Rama Kita Paring Pepeling: Padha Ngungsia saka Yerusalem

Yeremia nyumurupi kepungan saya rapet lan krungu para pemimpin padha janji tentrem ing sadhuwure tatu kang durung diobati. Rama kita paring dalan siji kanggo oncat: mandhega ing prapatan, takona dalan kang lawas, lan lumakua ing kono. Bangsa iku mangsuli yen ora gelem. Panjenengane nyebut wong-wong iku salaka kang dibuwang.

Pasal 6.

“He para turune Benyamin, padha ngungsia golek slamet, metua saka Yerusalem! Padha ngunekna kalasangka ana ing Tekoa, lan ngedegna tandha pratandha ana ing Bet-Hakerem, amarga ana bilai kang ngancam saka lor, yaiku karusakan kang gedhe. Putri Sion kang ayu lan alus iku bakal Daktumpes. Para pangon karo pepanthan wedhuse bakal nekani dheweke; bakal padha masang tarube ngubengi dheweke, saben wong ngengon panduman dhewe-dhewe.”

Padha tata-tataa perang nglawan dheweke! Ayo, padha nyerang ing wayah bedhug awan! Nanging cilaka kita, amarga wayah rina wis arep gingsir lan wewayangan ing wayah sore saya dawa. Ayo, padha nyerang ing wayah bengi lan ngrubuhake beteng-betenge!

Amarga mangkene pangandikane Rama kita, Gustine wadyabala ing swarga: Padha negora wit-witane lan gawea tanggul pangepungan nglawan Yerusalem. Kutha iki kudu diukum; ing jerone ora ana liya kajaba panindhes. “Kaya sumur kang nyimpen banyune tetep seger, mangkono uga dheweke njaga pialane tansah seger. Panganiaya lan karusakan kumrincing ing jerone; lelara lan tatu tansah ana ing ngarsaKu. He Yerusalem, tampanana pepeling iki, yen ora, Aku bakal ninggal kowe kanthi jijik lan ndadekake kowe sepi mamring, yaiku tanah kang ora dienggoni wong.”

Mangkene pangandikane Rama kita, Gustine wadyabala ing swarga: Wong-wong bakal ngasag kekarene Israel nganti resik kaya wit anggur kang diasag. Balia maneh, usapna tanganmu ing pang-pange, kaya wong kang ngundhuh woh anggur.

Sapa kang bisa dakajak guneman lan dakelingake, supaya padha ngrungokake? Kupinge padha tetutupan, temahan ora bisa krungu. Pangandikane Rama kita dadi cacadan tumrap wong-wong mau; padha ora seneng marang pangandika iku.

Nanging aku kebak dening bebendu saka Rama kita; aku wis kesel nahan iku. Esokna marang bocah-bocah ing dalan, lan marang para nom-noman kang padha nglumpuk; wong lanang lan wong wadon bakal padha katut kacekel, uga wong tuwa lan wong kang wis banget sepuhe. Omah-omahe bakal diulungake marang wong liya, dalah pategalane lan bojone pisan, amarga Aku bakal ngagagake astaKu nglawan wong-wong kang manggon ing tanah iku, mangkono pangandikane Rama kita. Amarga wiwit saka wong kang asor nganti tekan wong kang luhur, kabeh padha srakah marang bebathen kang ora adil; wiwit saka nabi nganti tekan imam, kabeh padha nindakake apus-apus. Padha nambani tatune umatKu kaya-kaya iku ora abot. Padha ngucap: ‘Katentreman, katentreman,’ mangka ora ana katentreman. Apa wong-wong iku padha isin marga saka tindake kang nistha? Ora, padha ora isin babar pisan; malah padha ora ngerti carane abang raine marga isin. Mulane bakal padha ambruk bebarengan karo wong-wong kang wis padha ambruk; bakal padha kajlungup nalika Aku ngukum wong-wong iku, mangkono pangandikane Rama kita.

Mangkene pangandikane Rama kita: Padha ngadega ing prapatan lan nyawanga; padha takona bab dalan kuna, endi dalan kang becik iku, banjur lakonana, temah bakal padha oleh katentreman kanggo jiwamu. Nanging wong-wong padha mangsuli: ‘Aku ora bakal padha ngliwati dalan iku.’ Aku wis ngangkat para panjaga kanggo kowe, pangandikaKu: ‘Padha rungokna swarane kalasangka!’ Nanging wong-wong padha mangsuli: ‘Aku ora bakal padha ngrungokake.’ “Mulane padha rungokna, he para bangsa; lan nggatekna, he para seksi, apa kang bakal tumama marang wong-wong iku. He bumi, rungokna: Aku bakal nekakake bilai marang bangsa iki, yaiku wohe pangrancange dhewe, amarga padha ora ngrungokake marang pangandikaKu lan nampik marang angger-anggerKu. Apa gunane tumraping Aku menyan saka Syeba utawa glagah arum saka tanah kang adoh? Kurban obaranmu ora Daktampa; kurban sembelehanmu ora ndadekake renaning panggalihKu.”

Mulane mangkene pangandikane Rama kita: Aku bakal masang sandhungan ing ngarepe bangsa iki. Wong tuwa lan anak-anake bakal padha kesandhung ing kono; tangga lan mitra bakal padha tiwas.

Mangkene pangandikane Rama kita: Delengen, ana bala tentara teka saka tanah ing sisih lor; sawijining bangsa kang gedhe tangi saka pungkasaning bumi. Padha nyekel gandhewa lan tumbak; padha kejem lan ora kenal welas. Swarane gumuruh kaya segara nalika padha nunggang jaran, wis padha baris siyaga perang nglawan kowe, he Putri Sion.

Kita wis padha krungu wartane wong-wong mau, temah tangan kita padha lemes. Rasa kuwatir wis nyekel kita, nganti lara kaya wong wadon kang arep nglairake. Aja padha metu menyang pategalan utawa mlaku ing dalan-dalan, amarga mungsuh nggawa pedhang, lan ana pagiris ing saben panggonan. He putri umatku, nganggoa sandhangan kasusahan lan gulungana ing awu; nangisa kanthi pasambat kang nggetihi ati kaya nangisi anak lanang ontang-anting, amarga dumadakan si juru pangrusak bakal nempuh kita.

“Aku wis ndadekake kowe juru nyoba logam ana ing satengahe umatKu, supaya kowe bisa nitipriksa lan nyoba marang kalakuane. Wong-wong iku kabeh padha mbalela kang wangkot, mider-mider nyebar pitenah. Padha kaya tembaga lan wesi; kabeh padha tumindak rusak. Ububan ngedhus kanthi santer kanggo ngobong timbal nganggo geni, nanging anggone nglebur iku tanpa guna; wong duraka ora bisa kapisahake. Wong-wong iku kaaranan selaka buangan, amarga Rama kita wis nampik wong-wong mau.”