Yeremia 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹“Yen kowe arep bali, he Israel,” mangkono pangandikane Rama kita, “balia marang Aku. Yen kowe nyingkirake barang-barangmu kang nistha saka ngarsaKu lan ora goyah, ²sarta yen kowe sumpah, ‘Demi Rama kita ingkang gesang,’ kanthi satemene, kanthi adil, lan kanthi bener, nuli para bangsa bakal padha ngalap berkah ana ing Panjenengane, lan ana ing Panjenengane padha bakal mulya.”

³Awit mangkene pangandikane Rama kita marang wong Yehuda lan marang Yerusalem: Garapen lemahmu kang durung diolah, lan aja nyebar wiji ing antarane eri. ⁴Padha tetakana marang Rama kita; buwangen kulit kulup atimu, he wong Yehuda lan wong kang manggon ing Yerusalem—yen ora, bebenduKu bakal mubal kaya geni lan murub tanpa ana kang bisa nyirep, marga saka pialamu.

Bilai Teka saka Lor

⁵“Wartakna ing Yehuda, undhangna ing Yerusalem, sarta kandhakna: ‘Padha ngunekna kalasangka ing satanah kabeh!’ Padha mbengoka lan kandhaa: ‘Padha nglumpuka, lan ayo padha ngungsi menyang kutha-kutha kang santosa!’ ⁶Padha ngadegna gendera ngener Sion! Padha ngungsia golek slamet, aja nganti kasep! Awit Aku nekakake bilai saka lor, karusakan kang gedhe.”

⁷Ana singa kang wis metu saka growongane; sawijining kang ngrusak bangsa-bangsa wis budhal. Dheweke wis ninggal panggonane arep ndadekake tanahmu dadi suwung; kutha-kuthamu bakal dadi reruntuhan, tanpa ana wong kang isih manggon ing kono. ⁸Mulane padha nganggoa sandhangan prihatin, padha nangis lan sesambata, awit bebendune Rama kita kang nggegirisi durung sumingkir saka kita.

⁹“Ing dina iku,” mangkono pangandikane Rama kita, “ratu lan para panggedhene bakal padha ilang kekendelane; para imam bakal padha giris, lan para nabi padha kaeraman.”

¹⁰Banjur aku matur: “Dhuh Rama ingkang Maha Kawasa! Paduka saestu sampun nasaraken bangsa punika lan Yerusalem: ‘Kowe bakal padha nemu tentrem-rahayu’—mangka pedhang sampun tumeka ing gulu kawula.”

¹¹“Ing wektu iku bangsa iki lan Yerusalem bakal padha dikandhani: Angin panas saka punthuk-punthuk gundhul ing ara-ara samun sumribit marang putrine umatKu—ora kanggo napeni, ora kanggo nyaring. ¹²Angin kang luwih santer tinimbang iku teka marga saka dhawuhKu. Saiki Aku ngucapake paukumanKu marang wong-wong mau.”

¹³Delengen! Mungsuh teka maju kaya mendhung, kretane kaya lesus; jarane luwih rikat tinimbang garudha. Cilaka temen kita—kita wis padha rusak! ¹⁴He Yerusalem, resikana pialane atimu, supaya kowe bisa slamet. Nganti pira suwene pikiran-pikiranmu kang ala bakal manggon ing jeroning atimu? ¹⁵Awit ana swara kang martakake saka Dhan, ngundhangake bilai saka pagunungan Efraim.

¹⁶Elingna para bangsa, undhangna marang Yerusalem: “Para pangepung teka saka nagara kang adoh; padha nguwuh-uwuh surak perang nglawan kutha-kuthane Yehuda. ¹⁷Padha ngepung Yerusalem kaya wong njaga kang rumeksa pategalan, awit Yerusalem wis mbalela marang Aku,” mangkono pangandikane Rama kita. ¹⁸Tindak-tandukmu lan panggawemu kang njalari iki tumiba marang kowe. Iki paukumanmu, lan iba pait rasane, awit iki nggrujug tekan satengahing atimu.

Sang Nabi Nangisi Bangsane

¹⁹Adhuh wetengku, adhuh wetengku! Aku nggreges kelaran. Adhuh, temboking atiku! Atiku dheg-dhegan ing jeroku; aku ora bisa meneng, awit aku wis krungu swaraning kalasangka, tengara perang. ²⁰Bilai tumumpuk bilai diundhangake, awit satanah kabeh wis dirusak. Dumadakan tarub-tarubku dirusak, geber-geber tarubku ing sakedheping netra. ²¹Nganti pira suwene aku kudu ndeleng gendera perang lan ngrungokake swaraning kalasangka?

²²“Awit umatKu padha gemblung; padha ora wanuh marang Aku. Padha dadi bocah kang tanpa budi, ora duwe pangreten. Padha pinter nindakake piala, nanging ora ngerti carane nglakoni kabecikan.”

²³Aku ndeleng bumi, lah iku campur-bawur lan suwung; lan ndeleng langit, pepadhange wis sirna. ²⁴Aku ndeleng gunung-gunung, lah padha gonjang-ganjing; sakehing punthuk padha gumeter. ²⁵Aku ndeleng, lah ora ana wong siji-sijia; sakehing manuk ing awang-awang wis padha mabur lunga. ²⁶Aku ndeleng, lah tanah kang subur wis dadi ara-ara samun; sakehing kuthane dadi reruntuhan ana ing ngarsane Rama kita, ing ngarsaning bebendune kang mulad-mulad.

²⁷Awit mangkene pangandikane Rama kita: Satanah kabeh bakal dadi suwung, nanging iku ora bakal Daktumpes nganti entek. ²⁸Marga saka iku bumi bakal sungkawa lan langit ing dhuwur bakal peteng, awit Aku wis ngandika, Aku wis mancasi; Aku ora bakal gela, lan Aku ora bakal mundur saka prakara iku.

²⁹Krungu gumuruhing prajurit jaranan lan prajurit panah, saben kutha padha keplayu. Padha mlayu menyang grumbul lan menek ing antarane watu-watu; saben kutha ditinggal suwung, tanpa ana wong kang manggon ing kono. ³⁰Lan kowe, he wong kang wis rusak, kowe arep ngapa, dene kowe manganggo sandhangan abang mbranang, macak awakmu nganggo rerenggan mas, nyoreki mripatmu? Tanpa guna anggonmu mamer ayu. Para kekasihmu padha nyepelekake kowe; padha arep nyirnakake nyawamu. ³¹Awit aku krungu panjerit kaya wong wadon kang arep nglairake, kasangsaran kaya wong kang nglairake anak mbarep—yaiku panjerite putri Sion, kang megap-megap ambegane, kang njegangake tangane: “Cilaka aku! Aku wis arep mati ana ing ngarepe para wong kang arep gawe pati.” ^a a v31 ‘Putri Sion’ iku sebutan puitis kanggo Yerusalem.