യിരെമ്യാ 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹“ഇസ്രായേലേ, നീ മടങ്ങിവരുമെങ്കിൽ,” എന്ന് നമ്മുടെ പിതാവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, “എന്റെ അടുക്കലേക്കുതന്നെ മടങ്ങിവരിക. നിന്റെ മ്ലേച്ഛവസ്തുക്കളെ എന്റെ മുമ്പിൽനിന്ന് നീക്കിക്കളഞ്ഞ് ചഞ്ചലനാകാതിരുന്നാൽ, ²‘നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ജീവനാണെ’ എന്ന് സത്യത്തിലും ന്യായത്തിലും നീതിയിലും നീ സത്യം ചെയ്താൽ, ജനതകൾ അവിടുത്തിൽ തങ്ങളെത്തന്നെ അനുഗ്രഹിക്കും, അവിടുത്തിൽ അവർ അഭിമാനിക്കും.”

³യെഹൂദാജനത്തോടും യെരൂശലേമിനോടും നമ്മുടെ പിതാവ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: നിങ്ങളുടെ ഉഴുതിടാത്ത നിലം ഉഴുതുമറിക്കുവിൻ, മുള്ളുകൾക്കിടയിൽ വിതയ്ക്കരുത്. ⁴നമ്മുടെ പിതാവിനായി നിങ്ങളെത്തന്നെ പരിച്ഛേദന ചെയ്യുവിൻ; നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ അഗ്രചർമം നീക്കിക്കളയുവിൻ, യെഹൂദാജനമേ, യെരൂശലേംനിവാസികളേ—അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ ക്രോധം തീപോലെ ആളിക്കത്തും, നിങ്ങളുടെ ദുഷ്‌പ്രവൃത്തികളുടെ തിന്മനിമിത്തം അതിനെ കെടുത്തുവാൻ ആരുമില്ലാതെ ജ്വലിക്കും.

വടക്കുനിന്ന് അനർഥം വരുന്നു

⁵“യെഹൂദയിൽ ഘോഷിക്കുവിൻ, യെരൂശലേമിൽ പ്രസിദ്ധമാക്കുവിൻ, ‘ദേശത്തെങ്ങും കാഹളം ഊതുവിൻ!’ എന്ന് പറയുവിൻ. ഉറക്കെ വിളിച്ച് ഇപ്രകാരം പറയുവിൻ: ‘ഒന്നിച്ചുകൂടുവിൻ, ഉറപ്പുള്ള പട്ടണങ്ങളിലേക്ക് നമുക്ക് ഓടിപ്പോകാം!’ ⁶സീയോനിലേക്ക് കൊടി ഉയർത്തുവിൻ! സുരക്ഷയ്ക്കായി ഓടിപ്പോകുവിൻ, താമസിക്കരുത്! എന്തെന്നാൽ വടക്കുനിന്ന് ഞാൻ അനർഥം വരുത്തുന്നു, മഹാനാശംതന്നെ.”

⁷ഒരു സിംഹം തന്റെ പള്ളക്കാട്ടിൽനിന്ന് കയറിവന്നിരിക്കുന്നു; ജനതകളെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ദേശത്തെ ശൂന്യമാക്കുവാൻ അവൻ തന്റെ സ്ഥലം വിട്ടുപോന്നിരിക്കുന്നു; നിന്റെ പട്ടണങ്ങൾ ഇടിഞ്ഞ് നശിച്ചുപോകും, അവയിൽ ആരും ശേഷിക്കുകയില്ല. ⁸അതുകൊണ്ട് രട്ടുടുത്ത് വിലപിച്ച് മുറയിടുവിൻ, എന്തെന്നാൽ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ഉഗ്രകോപം നമ്മിൽനിന്ന് മാറിപ്പോയിട്ടില്ല.

⁹“ആ ദിവസത്തിൽ,” എന്ന് നമ്മുടെ പിതാവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു, “രാജാവിനും അവന്റെ പ്രഭുക്കന്മാർക്കും ധൈര്യം നഷ്ടപ്പെടും; പുരോഹിതന്മാർ സ്തംഭിച്ചുപോകും, പ്രവാചകന്മാർ അമ്പരന്നുപോകും.”

