Maneh Rek Mulang deui ka Kami?

Israil jeung Yuda digambarkeun salaku dua sadulur awéwé nu teu satia, sarta Yuda nu leuwih goréng sabab manéhna nyaksian tapi teu diajar nanaon. Sanajan kitu Rama urang ngagero nu teu satia sangkan mulang, ngan ménta maranéhna ngaku kana kabeneran, sarta jangji bakal méré pangangon anu bener-bener ngangon maranéhna.

Pasal 3.

Ceuk jalma: Upama hiji lalaki nyerahkeun pamajikanana, tuluy awewe teh ninggalkeun manehna sarta kawin ka lalaki sejen, naha eta lalaki bakal mulang deui ka manehna? Lain eta tanah teh bakal cemar pisan? Maneh geus ngalacur jeung loba kabogoh — tapi maneh rek mulang deui ka Kami? kitu dawuhan Rama maneh.

Tanggahkeun panon maneh ka tempat-tempat luhur nu gundul, tuluy tenjo: di mana atuh maneh teu kungsi dirurusuh? Di sisi-sisi jalan maneh diuk ngadagoan kabogoh, lir jalma ngumbara di gurun keusik. Maneh geus nyemarkeun tanah ku kalacuran jeung kajahatan maneh. Ku sabab eta hujan dieureunkeun, sarta hujan usum nyirsir henteu turun. Tapi beungeut maneh bangeur cara palacuran; maneh teu daek era. Lain cikeneh maneh sasambat ka Kami, “Nun Ama, Gusti teh sobat abdi keur ngongora”? “Naha Mantenna bakal bendu salilana? Naha bakal nyekel amarah-Na nepi ka tungtung?” Kitu omongan maneh, tapi maneh ngalampahkeun sagala kajahatan nu kabisa.

Dua Awewe Sadulur anu Poho ka Rama-Na

Rama urang ngandika ka kaula dina jaman Raja Yosia: “Naha maneh geus nenjo naon anu dipigawe ku Israil anu teu satia? Manehna geus unggah ka unggal pasir anu luhur, handapeun unggal tangkal anu rembun, tuluy ngalacur di dinya. Ceuk pangrasa Kami, sanggeus ngalakukeun ieu kabeh manehna bakal mulang deui ka Kami, tapi henteu, sarta Yuda dulurna anu hianat nenjo hal eta. Manehna nenjo yen ku sabab sagala jinah Israil anu teu satia, Kami geus ngusir manehna sarta mere surat talak. Tapi Yuda dulurna anu hianat teu sieun; manehna oge indit tuluy ngalacur. Ku sabab kalacuranana dianggap enteng, manehna geus nyemarkeun tanah, jinah jeung batu katut tangkal. Sanajan kitu, Yuda dulurna anu teu satia teu mulang deui ka Kami kalawan satulusing hate, ngan api-api bae, kitu dawuhan Rama maraneh.”

Rama urang ngandika ka kaula: Israil anu teu satia tetela leuwih bener batan Yuda anu hianat.

Pek bewarakeun ka beulah kaler: Mulang, eh Israil anu teu satia, kitu dawuhan Rama maraneh. Kami moal neuteup maraneh bari bendu, sabab Kami welas asih, kitu dawuhan Rama maraneh; Kami moal bendu salilana. Ngan akukeun kasalahan maraneh — yen maraneh geus barontak ka Rama maraneh, ngubral kanyaah ka nu teu wawuh di handapeun unggal tangkal anu rembun, sarta teu narurut kana soara Kami, kitu dawuhan Rama maraneh. Mulang, eh maraneh anak-anak anu teu satia, kitu dawuhan Rama maraneh, sabab Kami teh salaki maraneh. Kami rek nyokot maraneh — saurang ti hiji kota jeung dua urang ti hiji kulawarga — tuluy mawa maraneh ka Sion. Tuluy Kami rek mere maraneh pangangon-pangangon anu luyu jeung manah Kami, anu bakal ngawaro maraneh ku pangaweruh jeung pangarti.

Dina mangsa maraneh geus loba jeung tambah lega di tanah eta, dina poe-poe eta, kitu dawuhan Rama maraneh, moal aya deui anu ngomong, “Peti perjangjian Rama urang.” Hal eta moal kapikir, moal kainget, sarta moal diteangan deui, atawa dijieun nu anyar.

“Tuluy maranehna bakal nyebut Yerusalem teh Singgasana Rama urang, sarta sagala bangsa bakal ngariung di dinya pikeun ngamulyakeun jenengan Rama urang. Maranehna moal deui nuturkeun hatena anu baredegong tur jahat. Dina poe-poe eta turunan Yuda bakal ngahiji jeung turunan Israil, sarta bareng-bareng maranehna bakal datang ti tanah beulah kaler ka tanah anu ku Kami dibikeun ka karuhun maraneh jadi pusaka. Kami sorangan ngandika, ‘Kacida bungahna Kami rek ngasupkeun maraneh ka tengah anak-anak Kami sarta mere maraneh tanah anu nyenangkeun, pusaka anu pangendahna ti antara sagala bangsa!’ Sarta ceuk pangrasa Kami maraneh bakal nyebut Kami ‘Nun Ama’ sarta moal ingkah tina nuturkeun Kami. Tapi cara pamajikan anu teu satia ka salakina, kitu maraneh teu satia ka Kami, eh turunan Israil, kitu dawuhan Rama maraneh.

Aya soara kadenge di tempat-tempat luhur anu gundul — tangis jeung panyambat anak-anak Israil — sabab maranehna geus nyimpang tina jalanna sarta geus poho ka Rama-Na.

“Mulang, eh maraneh anak-anak anu teu satia; Kami rek nyageurkeun katunasatiaan maraneh.” “Ieu abdi sadaya, abdi sadaya sumping ka payuneun Gusti, sabab Gusti teh Rama abdi sadaya. Saestuna sora rame di pasir-pasir jeung gunung-gunung teh ngan ukur tipu daya; saestuna ngan dina Rama abdi sadaya aya kasalametan Israil. Ti ngongora keneh, eta perkara anu matak era teh geus ngahakanan hasil gawe karuhun abdi sadaya — domba jeung sapina, anak-anak lalaki jeung awewena. Hayu urang ngedeng dina kaera abdi sadaya, sarta sina kahinaan nutupan abdi sadaya. Sabab abdi sadaya geus dosa ka Rama abdi sadaya — abdi sadaya jeung karuhun — ti ngongora nepi ka poe ieu, sarta abdi sadaya teu narurut kana soara Rama abdi sadaya.”