હવે છપાયેલી
પુસ્તક

વારસદારો, હવે ગુલામ નહિ

સમય પૂરો થયો ત્યારે આપણા પિતાએ ગુલામોને મૂલ્ય આપીને છોડાવવા અને તેઓને પુત્રો બનાવવા પોતાના પુત્રને મોકલ્યો, અને 'અબ્બા' પોકારતો આત્મા મોકલ્યો. ગલાતીઓ પંચાંગો અને ગુલામી તરફ પાછા ફરવા તૈયાર છે તે જોઈને પાઉલ મૂંઝાય છે, અને પ્રસૂતિની પીડામાં હોય તેવી માતાની જેમ તેઓ માટે વેદના અનુભવે છે.

અધ્યાય 4.

મારો કહેવાનો અર્થ આ છે: વારસદાર જ્યાં સુધી બાળક છે, ત્યાં સુધી સર્વસ્વનો માલિક હોવા છતાં તે ગુલામથી જુદો નથી. પોતાના પિતાએ ઠરાવેલા સમય સુધી તે વાલીઓ તથા કારભારીઓને આધીન રહે છે. તેમ જ આપણે પણ, જ્યારે બાળક હતા, ત્યારે જગતનાં પાયાનાં તત્ત્વોને આધીન ગુલામ હતા. a a v3 'પાયાનાં તત્ત્વો' એટલે ખ્રિસ્ત આવ્યા તે પહેલાં માનવજીવન પર રાજ કરનારી મૂળભૂત આત્મિક સત્તાઓ કે શાસક સિદ્ધાંતો. જ્યારે સમય સંપૂર્ણ રીતે પૂરો થયો, ત્યારે આપણા પિતાએ પોતાના પુત્રને મોકલ્યા, જે સ્ત્રીથી જન્મ્યા, નિયમશાસ્ત્રને આધીન જન્મ્યા, કે જેથી નિયમશાસ્ત્રને આધીન જેઓ છે તેમને તેઓ છોડાવે, અને આપણે પુત્રો તરીકે સ્વીકારાઈએ. b b v5 સંપૂર્ણ પુત્રપદમાં પુનઃસ્થાપન: આપણા પિતા પોતાના બાળકને પુત્રનું સંપૂર્ણ સ્થાન આપે છે — સંપૂર્ણ હક, સંપૂર્ણ વારસો, સંપૂર્ણ પોતાપણું. કોઈ દૂરનો કાનૂની કરાર નહિ, પણ એ કુટુંબ જેને માટે તેમણે આપણને સર્જ્યા.

અને તમે પુત્રો છો, તેથી આપણા પિતાએ પોતાના પુત્રના આત્માને આપણા હૃદયોમાં મોકલ્યા, જે પોકારે છે, “આબ્બા, પિતા!” c c v6 “આબ્બા” એ ઈસુનો પોતાનો આપણા પિતા પ્રત્યેનો આત્મીય પોકાર હતો — એ નામ જે બાળક સૌથી વહાલા માતાપિતા માટે વાપરે છે. પોતાના પુત્રના આત્મા દ્વારા આપણા પિતા એ જ પોકાર દરેક પુનઃસ્થાપિત પુત્ર અને પુત્રીના હોઠો પર મૂકે છે.

તેથી તું હવે ગુલામ નહિ, પણ પુત્ર છે; અને જો પુત્ર, તો આપણા પિતા દ્વારા વારસદાર પણ છે.

