Jeremias 4

4 ¹“Kon mobalik ka, Israel,” nag-ingon ang atong Amahan, “nan balik kanako. Kon isalikway mo ang imong dulumtanang mga butang gikan sa akong atubangan ug dili magduhaduha, ²ug kon manumpa ka, ‘Ingon nga buhi ang atong Amahan,’ sa kamatuoran, sa hustisya, ug sa pagkamatarong, nan ang mga nasod managpanalangin sa ilang kaugalingon diha kaniya, ug diha kaniya sila maghimaya.”

³Kay mao kini ang gisulti sa atong Amahan ngadto sa katawhan sa Juda ug sa Jerusalem: Daroha ninyo ang inyong yuta nga wala madaro, ug ayaw pagpugas taliwala sa mga tunok. ⁴Tulia ang inyong kaugalingon ngadto sa atong Amahan; kuhaa ang yamis sa inyong mga kasingkasing, kamong katawhan sa Juda ug mga molupyo sa Jerusalem—kay kondili ang akong kapungot mobuto sama sa kalayo ug mosunog nga walay makapalong niini, tungod sa kadaotan sa inyong mga buhat.

Moabot ang Katalagman gikan sa Amihanan

⁵“Ipahibalo kini sa Juda, imantala kini sa Jerusalem, ug isulti: ‘Patingoga ang trumpeta sa tibuok yuta!’ Singgit ug pag-ingon: ‘Pagtigom kamo, ug mangalagiw kita ngadto sa lig-ong mga siyudad!’ ⁶Ibayaw ang usa ka timailhan paingon sa Zion! Mangalagiw kamo ngadto sa luwas nga dapit, ayaw paglangan! Kay magdala ako ug katalagman gikan sa amihanan, usa ka dakong kalaglagan.”

⁷Mitungha ang usa ka liyon gikan sa iyang lasang; ang usa ka tiglaglag sa mga nasod nagpanaw na. Mibiya siya sa iyang dapit aron himoon ang inyong yuta nga awaaw; ang inyong mga siyudad mangagun-ob, nga walay mahibiling nagpuyo niini. ⁸Busa pagsul-ob kamo ug bisti sa pagbangotan, pagminatay ug paghilak, kay ang mabangis nga kasuko sa atong Amahan wala mobiya kanato.

⁹“Nianang adlawa,” nag-ingon ang atong Amahan, “ang hari ug ang iyang mga opisyal mawad-an sa ilang kaisog; ang mga pari mangalisang, ug ang mga propeta mangahingangha.”

¹⁰Unya miingon ako, “Ah, Soberanong Amahan! Gilimbongan mo gayod kining katawhan ug ang Jerusalem: ‘Maangkon ninyo ang kalinaw’—samtang ang espada miabot sa among tutunlan.”

¹¹“Unya kining katawhan ug ang Jerusalem pagasultihan: Usa ka makapaso nga hangin gikan sa hawan nga mga kabungtoran sa disyerto mohuros paingon sa anak nga babaye sa akong katawhan—dili aron sa pagtahop, dili aron sa pag-ayag. ¹²Usa ka hangin nga hilabihan ka kusog alang niini moabot sa akong sugo. Karon ipahayag ko ang akong mga paghukom batok kanila.”

¹³Tan-awa! Ang kaaway nagpaingon sama sa mga panganod, ang iyang mga karwahe sama sa alimpulos; ang iyang mga kabayo mas matulin pa kay sa mga agila. Pagkaalaot nato—nangalaglag kita! ¹⁴Jerusalem, hugasi ang kadaotan gikan sa imong kasingkasing, aron ka maluwas. Hangtod kanus-a magpabilin ang imong daotang mga hunahuna sulod kanimo? ¹⁵Kay adunay tingog nga nagpahibalo niini gikan sa Dan, nga nagmantala ug katalagman gikan sa kabungtoran sa Efraim.

