يرمياه 6 FHB Father's Heart Bible™

6 ¹”اي بنيمين جا ٻارو، بچاءَ لاءِ يروشلم مان ڀڄو! تقوع ۾ تُرهي وڄايو، ۽ بيت هڪيرم مٿان نشان کڻو، ڇاڪاڻ تہ اتر کان آفت، وڏي تباهي ڇانئجي رهي آهي. ²سهڻي ۽ نازڪ صيون جي ڌيءَ کي — مان کيس برباد ڪندس. ³ريڍار ۽ سندن رڍون هن تي چڙهي ايندا؛ هن جي چوڌاري خيما کوڙيندا، هر ڪو پنهنجو حصو چاريندو.“

⁴هن سان وڙهڻ لاءِ تيار ٿيو! اچو، منجھند جو حملو ڪريون! پر افسوس اسان تي، ڇاڪاڻ تہ ڏينهن ڍري رهيو آهي ۽ شام جا پاڇا ڊگها ٿي رهيا آهن. ⁵اچو، رات جو حملو ڪريون ۽ سندس قلعا ڊاهي ڇڏيون!

⁶ڇاڪاڻ تہ آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو تہ سندس وڻ ڪٽيو ۽ يروشلم جي خلاف محاصري جو ٿڙو اڏيو. هن شهر کي سزا ملڻ گهرجي؛ هن جي اندر ظلم کانسواءِ ٻيو ڪجھ ناهي. ⁷”جيئن کوهه پنهنجو پاڻي تازو رکي ٿو، تيئن هوءَ پنهنجي بڇڙائي تازي رکي ٿي. ظلم ۽ تباهي سندس اندر گونجن ٿا؛ بيماري ۽ زخم هميشہ منهنجي اڳيان آهن. ⁸يروشلم، خبردار ٿي، نہ تہ مان تو کان نفرت ڪري منهن موڙي ڇڏيندس ۽ توکي ويرانو بڻائيندس، اهڙو ملڪ جتي ڪو نہ رهي.“

⁹آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو تہ اسرائيل جي باقي بچيلن کي هو اهڙيءَ طرح چونڊي ڇڏيندا جيئن انگور جي ويل کي چونڊبو آهي. ٽاڻين مٿان وري پنهنجو هٿ گھمايو، انگور ميڙيندڙ وانگر.

¹⁰”مان ڪنهن سان ڳالهائي خبردار ڪريان تہ اهي ٻڌن؟ سندن ڪن بند آهن، تنهنڪري ٻڌي نٿا سگھن. اسان جي پيءُ جو ڪلام هنن لاءِ ڪراهت جوڳو آهي؛ هو ان ۾ ڪابہ خوشي نٿا ماڻين.

¹¹پر مان اسان جي پيءُ جي غضب سان ڀريل آهيان؛ ان کي روڪي رکڻ کان ٿڪجي پيو آهيان. ان کي گهٽيءَ ۾ ٻارن تي، گڏ ٿيل نوجوانن تي ڦٽو ڪر؛ مڙس ۽ زال ٻئي ورتا ويندا، پوڙها ۽ ڏاڍا بزرگ بہ.“ ¹²سندن گھر ٻين جي حوالي ڪيا ويندا، کيت ۽ زالون گڏ، ڇاڪاڻ تہ مان ملڪ جي رهاڪن جي خلاف پنهنجو هٿ ڊگهو ڪندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ¹³ڇاڪاڻ تہ ننڍي کان وڏي تائين، سڀ ناجائز ڪمائيءَ جا لالچي آهن؛ نبي کان ڪاهن تائين، سڀ فريب ڪن ٿا. ¹⁴هو منهنجي قوم جي زخم تي اهڙيءَ طرح پٽي ٿا ٻڌن ڄڻ تہ اهو سنگين نہ آهي. ’سلامتي، سلامتي‘ ٿا چون، جڏهن تہ سلامتي ناهي. ¹⁵ڇا هو پنهنجي نفرت جوڳي چال چلت تي شرمسار ٿيا؟ نہ، کين ذرو بہ شرم نہ هو؛ کين شرمائڻ بہ نہ آيو. تنهنڪري هو ڪرندڙن ۾ ڪري پوندا؛ جڏهن مان کين سزا ڏيندس تڏهن هو ڪيرايا ويندا، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

