يرمياه 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹هو چون ٿا تہ جيڪڏهن ڪو ماڻهو پنهنجي زال کي طلاق ڏئي ۽ هوءَ ساڻس ڇڏي ٻئي مڙس سان شادي ڪري، تہ ڇا هو وري ڏانهنس موٽندو؟ ڇا اها زمين بلڪل ناپاڪ نہ ٿي ويندي؟ تو ڪيترن ئي عاشقن سان زناڪاري ڪئي آهي—تڏهن بہ تون مون ڏانهن موٽندينَ؟ تنهنجو پيءُ فرمائي ٿو.

²پنهنجيون اکيون ويران ٽڪرين ڏانهن مٿي ڪري ڏس: ڪٿي آهي جتي تنهنجي بي حرمتي نہ ٿي آهي؟ رستن جي ڪنارن تي تون عاشقن جي انتظار ۾ ويٺي هئينءَ، جيئن ريگستان ۾ ڀٽڪندڙ واٽهڙو. تو پنهنجي زناڪاري ۽ بڇڙائيءَ سان زمين کي ناپاڪ ڪيو آهي. ³تنهنڪري مينهن جون ڦڙيون روڪيون ويون آهن، ۽ بهار جو مينهن نہ آيو آهي. تڏهن بہ تو وٽ زناڪار عورت جهڙو بي شرم منهن آهي؛ تون شرمائڻ کان انڪار ٿي ڪرين. ⁴ڇا تو هاڻي ئي مون کي نہ سڏيو تہ ’اي منهنجا بابا، تون منهنجي جوانيءَ جو دوست آهين‘؟ ⁵”ڇا هو هميشه ناراض رهندو؟ ڇا هو آخر تائين پنهنجو غضب رکندو؟“ تون اهڙيون ڳالهيون ٿي ڪرين، پر جيترو ٿي سگهين اوترو بڇڙائي ٿي ڪرين.

ٻه ڀينرون جن پنهنجي پيءُ کي وساري ڇڏيو

⁶اسان جي پيءُ مون کي بادشاهه يوسياه جي ڏينهن ۾ فرمايو تہ ”ڇا تو ڏٺو تہ بي وفا اسرائيل ڇا ڪيو؟ هوءَ هر اوچي ٽڪريءَ تي، هر گهاٽي وڻ هيٺان چڙهي وئي ۽ اتي زناڪاري ڪيائين. ⁷مون سوچيو تہ هوءَ اهو سڀ ڪجهه ڪرڻ کان پوءِ مون ڏانهن موٽي ايندي، پر هوءَ نہ موٽي، ۽ سندس دغاباز ڀيڻ يهوداه اهو ڏٺو. ⁸هن ڏٺو تہ بي وفا اسرائيل جي سڀني زناڪارين ڪري مون کيس موڪلي ڇڏيو ۽ کيس طلاق جو پرچو ڏنو. تڏهن بہ سندس دغاباز ڀيڻ يهوداه کي ڪو خوف نہ ٿيو؛ هوءَ بہ وڃي زناڪاري ڪرڻ لڳي. ⁹سندس زناڪاريءَ کي ڪا اهميت نہ هئڻ ڪري هن زمين کي ناپاڪ ڪيو، ۽ پٿرن ۽ وڻن سان زنا ڪيائين. ¹⁰تڏهن بہ سندس بي وفا ڀيڻ يهوداه پوريءَ دل سان مون ڏانهن نہ موٽي، بلڪ رڳو ڏيکاءَ لاءِ، تنهنجو پيءُ فرمائي ٿو.“

¹¹اسان جي پيءُ مون کي فرمايو تہ بي وفا اسرائيل دغاباز يهوداه کان وڌيڪ سچار ثابت ٿيو.

