Jeremias 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹“Kon magbalik ikaw, O Israel,” nagasiling ang aton Amay, “nian magbalik ka sa akon. Kon kuhaon mo ang imo kangil-aran nga mga butang sa akon atubangan kag indi ikaw magsaylo-saylo, ²kag kon magsumpa ikaw, ‘Subong nga ang aton Amay buhi,’ sa kamatuoran, sa katarungan, kag sa pagkamatarung, nian ang mga pungsud magabendisyon sang ila kaugalingon sa iya, kag sa iya magapakadungug sila.”

³Kay amo ini ang ginasiling sang aton Amay sa katawohan sang Juda kag sa Jerusalem: Dumuga ninyo ang inyo wala maarado nga duta, kag dili kamo magsab-ug sa tunga sang mga tunukon. ⁴Magpasirkunsidar kamo sa aton Amay; kuhaa ninyo ang panit sang inyo mga tagiposoon, kamo nga katawohan sang Juda kag mga pumoluyo sang Jerusalem—kay kon indi, ang akon kaakig magadabdab subong sang kalayo kag magasunug nga walay makapatay sini, tungud sa kalautan sang inyo mga binuhatan.

Nagaabut ang Kalalat-an gikan sa Aminhan

⁵“Ipahayag ninyo ini sa Juda, ibantala ini sa Jerusalem, kag magsiling: ‘Patunuga ninyo ang budyong sa bug-os nga duta!’ Magsinggit kamo kag magsiling: ‘Magtipon kamo, kag magpalagyo kita sa napamakod nga mga kadtan!’ ⁶Magbayaw kamo sang hayag padulong sa Sion! Magpalagyo kamo agud maluwas, dili kamo magpadugay! Kay nagadala ako sang kalalat-an gikan sa aminhan, isa ka daku nga kalaglagan.”

⁷Nagsaka ang leon gikan sa iya palumpungan; nagalakat ang manuglaglag sang mga pungsud. Ginbayaan niya ang iya duog agud himuon ang imo duta nga mamingaw; ang imo mga kadtan mangin guba, nga walay nabilin nga nagapuyo sa ila. ⁸Gani magsuksok kamo sang panapton sa pagpangasubo, maghibi kag magtangis, kay ang mabangis nga kaakig sang aton Amay wala magtalikod sa aton.

⁹“Sa sadto nga adlaw,” nagasiling ang aton Amay, “madula ang kaisug sang hari kag sang iya mga opisyal; makibot ang mga saserdote, kag matingala ang mga manalagna.”

¹⁰Nian nagsiling ako, “Ay, Soberano nga Amay! Gindaya mo gid ini nga katawohan kag ang Jerusalem: ‘Mangin imo ang paghidait’—samtang ang espada nagalab-ot sa aton liog.”

¹¹“Nian isiling sa sini nga katawohan kag sa Jerusalem: Isa ka mainit nga hangin gikan sa hawan nga mga bukid sang desyerto nagahuyup padulong sa anak nga babayi sang akon katawohan—indi sa pagpahangin, indi sa pagsala. ¹²Isa ka hangin nga tama kabaskug para sa sini nagaabut sa akon sugo. Karon ginabantala ko ang akon mga paghukom batok sa ila.”

¹³Yari karon! Nagapadulong ang kaaway subong sang mga panganod, ang iya mga kangga subong sang alipuros; ang iya mga kabayo madasig pa sang sa mga agila. Kailo gid kita—nalaglag kita! ¹⁴O Jerusalem, hugasi ang kalautan sa imo tagiposoon, agud nga maluwas ka. Tubtub san-o magapabilin sa imo ang imo malaut nga mga painoino? ¹⁵Kay may tingug nga nagapahayag sini gikan sa Dan, nagabantala sang kalalat-an gikan sa mga bukid sang Efraim.