¹⁶Pasidan-i ang mga nasod, ipahibalo kini sa Jerusalem: “Adunay mga tiglibot nga nagsingabot gikan sa halayong yuta; gipatugbaw nila ang ilang singgit sa gubat batok sa mga siyudad sa Juda. ¹⁷Gilibotan nila siya sama sa mga magbalantay nga nagbantay sa uma, tungod kay nagmasupilon siya batok kanako,” nag-ingon ang atong Amahan. ¹⁸Ang imong mga pamaagi ug ang imong mga buhat maoy nagdala niini nganha kanimo. Mao kini ang imong kalaglagan, ug pagkapait niini, kay milagbas kini hangtod sa imong kasingkasing.

Mihilak ang Propeta alang sa Iyang Katawhan

¹⁹Ang akong kasakit, ang akong kasakit! Nagkiwaykiway ako sa kaguol. O, ang mga bungbong sa akong kasingkasing! Ang akong kasingkasing nagpitik sulod kanako; dili ako makahimo sa paghilom, kay nadungog ko ang tingog sa trumpeta, ang pasidaan sa gubat. ²⁰Katalagman tungod sa katalagman ang gipahibalo, kay ang tibuok yuta nalaglag na. Sa usa ka pagpamilok nagun-ob ang akong mga tolda, ang mga tabon sa akong tolda sa usa ka gutlo. ²¹Hangtod kanus-a ako makakita sa bandera sa gubat ug makadungog sa tingog sa trumpeta?

²²“Kay buangbuang ang akong katawhan; wala sila makaila kanako. Mga bata sila nga walay buot, nga walay pagsabot. Hanas sila sa pagbuhat ug daotan, apan wala sila mahibalo sa pagbuhat ug maayo.”

²³Mitan-aw ako sa yuta, ug kini walay porma ug haw-ang; ug sa kalangitan, ug nawala ang ilang kahayag. ²⁴Mitan-aw ako sa kabukiran, ug kini nangurog; ang tanang kabungtoran nag-uyog. ²⁵Mitan-aw ako, ug walay bisan usa ka tawo; ang tanang langgam sa kawanangan nangalagiw. ²⁶Mitan-aw ako, ug ang mabungahong yuta nahimong disyerto; ang tanang siyudad niini nangagun-ob atubangan sa atong Amahan, atubangan sa iyang mabangis nga kasuko.

²⁷Kay mao kini ang gisulti sa atong Amahan: Ang tibuok yuta mahimong biniyaan, apan dili ko kini laglagon sa hingpit. ²⁸Tungod niini ang yuta magbangotan ug ang kalangitan sa itaas mongitngit, kay nakasulti na ako, nakahukom na ako; dili ako mausab, ug dili ako motalikod gikan niini.

²⁹Sa kasaba sa mga mangangabayo ug mga mamamana ang matag lungsod mangalagiw. Mangalagiw sila ngadto sa kalasangan ug mangatkat taliwala sa mga bato; ang matag lungsod gibiyaan, nga walay nagpuyo niini. ³⁰Ug ikaw nga nalaglag, unsa ang imong gibuhat, nga nagbisti ka ug pula, nga nagdayandayan ka ug mga alahas nga bulawan, nga nagpintal sa imong mga mata? Gipatahom mo ang imong kaugalingon sa walay kapuslanan. Ang imong mga hinigugma nagtamay kanimo; buot nila ikaw patyon. ³¹Kay nakadungog ako ug singgit nga sama sa babayeng nagbati, kasakit nga sama sa usa nga nanganak sa iyang kamagulangan—ang singgit sa anak nga babaye sa Zion, nga naghangos, nga nagtuy-od sa iyang mga kamot: “Pagkaalaot ko! Himatyon ako atubangan sa mga mamumuno.” ^a a v31 Ang ‘anak nga babaye sa Zion’ usa ka balaknong ngalan alang sa Jerusalem.