Maxxanfameera
Kitaaba

Abbaan Akeekkachiisa: Yerusaalem Keessaa Baqaa

Yerermiyaas marsaan waraanaa dhiyaachuu ilaala, hoggantoonni madaa isaan hin yaaline irratti nagaa abdachiisu ni dhaga'a. Abbaan keenya karaa baasuu tokko dhiyeessa: karaa lamaa irratti dhaabbadhaa, karaa durii gaafadhaa, isa irra deemaa. Saboonni 'hin deemnu' jedhu. Isaan meetii didame jedha.

Abbaan keenya lakkoofsota keessatti dubbata 1–3, 6–9, 11–23, 27–30

Boqonnaa 6.

«Yaa ijoollee Beniyaam, Yerusaalem keessaa nagaaf baqaa! Tekoa keessatti malakata afuufaa, Beet-hakkereem irrattis mallattoo ol kaasaa, waan badiisni kaaba irraa dhufaa jiruuf, barbadaa'uun guddaan dhufaa jira. Bareedduu fi laafduu intala Tsiyoon — ishee nan balleessa. Tiksitoonni hoolaa isaanii wajjin ishee irratti in dhufu; naannoo isheetti dunkaana isaanii in dhaaban; tokkoon tokkoon isaanii iddoo ofii isaa irratti in tiksa.»

Ishee irratti lolaaf of qopheessaa! Dhufaa, guyyaa saafaa haa lolluu! Garuu wayyoo nuuf, guyyaan dhumaa jiraatii, gaaddisni galgalaas dheeraa dhufaa jira. Dhufaa, halkan haa lolluu, masaraawwan ishee haa barbadeessinu!

Abbaan waraana waaqaa akkana jedhaatii: Muka ishee muraa, Yerusaalem irrattis tuullaa marsaa ijaaraa. Magaalaan kun in adabamti; keessa isheetti cunqursaa malee homtuu hin jiru. «Boolli akkuma bishaan isaa haaraa godhee eeggatu, ishees hammeenya ishee haaraa godhitee eegdi. Jeequmsii fi barbadeessuun keessa isheetti in dhaga'ama; dhukkubbiin fi madaan yeroo hundumaa fuula koo dura jira. Yaa Yerusaalem, of eeggadhu, yoo hin taane ani jibbee sirraa nan garagala, si immoo onee nan godha, lafa namni tokko iyyuu itti hin jiraanne.»

Abbaan waraana waaqaa akkana jedha: Hambaa Israa'el akkuma muka wayinii guutummaatti funaanamu in funaanu. Dameewwan irratti irra deebi'ii harka kee darbisi, akka namni ija wayinii funaanu.

«Ani eenyutti dubbadhee akka dhaga'aniif akeekkachiisa? Gurri isaanii cufameera, kanaaf dhaga'uu hin danda'an. Dubbiin Abbaa keenyaa isaaniif jibbisiisaa dha; isaan keessatti gammaduu hin qabaatan.

Garuu ani dheekkamsa Abbaa keenyaatiin guutameera; of qabuudhaan dadhabeera. Ijoollee daandii irra jiran irratti, dargaggoota walitti qabaman irrattis dhangalaasi; dhiirii fi niitiin, nama dulloomee fi nama baay'ee dulloomes in qabamu.» Manneen isaanii warra biraatiif in kennamu, maasiin isaanii fi niitiin isaanii wajjin; sababii ani harka koo warra lafa keessa jiraatan irratti nan diriirsa, jedha Abbaan keenya. Sababii xiqqaa irraa hamma guddaatti hundi bu'aa hin qajeelle hawwu; raajii irraa hamma lubaatti hundi sobaan hojjata. Madaa saba koo akka waan cimaa hin taaneetti in wal'aanu. ‹Nagaa, nagaa› jedhu, yeroo nagaan hin jirre. Gocha isaanii jibbisiisaa sanaaf qaanfatanii? Lakki, qaanii tokko iyyuu hin qabaanne; akka fuulli isaanii diimaa'u iyyuu hin beekne. Kanaaf warra kufanii gidduutti in kufu; yeroo ani isaan adabu in gad buufamu, jedha Abbaan keenya.

Abbaan keenya akkana jedha: Iddoo daandiiwwan wal-gahan irra dhaabbadhaatii ilaalaa; karaa durii, karaan gaarii eessa akka jiru gaafadhaa, isa irras deemaa, lubbuu keessaniifis boqonnaa in argattu. Garuu isaan, ‹Nuti isa irra hin deemnu› jedhan. Eegdota isin irratti muudee, ‹Sagalee malakataa dhaga'aa!› jedhe. Garuu isaan, ‹Nuti hin dhaga'nu› jedhan. «Kanaaf dhaga'aa, yaa saboota; yaa dhuga-baatota, waan isaan irra ta'u hubadhaa. Yaa lafa, dhaga'i: ani saba kana irratti badiisa nan fida, firii yaada ofii isaaniitii, sababii dubbii koo hin dhaga'iniif, qajeelfama koos didaniif. Ixaana Sheebaa irraa dhufu yookaan shumbii mi'aawaa lafa fagoo irraa dhufu maal na gargaara? Aarsaan kee isa gubamu fudhatama hin qabu; aarsaan kee na hin gammachiisu.»

Kanaaf Abbaan keenya akkana jedha: Saba kana duratti gufuu nan kaa'a. Warri fi ijoolleen walumaan isaan irratti in gufatu; ollaan fi michoonni in bada.

Abbaan keenya akkana jedha: Ilaa, loltuun biyya kaabaa irraa dhufaa jira; sabni guddaan dhuma lafaa irraa kaafamaa jira. Iddaa fi eebba qabatu; hamaa dha, gara laafina hin qaban. Sagaleen isaanii akka galaanaa in guddata; fardeen yaabbatanii, yaa intala Tsiyoon, si irratti duulaaf sararamanii jiru.

Oduu isaanii dhaga'neerra, harki keenyas laafeera. Dhiphinni nu qabeera, dhukkubbiin akka dhukkubbii dubartii da'uu. Dirree irratti hin ba'inaa, daandii irras hin deeminaa, sababii diinni billaa qabuuf, naannoo hundumaattis sodaatu jira. Yaa intala saba koo, uffata boo'ichaa uffadhu, daaraa keessas of galgalchi; akka ilma tokkicha irratti boo'uutti boo'ii hadhaa'aa wajjin boo'i, sababii saffisaan barbadeessaan nu irratti in dhufa.

«Ani saba koo gidduutti qorataa sibiilaa si godheera, akka ati amala isaanii hubattee qorattuuf. Hundi isaanii warra morman jabeeyyii dha, haasaa gadhee faffacaasaa naannaa deeman. Isaan naasii fi sibiilaa dha; hundi isaanii bifa badaan in hojjatu. Foonni jabinaan afuufu sibiila gurraacha ibiddaan gubuuf, garuu qulqulleessuun faayidaa hin qabu; hamoonni hin buqqa'an. Meetii didame jedhamu, waan Abbaan keenya isaan dideef.»