يرمياه 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹”اي اسرائيل، جيڪڏهن تون موٽي اچين،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ”تہ مون وٽ موٽي اچ. جيڪڏهن تون پنهنجيون نفرت جوڳيون شيون منهنجي حضور کان هٽائي ڇڏين ۽ ڊانواڊول نہ ٿين، ²جيڪڏهن تون سچ، انصاف ۽ سچائيءَ سان قسم کڻي چوين تہ ’اسان جي جيئري پيءُ جو قسم،‘ تڏهن قومون هن ۾ پاڻ کي برڪت وارو سڏينديون ۽ هن ۾ فخر ڪنديون.“

³ڇاڪاڻ تہ يهوداه جي ماڻهن ۽ يروشلم کي اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ پنهنجي اڻ ڪاھيل زمين کي ڀڃو ۽ ڪنڊن ۾ ٻج نہ پوکيو. ⁴اسان جي پيءُ لاءِ پاڻ کي ختنو ڪرايو؛ پنهنجين دلين جي کل ڪڍي ڇڏيو، اي يهوداه جا ماڻهو ۽ يروشلم جا رهاڪو — نہ تہ منهنجو غضب باھ وانگر ڀڙڪي نڪرندو ۽ ٻاريندو، ۽ ڪو بہ ان کي وسائڻ وارو نہ هوندو، اوهان جي ڪمن جي بڇڙائيءَ ڪري.

اتر کان آفت اچي ٿي

⁵”يهوداه ۾ ٻڌايو، يروشلم ۾ اعلان ڪريو ۽ چئو تہ ’سڄي ملڪ ۾ توتاري وڄايو!‘ وڏي آواز سان چئو تہ ’گڏ ٿيو، ۽ اچو تہ قلعي بند شهرن ڏانهن ڀڄي هلون!‘ ⁶صيهون ڏانهن نشان کڻو! حفاظت لاءِ ڀڄو، دير نہ ڪريو! ڇاڪاڻ تہ آءٌ اتر کان آفت، وڏي تباهي آڻي رهيو آهيان.“

⁷هڪ شينهن پنهنجي جھڙ مان نڪري آيو آهي؛ قومن کي برباد ڪندڙ هلي نڪتو آهي. هن پنهنجي جاءِ ڇڏي ڏني آهي تہ تنهنجي ملڪ کي ويران بڻائي؛ تنهنجا شهر کنڊر ٿي ويندا، جن ۾ ڪو رهندڙ نہ بچندو. ⁸تنهنڪري ماتمي ڪپڙا پهرو، ماتم ڪريو ۽ رڙيون ڪريو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ جو سخت غضب اسان کان ڦريو ناهي.

⁹”انهيءَ ڏينهن،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ”بادشاهه ۽ سندس اهلڪار همت هاري ويهندا؛ ڪاهن حيران ٿي ويندا ۽ نبي ششدر.“

¹⁰پوءِ مون چيو تہ ”اي مالڪ بابا! تو هن قوم ۽ يروشلم کي پوريءَ طرح ٺڳيو آهي، هنن کي چئي تہ ’اوهان کي سلامتي ملندي،‘ جڏهن تہ تلوار اسان جي ڳلي تائين پهچي وئي آهي.“

¹¹”انهيءَ مهل هن قوم ۽ يروشلم کي چيو ويندو تہ ريگستان جي اڻ ڍڪيل اوچائين کان هڪ ٻاريندڙ لُڪ منهنجي قوم جي ڌيءَ ڏانهن ٿي وهي، نہ اناج اڏائڻ لاءِ، نہ ڇاڻڻ لاءِ. ¹²هن کان بہ وڌيڪ زوردار هوا منهنجي حڪم سان اچي ٿي. هاڻي آءٌ هنن جي خلاف پنهنجا فيصلا ٻڌايان ٿو.“

¹³ڏسو! دشمن ڪڪرن وانگر چڙهائي ڪري ٿو، سندس رٿ واچوڙي وانگر آهن؛ سندس گھوڙا عقابن کان بہ تيز آهن. اسان تي ڏاڍو افسوس، اسان برباد ٿي وياسين! ¹⁴اي يروشلم، پنهنجي دل مان بڇڙائي ڌوئي ڇڏ تہ جيئن تون بچي سگھين. تنهنجا بڇڙا خيال ڪيستائين تنهنجي اندر رهندا؟ ¹⁵ڇاڪاڻ تہ هڪ آواز دان کان خبر ڏئي ٿو، ۽ افرائيم جي جبلن کان آفت جو اعلان ڪري ٿو.

