Yeremia 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹“Lumakua ngubengi lurung-lurunging Yerusalem, delengen saiki lan gatekna! Golekana ing alun-alune—yen kowe bisa nemu wong siji, wong kang nindakake kaadilan lan ngupaya kayekten, Yerusalem mesthi bakal Dakapura. ²Sanadyan padha ngucap, ‘Demi Rama kita gesang,’ nanging anggone sumpah iku goroh.”

³Dhuh Rama, punapa paningal Paduka boten madosi kasetyan? Paduka sampun nggebag tiyang-tiyang punika, nanging sami boten ngraos sakit; Paduka sampun numpes tiyang-tiyang wau, nanging sami boten purun nampi panggulawentah. Rainipun sami dipundamel langkung atos tinimbang karang; sami boten purun wangsul. ⁴Nuli aku kandha: ‘Wong-wong iki mung wong mlarat; padha bodho, awit ora ngerti dalane Rama kita, dalan-dalan kaadilane Ramane.’ ⁵Aku arep marani para panggedhe lan guneman karo wong-wong iku, awit mesthi padha ngerti dalane Rama kita, dalan-dalan kaadilane Ramane.’ Nanging wong-wong iku kabeh uga wis padha ngethok pasangan; wis padha medhot tangsule. ⁶Mulane singa saka alas bakal nerkam wong-wong iku, asu ajag saka ara-ara samun bakal nyempal-nyempal wong-wong iku. Macan tutul ndhekem ngawasi kutha-kuthane; saben wong kang metu saka kono bakal dicabik-cabik— awit pambalelane akeh banget, anggone padha murtad tanpa wilangan.

⁷“Yagene Aku kudu ngapura kowe? Anak-anakmu wis padha ninggal Aku lan sumpah demi barang kang dudu allah. Aku wis maregi wong-wong mau, nanging padha laku jina lan grudugan menyang omahe para tunasusila. ⁸Wong-wong mau kaya jaran lanang kang lemu lan ngedan, siji-sijine padha ngingkik mburu bojone pepadhane.’ ⁹Apa Aku ora bakal ngukum wong-wong iku marga saka prakara-prakara iki? mangkono pangandikane Rama kita. Apa Aku ora bakal matrapi paukuman marang bangsa kang kaya mangkene? ¹⁰Munggaha ngliwati larik-larik wite anggur lan tumpesen, nanging aja nganti sirna babar pisan; buwangana pang-pange, awit iku dudu kagungane Rama kita. ¹¹Awit turune Israel lan turune Yehuda wis padha banget cidra marang Aku, mangkono pangandikane Rama kita.”

¹²Wong-wong mau wis padha ngucap goroh bab Rama kita; padha kandha, ‘Panjenengane ora bakal nindakake apa-apa! Ora bakal ana bilai kang tumiba marang kita; kita ora bakal ndeleng pedhang utawa pailan.’ ¹³Para nabi mung angin kothong; pangandika ora ana ing wong-wong iku. Mulane ben kaya mangkono bakal tumiba marang wong-wong iku!

¹⁴Mulane mangkene pangandikane Rama, Gustine wadya-bala ing swarga: Marga kowe wis ngucapake tembung iki, pangandikanKu ing cangkemmu Dakdadekake geni, lan bangsa iki Dakdadekake kayu, sarta geni iku bakal nguntal wong-wong mau. ¹⁵Delengen, Aku bakal nekakake nglawan kowe sawijining bangsa saka panggonan kang adoh, he turune Israel, mangkono pangandikane Rama kita—bangsa kang lestari, bangsa kang wis kuna, bangsa kang basane ora kokngerteni, kang ucape ora bisa kokgraita. ¹⁶“Wadhah panahe kaya kuburan kang menga; wong-wong iku kabeh prajurit gagah prakosa. ¹⁷Wong-wong iku bakal mangan panenanmu lan rotimu; bakal mangan anak-anakmu lanang lan anak-anakmu wadon; bakal mangan pepanthan wedhus lan sapimu; bakal mangan wit anggur lan wit aramu. Kutha-kutha bentengmu kang kokendelake bakal dirubuhake srana pedhang.”

¹⁸Nanging sanadyan ing mangsa iku, mangkono pangandikane Rama kita, Aku ora bakal numpes kowe nganti entek babar pisan. ¹⁹Yen wong-wong mau takon, ‘Yagene Rama kita nindakake kabeh iki marang kita?’ kandhakna marang wong-wong mau: ‘Kayadene kowe wis padha ninggal Aku lan ngabekti marang allah-allah manca ing tanahmu, mangkono uga kowe bakal ngladeni wong manca ing tanah kang dudu darbekmu.’

²⁰“Wartakna iki ing turune Yakub; undhangna ing Yehuda: ²¹Rungokna iki, he bangsa kang bodho lan tanpa budi, kang duwe mata nanging ora ndeleng, kang duwe kuping nanging ora krungu:” ²²Apa kowe padha ora wedi marang Aku? mangkono pangandikane Rama kita. Apa kowe padha ora gumeter ana ing ngarsaKu? Aku wis masang wedhi minangka watesing sagara, sawijining pranatan langgeng kang ora bisa diliwati. Sanadyan ombake gumulung, ora bisa ngalahake; sanadyan padha gumuruh, ora bisa ngliwati sagara iku. ²³Nanging bangsa iki duwe ati kang wangkot lan mbalela; wis padha nyimpang lan nurut dalane dhewe. ²⁴Ora padha ngucap ing sajroning atine, ‘Ayo padha wedi marang Rama kita, kang maringi udan—udan rendheng lan udan mangsa pungkasan ing wektune— kang nyimpenake kanggo kita minggu-minggu panen kang wis katemtokake.’ ²⁵“Piala-pialamu wis ngedohake berkah-berkah iku, lan dosa-dosamu wis ngalang-alangi kabecikan tumeka marang kowe. ²⁶Awit ing antarane umatKu tinemu wong-wong duraka; padha ndhelik kaya tukang njiret manuk kang ngincer; padha masang jiret, lan kang kecekel iku wong. ²⁷Kaya kurungan kang kebak manuk, omah-omahe kebak apus-apus; mulane padha dadi gedhe lan sugih. ²⁸Wong-wong iku wis lemu lan mlicin; panggawe ala kang ditindakake ngluwih-luwihi. Ora padha mbelani prakarane bocah lola, supaya padha bisa mukti, sarta hake wong mlarat ora padha dijunjung.” ²⁹Apa Aku ora bakal ngukum wong-wong iku marga saka prakara-prakara iki? mangkono pangandikane Rama kita. Apa Aku ora bakal matrapi paukuman marang bangsa kang kaya mangkene? ³⁰“Sawijining prakara kang nggegirisi lan nggegilani wis kelakon ing nagara iki: ³¹para nabi padha medhar wangsit kang goroh, lan para imam padha ngereh miturut panguwasane dhewe; lan umatKu padha seneng kang kaya mangkono. Nanging apa kang bakal koktindakake besuk yen wis tekan pungkasane?”