¹⁰അപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, നാഥനായ പിതാവേ! അങ്ങ് ഈ ജനത്തെയും യെരൂശലേമിനെയും, ‘നിങ്ങൾക്ക് സമാധാനമുണ്ടാകും’ എന്ന് അരുളിച്ചെയ്ത്, പൂർണമായി വഞ്ചിച്ചിരിക്കുന്നു—വാളോ ഞങ്ങളുടെ കഴുത്തോളം എത്തിയിരിക്കുന്നു.”

¹¹“അപ്പോൾ ഈ ജനത്തോടും യെരൂശലേമിനോടും ഇപ്രകാരം പറയപ്പെടും: മരുഭൂമിയിലെ മൊട്ടക്കുന്നുകളിൽനിന്ന് ഒരു ഉഷ്ണക്കാറ്റ് എന്റെ ജനത്തിന്റെ പുത്രിയുടെനേരെ വീശുന്നു—പാറ്റുവാനല്ല, അരിപ്പുവാനുമല്ല. ¹²ഇതിനെക്കാൾ ശക്തമായ ഒരു കാറ്റ് എന്റെ കല്പനയാൽ വരുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ അവർക്കെതിരെ എന്റെ ന്യായവിധികൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു.”

¹³ഇതാ! ശത്രു മേഘങ്ങളെപ്പോലെ കയറിവരുന്നു, അവന്റെ രഥങ്ങൾ ചുഴലിക്കാറ്റുപോലെ; അവന്റെ കുതിരകൾ കഴുകന്മാരെക്കാൾ വേഗമുള്ളവ. അയ്യോ കഷ്ടം, നാം നശിച്ചുപോയി! ¹⁴യെരൂശലേമേ, നീ രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന് നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് തിന്മ കഴുകിക്കളയുക. നിന്റെ ദുഷ്‌ചിന്തകൾ എത്രത്തോളം നിന്റെ ഉള്ളിൽ വസിക്കും? ¹⁵ദാനിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം ഘോഷിക്കുന്നുവല്ലോ, എഫ്രയീം മലകളിൽനിന്ന് അനർഥം പ്രസിദ്ധമാക്കുന്നു.

¹⁶ജനതകൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പു നൽകുവിൻ, യെരൂശലേമിനോട് അറിയിക്കുവിൻ: “ഉപരോധിക്കുന്നവർ ദൂരദേശത്തുനിന്ന് വരുന്നു; യെഹൂദാപട്ടണങ്ങൾക്കെതിരെ അവർ പോർവിളി മുഴക്കുന്നു. ¹⁷വയൽ കാക്കുന്ന കാവൽക്കാരെപ്പോലെ അവർ അവളെ വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു, എന്തെന്നാൽ അവൾ എനിക്കെതിരെ മത്സരിച്ചിരിക്കുന്നു,” എന്ന് നമ്മുടെ പിതാവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു. ¹⁸നിന്റെ വഴികളും നിന്റെ പ്രവൃത്തികളും ഇത് നിന്റെമേൽ വരുത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇതാകുന്നു നിന്റെ നാശം, അത് എത്ര കയ്‌പേറിയത് ആകുന്നു, അത് നിന്റെ ഹൃദയത്തോളം തുളച്ചുകയറുന്നുവല്ലോ.

പ്രവാചകൻ തന്റെ ജനത്തെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കുന്നു

¹⁹എന്റെ ഉള്ളുരുക്കമേ, എന്റെ ഉള്ളുരുക്കമേ! ഞാൻ വേദനയാൽ പിടയുന്നു. അയ്യോ, എന്റെ ഹൃദയഭിത്തികളേ! എന്റെ ഹൃദയം എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇടിക്കുന്നു; എനിക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല, എന്തെന്നാൽ കാഹളനാദവും യുദ്ധത്തിന്റെ ആരവവും ഞാൻ കേട്ടിരിക്കുന്നു. ²⁰അനർഥത്തിന്മേൽ അനർഥം ഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു, എന്തെന്നാൽ ദേശം മുഴുവൻ ശൂന്യമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തിൽ എന്റെ കൂടാരങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, എന്റെ കൂടാരമറകൾ ഒരു മാത്രയിൽ നശിച്ചു. ²¹എത്രത്തോളം ഞാൻ യുദ്ധക്കൊടി കാണുകയും കാഹളനാദം കേൾക്കുകയും വേണം?