¹⁶Paandami ang mga pungsud, ipahibalo ini sa Jerusalem: “Nagaabut ang mga manugkibon gikan sa malayo nga duta; ginapatunug nila ang ila singgit sa inaway batok sa mga kadtan sang Juda. ¹⁷Ginalibutan nila sia subong sang mga manugbantay nga nagabantay sang isa ka uma, kay nagrebelde sia batok sa akon,” nagasiling ang aton Amay. ¹⁸Ang imo mga dalanon kag ang imo mga binuhatan amo ang nagdala sini sa imo. Amo ini ang imo kalaglagan, kag daw ano ini kapait, kay nagalapos ini sa imo mismo tagiposoon.

Naghibi ang Manalagna tungud sa Iya Katawohan

¹⁹Ang akon kasakit, ang akon kasakit! Nagapamilipit ako sa kasakit. O, ang mga dingding sang akon tagiposoon! Nagapitik-pitik ang akon tagiposoon sa sulod nakon; indi ako makahipus, kay nabatian ko ang tunug sang budyong, ang paandam sang inaway. ²⁰Kalalat-an sa ibabaw sang kalalat-an ang ginabantala, kay ang bug-os nga duta ginlaglag. Sa isa lamang ka tagsing nalaglag ang akon mga layanglayang, ang mga tabon sang akon layanglayang sa isa lamang ka tion. ²¹Tubtub san-o pa bala makita ko ang hayag sang inaway kag mabatian ang tunug sang budyong?

²²“Kay ang akon katawohan mga buang-buang; wala sila makakilala sa akon. Mga bata sila nga walay buot, nga walay paghangup. Batid sila sa paghimo sang malaut, apang wala sila makahibalo kon paano maghimo sang maayo.”

²³Gintulok ko ang duta, kag ini walay dagway kag walay sulod; kag ang mga langit, kag ang ila kapawa nadula. ²⁴Gintulok ko ang mga bukid, kag nagauyog sila; ang tanan nga mga bukid nagahulog-hulog. ²⁵Gintulok ko, kag walay bisan isa ka tawo; ang tagsa ka pispis sang kahanginan naglagyo. ²⁶Gintulok ko, kag ang mabungahon nga duta nangin desyerto; ang tanan niya nga mga kadtan nagaguba sa atubangan sang aton Amay, sa atubangan sang iya mabangis nga kaakig.

²⁷Kay amo ini ang ginasiling sang aton Amay: Ang bug-os nga duta mangin mamingaw, apang indi ko ini paglaglagon sing bug-os. ²⁸Tungud sini ang duta magapangasubo kag ang mga langit sa ibabaw magadulum, kay naghambal ako, nagpamat-ud ako; indi ako magbaylo, kag indi ako magtalikod sa sini.

²⁹Sa gahod sang mga manugkabayo kag mga manugpana nagapalagyo ang tagsa ka banwa. Nagapalagyo sila pakadto sa mga palumpungan kag nagasaka sa tunga sang mga bato; ang tagsa ka banwa ginbayaan, nga walay nagapuyo sa ila. ³⁰Kag ikaw, nalaglag nga isa, ano ang ginahimo mo, nga nagapanapot ikaw sang eskarlata, nga nagapanami ikaw sang mga alahas nga bulawan, nga nagapintar sang imo mga mata? Ginapatahum mo ang imo kaugalingon sa wala sing pulos. Ang imo mga hinigugma nagatamay sa imo; luyag nila patyon ka. ³¹Kay nabatian ko ang isa ka singgit subong sang babayi nga nagapasakit sa pagbata, kasakit subong sang isa nga nagabata sang iya panganay nga anak—ang singgit sang anak nga babayi sang Sion, nga nagahingab, nga nagauntay sang iya mga kamot: “Kailo gid ako! Ginapatay ako sa atubangan sang mga manugpatay.” ^a a v31 Ang 'anak nga babayi sang Sion' isa ka binalaybay nga ngalan para sa Jerusalem.