Apa Kowe Arep Bali marang Aku?

Israel lan Yehuda digambarake kaya sedulur wadon loro kang ora setya, lan Yehuda kang luwih ala, awit dheweke weruh nanging ora sinau apa-apa. Senajan mangkono Rama kita nimbali wong kang ora setya supaya mulih, mung nyuwun supaya padha ngakoni kayektene, lan prasetya bakal maringi pangon kang sanyata ngopeni.

Pasal 3.

Wong padha ngucap: Manawa ana wong lanang megat bojone, banjur wong wadon mau lunga lan omah-omah karo wong lanang liya, apa wong lanang mau bakal bali maneh marang dheweke? Apa tanah mau ora bakal dadi najis banget? Kowe wis laku jina karo akeh dhemenan— ewasemono kowe arep bali marang Aku? mangkono pangandikane Ramamu.

Tumengaa marang punthuk-punthuk gundhul lan delengen: ing ngendi papan kowe ora tau dicemeri? Ing pinggir-pinggir dalan kowe linggih ngenteni dhemenan, kaya wong ngumbara ing pasamunan. Kowe wis njemberi tanah karo laku jinamu lan pialamu. Mulane udan wis diampet, lan udan ing mangsa semi ora teka. Ewasemono kowe nduweni polatan kaya sundel kang ora duwe isin; kowe emoh isin. Apa kowe lagi wae ora sesambat marang Aku: “Dhuh Rama kawula, Paduka punika mitra kawula nalika kawula taksih nom”? “Apa Panjenengane bakal duka salawase? Apa Panjenengane bakal ngukuhi dukane nganti tumekaning wekasan?” Mangkono pangucapmu, nanging kowe tetep nindakake sakehing piala sabisa-bisamu.

Sadulur Wadon Loro kang Lali marang Ramane

Rama kita ngandika marang aku nalika jamane Prabu Yosia: “Apa kowe wis weruh apa kang ditindakake dening Israel kang ora setya? Dheweke munggah ing saben punthuk kang dhuwur, ing sangisoring saben wit kang ngrembuyung, banjur laku jina ana ing kono. Aku ngira yen sawise nindakake iku kabeh dheweke bakal bali marang Aku, nanging ora, lan Yehuda, sadulure wadon kang cidra, weruh prakara iku. Dheweke weruh yen marga saka sakehing laku bedhange Israel kang ora setya, Aku wis nundhung dheweke lan Dakparingi layang pegatan. Ewasemono Yehuda, sadulure wadon kang cidra, ora wedi; dheweke uga lunga banjur laku jina. Marga laku jinane dianggep entheng, dheweke njemberi tanah, laku bedhang karo watu lan wit-witan. Senajan mangkono, Yehuda, sadulure wadon kang ora setya, ora bali marang Aku kalawan gumolonging ati, mung ethok-ethok wae, mangkono pangandikane Ramamu.”

Rama kita ngandika marang aku: Israel kang ora setya tetela luwih bener tinimbang Yehuda kang cidra.

Lungaa lan wartakna marang laladan lor: Balia, Israel kang ora setya, mangkono pangandikane Ramamu. Aku ora bakal mulat marang kowe kalawan bebendu, awit Aku iki kebak sih-rahmat, mangkono pangandikane Ramamu; Aku ora bakal duka ing salawase. Mung ngakonana kaluputanmu— yaiku yen kowe wis mbalela marang Ramamu, ngobral katresnanmu marang wong manca ing sangisoring saben wit kang ngrembuyung, lan ora ngestokake swaraKu, mangkono pangandikane Ramamu. Balia, kowe anak-anak kang ora setya, mangkono pangandikane Ramamu, awit Aku iki kang dadi bojomu. Aku bakal mundhut kowe—siji saka kutha lan loro saka sawijining brayat— banjur kowe Dakgawa menyang Sion. Aku banjur bakal maringi kowe para pangon kang condhong karo karsaningKu, kang bakal ngingoni kowe kalawan kawruh lan pangreten.

Nalika kowe wis tangkar-tumangkar lan wuwuh cacahe ana ing tanah mau, ing dina-dina iku, mangkono pangandikane Ramamu, bakal ora ana wong kang ngucap maneh: “Pethining prajanjiane Rama kita.” Prakara iku bakal ora tuwuh ing ati, ora dielingi, utawa ora dikangeni, lan uga ora bakal digawe liyane.

“Nalika iku Yerusalem bakal disebut Dhamparing Rama kita, lan sakabehing bangsa bakal nglumpuk ing kono kanggo ngurmati asmane Rama kita. Wong-wong bakal ora manut maneh marang atine kang wangkot lan ala. Ing dina-dina iku, wangsa Yehuda bakal nunggal karo wangsa Israel, lan bebarengan bakal teka saka tanah ing lor menyang tanah kang wis Dakparingake marang para leluhurmu minangka pusaka. Aku dhewe wis ngandika: ‘Mesthi bakal seneng banget anggonKu ndadekake kowe klebu ing antarane anak-anakKu lan maringi kowe tanah kang nyenengake, pusaka kang endah dhewe ngungkuli sakabehing bangsa!’ Lan Aku ngira yen kowe bakal nyebut Aku: ‘Rama kawula’, sarta ora bakal mlengos saka anggonmu ngetutburi Aku. Nanging kaya wong wadon kang ora setya marang bojone, mangkono uga kowe wis ora setya marang Aku, wangsa Israel, mangkono pangandikane Ramamu.

Ana swara keprungu ing punthuk-punthuk gundhul— panangis lan panyuwune anak-anak Israel—amarga wong-wong mau wis nyimpang dalane lan lali marang Ramane.

“Balia, kowe anak-anak kang ora setya; Aku bakal marasake anggonmu ora setya.” “Lah, kawula sami wonten ngriki, kawula sami sowan dhateng Paduka, awit Paduka punika Rama kawula. Saestu, gumuruhing swanten wonten ing tengger-tengger saha gunung-gunung punika namung cidra; saestunipun wilujenging Israel punika wonten ing Rama kawula. Wiwit kawula taksih enem, barang ingkang nistha punika sampun nguntal wohing rekaosipun para leluhur kawula—menda saha lembunipun, para putranipun jaler saha estri. Sumangga kawula sami ngglimpang ing salebeting kawirangan kawula, saha kajengipun kanisthan kawula nutupi kawula. Awit kawula sampun sami damel dosa dhateng Rama kawula—kawula saha para leluhur kawula—wiwit kawula taksih enem ngantos dinten punika, saha kawula boten sami mbangun-turut dhateng swantening Rama kawula.”