوقِ کامل، میراثِ کامل، تعلقِ کامل. نه یک ترتیبِ قانونیِ دور، بلکه همان خانواده‌ای که ما را برای آن آفرید.

⁶و چون پسر هستید، پدر ما روحِ پسرِ خود را به دل‌های ما فرستاد که ندا درمی‌دهد: «ابّا، پدر!» ^c c v6 «ابّا» ندای صمیمانهٔ خودِ عیسی به پدر ما بود — نامی که فرزند برای عزیزترین والدِ خود به کار می‌برد. پدر ما از طریقِ روحِ پسرِ خود، همان ندا را بر لبانِ هر پسر و دخترِ بازگردانده‌شده می‌نهد.

⁷پس دیگر برده نیستی، بلکه پسری؛ و اگر پسر، پس وارثی از طریقِ پدر ما.

پدر تو را به نام می‌شناسد

⁸در آن زمان، چون پدر ما را نمی‌شناختید، بردهٔ کسانی بودید که در ذاتِ خود خدا نبودند. ⁹اما اکنون که پدر ما را می‌شناسید — یا بهتر بگویم، پدر ما شما را می‌شناسد — چگونه بار دیگر به سوی آن نیروهای ابتداییِ ضعیف و بی‌ارزش بازمی‌گردید؟ آیا می‌خواهید دیگربار بردهٔ آنها شوید؟ ¹⁰شما روزها و ماه‌ها و فصل‌ها و سال‌ها را نگاه می‌دارید! ¹¹برای شما بیمناکم — مبادا زحمتی که برایتان کشیده‌ام بر باد رفته باشد. ¹²ای برادران و خواهران، مانندِ من شوید، زیرا من نیز مانندِ شما شدم. شما در حقِ من هیچ بدی نکردید. ¹³می‌دانید که نخستین‌بار به‌سببِ بیماریِ جسمانی بود که بشارت را به شما رساندم، ¹⁴و هرچند وضعِ من برایتان آزمایشی بود، مرا خوار نشمردید و طرد نکردید. بلکه مرا همچون فرشتهٔ پدر ما پذیرفتید — همچون خودِ عیسی مسیح. ¹⁵پس آن برکتِ شما کجا رفت؟ شهادت می‌دهم که اگر می‌توانستید، چشمانِ خود را درمی‌آوردید و به من می‌دادید. ¹⁶پس آیا اکنون به‌سببِ آنکه حقیقت را به شما گفتم، دشمنِ شما شده‌ام؟ ¹⁷آنان با اشتیاق به شما رو می‌آورند، اما نه به نیّتِ خیر؛ می‌خواهند شما را کنار بگذارند تا شما با اشتیاق به آنان رو آورید. ¹⁸اشتیاق برای امری نیکو همیشه نیکوست — نه تنها زمانی که من نزدِ شما هستم.

¹⁹ای فرزندانِ من، که بار دیگر برای شما دردِ زایمان می‌کشم، تا آنگاه که مسیح در شما شکل گیرد. ²⁰ای کاش اکنون نزدِ شما بودم و می‌توانستم لحنِ خود را دگرگون کنم — زیرا دربارهٔ شما درمانده‌ام.

هاجر و سارا: دو عهد

²¹به من بگویید، ای کسانی که می‌خواهید زیرِ شریعت باشید، آیا به شریعت گوش نمی‌دهید؟ ²²زیرا کتاب می‌گوید که ابراهیم دو پسر داشت، یکی از کنیز و دیگری از زنِ آزاد. ²³پسرِ او از کنیز بنا بر جسم زاده شد، اما پسرِ او از زنِ آزاد از طریقِ وعده. ²⁴این سخن تمثیلی است: این دو زن نمایانگرِ دو عهدند. یکی از کوهِ سینا که فرزندانی برای بردگی می‌زاید — این هاجر است. ²⁵هاجر نمایانگرِ کوهِ سینا در عربستان است و با اورشلیمِ امروز مطابقت دارد، زیرا او با فرزندانش در بردگی به سر می‌برد. ²⁶اما اورشلیمی که در بالاست آزاد است، و او مادرِ ماست.

²⁷زیرا نوشته شده است: «شادی کن، ای زنِ نازا که فرزندی نمی‌زایی؛ به بانگِ بلند فریاد برآور، ای که دردِ زایمان نچشیده‌ای؛ زیرا فرزندانِ زنِ ترک‌شده بیش از فرزندانِ زنِ شوهردار است.»

²⁸اما شما، ای برادران و خواهران، همچون اسحاق، فرزندانِ وعده‌اید. ²⁹اما همان‌گونه که در آن زمان، پسری که به‌شیوهٔ عادی زاده شده بود، پسری را که بر حسبِ روح زاده شده بود آزار می‌داد، اکنون نیز چنین است. ³⁰اما کتاب چه می‌گوید؟ «کنیز و پسرش را بیرون کن، زیرا پسرِ کنیز هرگز با پسرِ زنِ آزاد میراث نخواهد برد.» ³¹پس ای برادران و خواهران، ما فرزندانِ کنیز نیستیم، بلکه فرزندانِ زنِ آزادیم.