¹²وڃي اتر ڏانهن اعلان ڪر تہ اي بي وفا اسرائيل، موٽي اچ، تنهنجو پيءُ فرمائي ٿو. آءٌ غضب سان تو ڏانهن نہ ڏسندس، ڇاڪاڻ تہ آءٌ رحم وارو آهيان، تنهنجو پيءُ فرمائي ٿو؛ آءٌ هميشه ناراض نہ رهندس. ¹³رڳو پنهنجو ڏوهه مڃ تہ تو پنهنجي پيءُ خلاف بغاوت ڪئي، هر گهاٽي وڻ هيٺان اجنبين تي پنهنجيون نوازشون وسايون، ۽ منهنجو آواز نہ مڃيو، تنهنجو پيءُ فرمائي ٿو. ¹⁴اي بي وفا ٻارو، موٽي اچو، اوهان جو پيءُ فرمائي ٿو، ڇاڪاڻ تہ آءٌ اوهان جو مڙس آهيان. آءٌ اوهان کي وٺندس—هڪڙو شهر مان ۽ ٻه گهراڻي مان—۽ صيون ۾ آڻيندس. ¹⁵پوءِ آءٌ اوهان کي پنهنجي دل جهڙا ريڍار ڏيندس، جيڪي اوهان کي علم ۽ سمجهه سان چاريندا.

¹⁶جڏهن اوهين ملڪ ۾ وڌندا ۽ گهڻا ٿيندا، تڏهن انهن ڏينهن ۾، اوهان جو پيءُ فرمائي ٿو، ڪو بہ وري نہ چوندو تہ ’اسان جي پيءُ جي عهد جو صندوق.‘ اهو نہ دل ۾ ايندو، نہ ياد ڪيو ويندو، نہ ان جي کوٽ محسوس ٿيندي، ۽ نہ ٻيو ٺاهيو ويندو.

¹⁷”پوءِ يروشلم کي اسان جي پيءُ جو تخت سڏيندا، ۽ سڀ قومون اسان جي پيءُ جي نالي جي عزت لاءِ اتي گڏ ٿينديون. هو وري پنهنجي ضدي، بڇڙي دل جي پيروي نہ ڪندا. ¹⁸انهن ڏينهن ۾ يهوداه جو گهراڻو اسرائيل جي گهراڻي سان ملندو، ۽ گڏجي اتر واري ملڪ مان انهيءَ ملڪ ۾ ايندا جيڪو مون اوهان جي ابن ڏاڏن کي ورثي ۾ ڏنو. ¹⁹مون پاڻ چيو تہ ’آءٌ ڪيڏي خوشيءَ سان تو کي پنهنجن ٻارن ۾ رکان ها ۽ تو کي هڪ دلپسند ملڪ ڏيان ها، جيڪو ڪنهن بہ قوم جي سڀ کان سهڻي ميراث آهي!‘ ۽ مون سوچيو تہ تون مون کي ’اي منهنجا بابا‘ سڏيندينَ ۽ منهنجي پٺيان هلڻ کان ڪڏهن نہ ڦرندينَ. ²⁰پر جيئن ڪا زال پنهنجي مڙس سان بي وفائي ڪري ٿي، تيئن اي اسرائيل جا گهراڻا، تو مون سان بي وفائي ڪئي آهي، تنهنجو پيءُ فرمائي ٿو.

²¹ويران ٽڪرين تي هڪ آواز ٻڌڻ ۾ اچي ٿو— اسرائيل جي ٻارن جو روئڻ ۽ منٿون—ڇاڪاڻ تہ هنن پنهنجو رستو بگاڙي ڇڏيو آهي ۽ پنهنجي پيءُ کي وساري ڇڏيو آهي.

²²”موٽي اچو، اي بي وفا ٻارو؛ آءٌ اوهان جي بي وفائي کي شفا ڏيندس.“ ”ڏس، اسان ٿا اچون تو وٽ، ڇاڪاڻ تہ تون اسان جو پيءُ آهين. ²³يقيناً ٽڪرين ۽ جبلن تي ٿيندڙ شور ڌوڪو آهي؛ يقيناً اسرائيل جي نجات اسان جي پيءُ ۾ آهي. ²⁴اسان جي جوانيءَ کان وٺي انهيءَ شرمناڪ شيءِ اسان جي ابن ڏاڏن جي محنت جو ميوو—سندن رڍون ۽ ڍور، سندن پٽ ۽ ڌيئرون—کائي ڇڏيا آهن. ²⁵اچو تہ پنهنجي شرمندگيءَ ۾ ليٽي پئون، ۽ اسان جي بي عزتي اسان کي ڍڪي ڇڏي. ڇاڪاڻ تہ اسان—اسان ۽ اسان جي ابن ڏاڏن—پنهنجي جوانيءَ کان وٺي اڄ ڏينهن تائين اسان جي پيءُ خلاف گناهه ڪيو آهي، ۽ اسان پنهنجي پيءُ جو آواز نہ مڃيو آهي.“