¹⁶اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ چوراهي تي بيھي ڏسو؛ قديم واٽن بابت پڇو، جتي سٺي واٽ آهي، ۽ ان تي هلو، تہ اوهان جي جانين کي آرام ملندو. پر هنن چيو تہ ’اسين ان تي نہ هلنداسين.‘ ¹⁷مون اوهان مٿان نگهبان مقرر ڪري چيو تہ ’تُرهيءَ جو آواز ٻڌو!‘ پر هنن چيو تہ ’اسين نہ ٻڌنداسين.‘ ¹⁸”تنهنڪري اي قومون، ٻڌو؛ اي شاهدو، ڌيان ڏيو تہ هنن سان ڇا ٿيندو. ¹⁹اي زمين، ٻڌ، مان هن قوم تي آفت آڻي رهيو آهيان، جيڪا سندن پنهنجن منصوبن جو ميوو آهي، ڇاڪاڻ تہ هنن منهنجا لفظ نہ ٻڌا ۽ منهنجي هدايت رد ڪئي. ²⁰مون کي سبا جي بخور يا پري ملڪ جي مٺي ڪمند سان ڇا؟ اوهان جون سوختني قربانيون قبول جوڳيون ناهن؛ اوهان جون قربانيون مون کي نہ ٿيون وڻن.“

²¹تنهنڪري اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ مان هن قوم جي اڳيان ٿاٻا رکندس. ماءُ پيءُ ۽ ٻار گڏ ان تي ٿاٻڙبا؛ پاڙيسري ۽ دوست برباد ٿيندا.

²²اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ ڏس، اتر جي ملڪ کان هڪ لشڪر اچي رهيو آهي؛ هڪ وڏي قوم زمين جي ڪنارن کان اُٿي رهي آهي. ²³اهي ڪمان ۽ ڀالو کڻي بيٺا آهن؛ ظالم آهن ۽ رحم نٿا ڪن. سندن آواز سمنڊ وانگر گجي ٿو جڏهن اهي گھوڙن تي سوار ٿين ٿا، جنگي صف ۾ ترتيب ڏنل، اي صيون جي ڌيءَ، تو تي حملي لاءِ.

²⁴اسان انهن جي خبر ٻڌي آهي، ۽ اسان جا هٿ ڍريا ٿي ويا آهن. اسان کي ڏک اچي ورتو آهي، ڄمائيندڙ عورت جهڙو سور. ²⁵ٻنين ڏانهن نہ نڪرو ۽ رستن تي نہ هلو، ڇاڪاڻ تہ دشمن وٽ تلوار آهي، ۽ چوڌاري دهشت آهي. ²⁶اي منهنجي قوم جي ڌيءَ، ماتم جا ڪپڙا پهري ڇڏ ۽ راک ۾ لڙهه؛ تلخ ڪوڪون ڏئي ماتم ڪر جيئن اڪيلي پٽ لاءِ ڪبو آهي، ڇاڪاڻ تہ اوچتو تباهي ڪندڙ اسان تي ايندو.

²⁷”مون تو کي پنهنجي قوم ۾ ڌاتن جو پرکيندڙ بڻايو آهي، تہ جيئن تون سندن واٽون ڏسين ۽ پرکين. ²⁸اهي سڀ سخت سرڪش آهن، چغلي ڦهلائيندا ڦرن ٿا. اهي پتل ۽ لوهه آهن؛ سڀ بگڙيل ڪم ڪن ٿا. ²⁹دھڻيون زور سان ڦوڪون ٿيون ڏين تہ سيس کي باھ سان ساڙي ڇڏين، پر ڇاڻڻ بيڪار آهي؛ بڇڙا ڌار نہ ٿا ٿين. ³⁰انهن کي رد ڪيل چاندي سڏيو وڃي ٿو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ کين رد ڪيو آهي.“