²²“എന്റെ ജനം ഭോഷന്മാരാകുന്നു; അവർ എന്നെ അറിയുന്നില്ല. അവർ ബുദ്ധിയില്ലാത്ത കുട്ടികളാകുന്നു, അവർക്ക് ഒട്ടും വിവേകമില്ല. തിന്മ ചെയ്യുന്നതിൽ അവർ സമർഥരാകുന്നു, എന്നാൽ നന്മ ചെയ്യുവാൻ അവർ അറിയുന്നില്ല.”

²³ഞാൻ ഭൂമിയെ നോക്കി, അത് രൂപരഹിതവും ശൂന്യവുമായിരുന്നു; ആകാശത്തെ നോക്കി, അവയുടെ പ്രകാശം പൊയ്‌പോയിരുന്നു. ²⁴ഞാൻ പർവതങ്ങളെ നോക്കി, അവ കുലുങ്ങുകയായിരുന്നു; കുന്നുകളെല്ലാം ആടിയുലയുകയായിരുന്നു. ²⁵ഞാൻ നോക്കി, അവിടെ ഒരു മനുഷ്യനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; ആകാശത്തിലെ പക്ഷികളെല്ലാം പറന്നുപോയിരുന്നു. ²⁶ഞാൻ നോക്കി, ഫലഭൂയിഷ്ഠമായ ദേശം ഒരു മരുഭൂമിയായിരുന്നു; നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ മുമ്പിൽ, അവിടുത്തെ ഉഗ്രകോപത്തിന്റെ മുമ്പിൽ, അതിലെ പട്ടണങ്ങളെല്ലാം ഇടിഞ്ഞുകിടന്നു.

²⁷നമ്മുടെ പിതാവ് ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ദേശം മുഴുവൻ ശൂന്യമായിത്തീരും, എങ്കിലും ഞാൻ അതിനെ പൂർണമായി നശിപ്പിക്കുകയില്ല. ²⁸ഇതുനിമിത്തം ഭൂമി വിലപിക്കും, മുകളിലെ ആകാശം ഇരുണ്ടുപോകും, എന്തെന്നാൽ ഞാൻ അരുളിച്ചെയ്തിരിക്കുന്നു, ഞാൻ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു; ഞാൻ അനുതപിക്കുകയില്ല, അതിൽനിന്ന് ഞാൻ പിന്മാറുകയുമില്ല.

²⁹കുതിരച്ചേവകരുടെയും വില്ലാളികളുടെയും ആരവത്താൽ എല്ലാ പട്ടണവും ഓടിപ്പോകുന്നു. അവർ പള്ളക്കാടുകളിലേക്ക് ഓടിക്കയറുന്നു, പാറകൾക്കിടയിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നു; എല്ലാ പട്ടണവും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അവയിൽ ആരും വസിക്കുന്നില്ല. ³⁰നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടവളേ, നീ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്, ചുവന്ന വസ്ത്രം ധരിച്ച്, സ്വർണാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ്, കണ്ണെഴുതുന്നത്? വ്യർഥമായി നീ നിന്നെത്തന്നെ അലങ്കരിക്കുന്നു. നിന്റെ ജാരന്മാർ നിന്നെ നിന്ദിക്കുന്നു; അവർ നിന്നെ കൊല്ലുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ³¹ഈറ്റുനോവ് കിടക്കുന്ന സ്ത്രീയുടേതുപോലെ ഒരു നിലവിളി ഞാൻ കേട്ടുവല്ലോ, ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കുന്നവളുടേതുപോലെ വേദന—ശ്വാസംമുട്ടി കിതയ്ക്കുന്ന സീയോൻപുത്രിയുടെ നിലവിളിതന്നെ, അവൾ തന്റെ കൈകൾ നീട്ടുന്നു: “എനിക്ക് ഹാ കഷ്ടം! കൊലയാളികളുടെ മുമ്പിൽ ഞാൻ മരിക്കുന്നു.” ^a a v31 'സീയോൻപുത്രി' എന്നത് യെരൂശലേമിന്റെ ഒരു കാവ്യനാമമാകുന്നു.