Yermia 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹“Upama maneh rek balik, eh Israil,” kitu dawuhan Rama urang, “balik deui atuh ka Kami. Upama maneh miceun barang-barang anu matak geuleuh ti payuneun Kami sarta henteu ingkah, ²sarta upama maneh sumpah, ‘Demi Rama urang nu jumeneng,’ kalawan bener, kalawan adil, jeung kalawan jujur, tangtu bangsa-bangsa bakal meunang berkah ku Mantenna, sarta ku Mantenna maranehna bakal mulya.”

³Sabab kieu dawuhan Rama urang ka urang Yuda jeung ka Yerusalem: Garap taneuh maraneh anu can dibajak, sarta ulah melak di tengah cucuk. ⁴Sunatan diri maraneh pikeun Rama urang; piceun kulup haté maraneh, eh urang Yuda jeung pangeusi Yerusalem—bisi bebendu Kami ngagedur lir seuneu tur hurung teu aya nu bisa mareuman, ku karana jahatna kalakuan maraneh.

Balai Datang ti Kaler

⁵“Wawarkeun di Yuda, umumkeun di Yerusalem, tur ucapkeun: ‘Tiup sangkakala di sakuliah nagri!’ Sing tarik ngagorowok tur ucapkeun: ‘Hayu urang kumpul, tur urang ngungsi ka kota-kota anu bénténgan!’ ⁶Pasang tanda ka arah Sion! Geura ngungsi ka tempat nu aman, ulah talangke! Sabab Kami rek ngadatangkeun balai ti kaler, nya éta karuksakan anu gede.”

⁷Hiji singa geus kaluar ti rungkunna; tukang ngaruksak bangsa-bangsa geus indit. Manéhna geus ninggalkeun tempatna pikeun ngajadikeun tanah maraneh jadi suwung; kota-kota maraneh bakal ruksak, nepi ka taya deui nu nyicinganana. ⁸Ku sabab kitu geura make pakéan sungkawa, geura nguluwut jeung midangdam, sabab bebendu Rama urang anu ngagidig teu acan undur ti urang.

⁹“Dina poé éta,” kitu dawuhan Rama urang, “raja jeung para pajabatna bakal leungit kawanianana; para imam bakal ngarenjag, sarta para nabi bakal olohok.”

¹⁰Geus kitu abdi unjukan, “Duh, nun Ama Nu Maha Kawasa! Ama parantos ngabobodo pisan ieu umat sareng Yerusalem: ‘Maraneh bakal ngarasa tengtrem’—padahal pedang parantos nepi kana tikoro abdi sadaya.”

¹¹“Dina waktu éta ieu umat jeung Yerusalem bakal diwawaran: Angin anu panas ngentab ti pasir-pasir gundul di gurun niup ka putri umat Kami—lain pikeun napikeun, lain pikeun nyaring. ¹²Angin anu leuwih tarik ti nu éta bakal datang ku paréntah Kami. Ayeuna Kami rek ngalahirkeun hukuman Kami ka maranehna.”

¹³Tenjo! Musuh ngaronom lir méga, kareta-kareta perangna lir angin puyuh; kuda-kudana leuwih tarik batan manuk heulang. Cilaka urang—urang geus binasa! ¹⁴Eh Yerusalem, beresihan kajahatan tina haté maneh, supaya maneh salamet. Nepi ka iraha pikiran jahat maneh nganjrek di jero diri maneh? ¹⁵Sabab aya sora anu ngawartakeun ti Dan, ngumumkeun balai ti pagunungan Épraim.

¹⁶Béjakeun ka bangsa-bangsa, umumkeun ka Yerusalem: “Tukang ngepung keur daratang ti nagri anu jauh; maranehna ngagorowokkeun sora perang ngalawan kota-kota Yuda. ¹⁷Maranehna ngepung manehna lir tukang ngajaga anu nunggu kebon, sabab manehna geus barontak ngalawan Kami,” kitu dawuhan Rama urang. ¹⁸Lampah jeung kalakuan maneh anu geus ngadatangkeun ieu kana diri maneh. Ieu téh nasib maneh, jeung kacida paitna, sabab nojos nepi ka jero haté maneh.

Nabi Ceurik pikeun Umatna

¹⁹Nyeri haté kuring, nyeri haté kuring! Kuring kokolébatan nandangan kanyeri. Duh, dinding haté kuring! Haté kuring ratug ngadugdag di jero diri; kuring teu bisa cicing, sabab kuring geus ngadenge sora sangkakala, tanda tatangara perang. ²⁰Balai tumpang balai geus diwawarkeun, sabab sakuliah tanah geus ruksak. Dadak sakala kemah-kemah kuring ruksak, lalangse kemah kuring saharita kénéh. ²¹Nepi ka iraha kuring kudu nenjo bandéra perang jeung ngadenge sora sangkakala?

²²“Sabab umat Kami téh barodo; maranehna henteu nyaho ka Kami. Maranehna téh barudak nu teu boga rasa, taya pangarti. Maranehna pinter migawé kajahatan, tapi teu nyaho kumaha carana migawé kahadéan.”

²³Kuring nenjo ka bumi, geuning suwung jeung taya eusina; sarta ka langit, geuning caangna geus leungit. ²⁴Kuring nenjo ka gunung-gunung, geuning aroyag; sakabéh pasir ngagiwar. ²⁵Kuring nenjo, geuning taya jalma pisan; sakabéh manuk di awang-awang geus hiber. ²⁶Kuring nenjo, geuning tanah nu subur geus jadi gurun; sakabéh kotana geus ruksak di payuneun Rama urang, di payuneun bebendu-Na anu ngagidig.

²⁷Sabab kieu dawuhan Rama urang: Sakuliah tanah bakal suwung, tapi najan kitu Kami moal numpes éta nepi ka beak. ²⁸Ku sabab éta bumi bakal nguluwut sarta langit di luhur bakal poék, sabab Kami geus ngalahir, Kami geus mutuskeun; Kami moal ngarobah, sarta Kami moal mundur deui ti dinya.

²⁹Ngadéngé sora pasukan kuda jeung tukang mentang gondéwa, saban kota lalumpatan. Maranehna lalumpat ka jero rungkun, tur naraék ka antara batu-batu cadas; saban kota ditaringgalkeun, nepi ka taya nu nyicinganana. ³⁰Jeung maneh, eh nu geus binasa, naon nu keur dipigawé ku maneh, make pakéan beureum ngagubyar, ngadangdanan diri ku parhiasan emas, meulékan panon maneh? Maneh ngageulis-geulis diri taya gunana. Kabogoh-kabogoh maneh ngijid ka maneh; malah maranéhna hayang maéhan maneh. ³¹Sabab kuring ngadéngé jeritan lir awéwé nu keur ngajuru, kanyeri lir nu ngalahirkeun anak cikal—jeritan putri Sion, anu rénghapna jempé-jempéan, bari ngulapkeun leungeunna: “Cilaka kuring! Kuring rek paéh di hareupeun tukang-tukang maéhan.” ^a a v31 Sesebutan 'putri Sion' téh ngaran puitis pikeun Yerusalem.