¹⁶قومن کي خبردار ڪريو، يروشلم کي ٻڌايو تہ ”پري جي ملڪ کان گھيرو ڪندڙ اچي رهيا آهن؛ اهي يهوداه جي شهرن جي خلاف جنگ جو نعرو هڻن ٿا. ¹⁷اهي ٻنيءَ جي نگهبانن وانگر ان کي چوڌاري گھيري بيٺا آهن، ڇاڪاڻ تہ هن مون خلاف بغاوت ڪئي آهي،“ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ¹⁸تنهنجي هلت ۽ تنهنجن ڪمن اهو سڀ ڪجھ تو تي آندو آهي. هي تنهنجي سزا آهي، ۽ ڪيڏي نہ ڪڙي آهي، ڇاڪاڻ تہ اها سڌو تنهنجي دل تائين چڀي ٿي.

نبي پنهنجي قوم لاءِ روئي ٿو

¹⁹منهنجي ويدنا، منهنجي ويدنا! آءٌ درد کان ڦٿڪي رهيو آهيان. اي منهنجي دل جون ديوارون! منهنجي دل منهنجي اندر ڌڙڪي ٿي؛ آءٌ خاموش نہ ٿو رهي سگھان، ڇاڪاڻ تہ مون توتاريءَ جو آواز، جنگ جو خطرناڪ سڏ ٻڌو آهي. ²⁰آفت مٿان آفت جو اعلان ٿيو آهي، ڇاڪاڻ تہ سمورو ملڪ ويران ٿي ويو آهي. هڪ ئي پل ۾ منهنجا تنبو برباد ٿي ويا، منهنجن تنبن جا پردا هڪ گھڙيءَ ۾. ²¹مون کي ڪيستائين جنگ جو جھنڊو ڏسڻو ۽ توتاريءَ جو آواز ٻڌڻو پوندو؟

²²”ڇاڪاڻ تہ منهنجي قوم بي عقل آهي؛ اها مون کي نہ ٿي سڃاڻي. اهي بي سمجھ ٻار آهن، جن ۾ ڪا بہ سمجھ ناهي. اهي بڇڙائي ڪرڻ ۾ هوشيار آهن، پر چڱائي ڪرڻ نہ ٿا ڄاڻن.“

²³ڌرتيءَ ڏانهن نهاريم، تہ اها بي شڪل ۽ خالي هئي؛ آسمانن ڏانهن بہ نهاريم، تہ سندن روشني ختم ٿي وئي هئي. ²⁴جبلن ڏانهن نهاريم، تہ اهي ڏڪي رهيا هئا؛ سڀ ٽڪريون لڏي رهيون هيون. ²⁵نهاريم، تہ ڪو بہ ماڻهو نہ هو؛ آسمان جو هر پکي ڀڄي ويو هو. ²⁶نهاريم، تہ ميوي وارو ملڪ ريگستان بڻيل هو؛ سندس سڀ شهر اسان جي پيءُ جي اڳيان، سندس سخت غضب جي اڳيان کنڊر ٿيل پيا هئا.

²⁷ڇاڪاڻ تہ اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ سمورو ملڪ ويران ٿيندو، تڏهن بہ آءٌ ان کي پوريءَ طرح برباد نہ ڪندس. ²⁸انهيءَ سبب ڌرتي ماتم ڪندي ۽ مٿيون آسمان اونداهو ٿي ويندو، ڇاڪاڻ تہ مون ڳالهايو آهي، فيصلو ڪيو آهي؛ آءٌ پوئتي نہ هٽندس، ۽ ان کان نہ موٽندس.

²⁹گھوڙي سوارن ۽ تير هلائيندڙن جي شور تي هر شهر ڀڄي ٿو. اهي جھڙن ۾ ڀڄي وڃن ٿا ۽ پٿرن ۾ چڙهي وڃن ٿا؛ هر شهر ڇڏيل آهي، جن ۾ ڪو رهندڙ ڪونهي. ³⁰تون، اي برباد ٿيل، ڇا پئي ڪرين، ڳاڙهو ڪپڙو پهري، سون جا زيور سجائي، اکين ۾ سرمو پائي؟ تون بيڪار پاڻ کي سينگاري ٿي. تنهنجا عاشق توکي ڌڪارين ٿا؛ اهي توکي ماري ڇڏڻ ٿا چاهين. ³¹ڇاڪاڻ تہ مون ٻار ڄڻڻ واريءَ عورت جهڙي رڙ ٻڌي، پهريون ٻار ڄڻيندڙ جهڙي ويدنا — صيهون جي ڌيءَ جي رڙ، جيڪا ساھ لاءِ ڦٿڪي ٿي، پنهنجا هٿ ڊگھا ڪري چوي ٿي تہ ”مون تي ڏاڍو افسوس! آءٌ قاتلن اڳيان مري رهي آهيان.“ ^a a v31 ’صيهون جي ڌيءَ‘ يروشلم جو شاعراڻو نالو آهي.