પિતા તમને નામથી ઓળખે છે

એ વખતે, આપણા પિતાને ન ઓળખતાં, જેઓ સ્વભાવે ઈશ્વર નથી તેમના ગુલામ તમે હતા. પણ હવે તમે આપણા પિતાને ઓળખો છો — બલ્કે કહીએ તો, આપણા પિતાથી ઓળખાયા છો — તો પછી એ નબળાં, નકામાં પાયાનાં તત્ત્વો તરફ તમે ફરી કેમ પાછા વળો છો? શું ફરીથી તમે તેમના ગુલામ થવા ઇચ્છો છો? તમે તો દિવસો, મહિનાઓ, ઋતુઓ અને વર્ષો પાળો છો! મને તમારા માટે બીક લાગે છે — રખેને તમારે માટેની મારી મહેનત વ્યર્થ જાય. ભાઈઓ અને બહેનો, મારા જેવા થાઓ, કેમ કે હું તમારા જેવો થયો. તમે મારા પર કંઈ અન્યાય કર્યો નથી. તમે જાણો છો કે શારીરિક માંદગીને કારણે મેં પહેલી વાર તમને સુવાર્તા જણાવી, અને મારી સ્થિતિ તમારે માટે કસોટીરૂપ હતી તોપણ તમે મને તુચ્છ ગણ્યો નહિ કે તજી દીધો નહિ. ઊલટું, આપણા પિતાના દૂત તરીકે — ખુદ ખ્રિસ્ત ઈસુ તરીકે — તમે મારો આવકાર કર્યો. ત્યારે તમારો આશીર્વાદ ક્યાં ગયો? હું સાક્ષી આપું છું કે જો બની શક્યું હોત, તો તમે તમારી આંખો કાઢીને મને આપી હોત. તો શું તમને સત્ય કહેવાથી હું હવે તમારો વેરી બન્યો છું? તેઓ તમારો ઉત્સાહથી પક્ષ કરે છે, પણ સારા હેતુથી નહિ; તેઓ તમને બહાર રાખવા ઇચ્છે છે, કે જેથી તમે તેમનો ઉત્સાહથી પક્ષ કરો. સારા હેતુ માટેની ધગશ હંમેશાં સારી છે — કેવળ હું તમારી સાથે હોઉં ત્યારે જ નહિ.

મારાં બાળકો, જ્યાં સુધી ખ્રિસ્ત તમારામાં ઘડાય નહિ, ત્યાં સુધી તમારે માટે હું ફરીથી પ્રસૂતિની વેદના ભોગવું છું. કાશ, હું હમણાં તમારી સાથે હોત, કે મારો સૂર બદલી શકત — તમારા વિષે હું મૂંઝાઈ ગયો છું.

હાગાર અને સારા: બે કરાર

તમે જે નિયમશાસ્ત્રને આધીન થવા ઇચ્છો છો, મને કહો, શું તમે નિયમશાસ્ત્ર સાંભળતા નથી? કેમ કે શાસ્ત્ર કહે છે કે ઇબ્રાહિમને બે પુત્રો હતા, એક દાસીથી અને એક સ્વતંત્ર સ્ત્રીથી. દાસીથી જન્મેલો તેનો પુત્ર દેહ પ્રમાણે જન્મ્યો; સ્વતંત્ર સ્ત્રીથી જન્મેલો તેનો પુત્ર વચન દ્વારા જન્મ્યો. આ એક રૂપક છે: એ સ્ત્રીઓ બે કરાર દર્શાવે છે. એક, સિનાઈ પર્વતથી, ગુલામીમાં બાળકોને જન્મ આપે છે — એ હાગાર છે. હાગાર અરબસ્તાનમાંના સિનાઈ પર્વતને દર્શાવે છે અને આજના યરુશાલેમ સાથે બંધ બેસે છે, કેમ કે તે પોતાનાં બાળકો સહિત ગુલામીમાં છે. પણ ઉપરનું જે યરુશાલેમ છે તે સ્વતંત્ર છે, અને તે આપણી માતા છે.

કેમ કે એમ લખેલું છે: હે વાંઝણી સ્ત્રી, જે બાળકને જન્મ આપતી નથી, તું આનંદ કર; હે પ્રસૂતિની વેદના ન અનુભવનારી સ્ત્રી, તું ઊછળીને પોકાર કર; કેમ કે પતિવાળી સ્ત્રી કરતાં તજાયેલી સ્ત્રીને વધારે બાળકો છે.

હવે, ભાઈઓ અને બહેનો, તમે ઇસહાકની જેમ વચનનાં બાળકો છો. પણ જેમ તે વખતે દેહ પ્રમાણે જન્મેલા પુત્રે આત્મા પ્રમાણે જન્મેલા પુત્રને સતાવ્યો, તેમ હમણાં પણ થાય છે. પણ શાસ્ત્ર શું કહે છે? “દાસી તથા તેના પુત્રને કાઢી મૂક, કેમ કે દાસીનો પુત્ર સ્વતંત્ર સ્ત્રીના પુત્રની સાથે કદી વારસો પામશે નહિ.” તેથી, ભાઈઓ અને બહેનો, આપણે દાસીનાં નહિ, પણ સ્વતંત્ર સ્ત્રીનાં બાળકો છીએ.