ኤርምያስ 6

6 ¹“እናንተ የብንያም ልጆች ሆይ፣ ከኢየሩሳሌም ወጥታችሁ ለደኅንነታችሁ ሽሹ! በቴቁሐ መለከትን ንፉ፤ በቤትሃኬሬምም ላይ ምልክት አንሡ፤ ከሰሜን መዓት፣ ታላቅ ጥፋት ያንዣብባልና። ²ውቢቱንና ናዛዋን የጽዮንን ሴት ልጅ አጠፋታለሁ። ³እረኞች ከመንጎቻቸው ጋር ይመጡባታል፤ በዙሪያዋ ድንኳኖቻቸውን ይተክላሉ፤ እያንዳንዱም የራሱን ድርሻ ያሰማራል።”

⁴በእርሷ ላይ ለጦርነት ተዘጋጁ! ኑ፣ በቀትር እናጥቃት! ነገር ግን ወዮልን፣ ቀኑ እያለፈ ነውና፤ የማታውም ጥላ እየረዘመ ነው። ⁵ኑ፣ በሌሊት እናጥቃት፤ ምሽጎቿንም እናፍርስ!

⁶የሰማይ ሠራዊት አባት እንዲህ ይላልና፦ ዛፎቿን ቍረጡ፤ በኢየሩሳሌም ላይ የከበባ ዐምባ ሥሩ። ይህች ከተማ መቀጣት አለባት፤ በውስጧ ከጭቈና በቀር ሌላ ነገር የለም። ⁷“ጕድጓድ ውሃውን ትኵስ አድርጎ እንደሚጠብቅ፣ እርሷም ክፋቷን እንዲሁ ትኵስ አድርጋ ትጠብቃለች። ዐመፅና ጥፋት በውስጧ ያስተጋባል፤ ደዌና ቍስልም ሁልጊዜ በፊቴ ናቸው። ⁸ኢየሩሳሌም ሆይ፣ ተገሠጺ፤ አለዚያ በመጸየፍ ከአንቺ እርቄ ባድማ አደርግሻለሁ፤ ማንም የማይኖርባት ምድርም አደርግሻለሁ።”

⁹የሰማይ ሠራዊት አባት እንዲህ ይላል፦ ወይን ፈጽሞ እንደሚለቀም የእስራኤልን ቀሪዎች ይለቅማሉ። ፍሬ እንደሚሰበስብ ሰው፣ እጅህን መልሰህ በቅርንጫፎቹ ላይ አሳልፍ።

¹⁰“ይሰሙኝ ዘንድ ለማን ተናግሬ አስጠነቅቅ ዘንድ እችላለሁ? ጆሮዎቻቸው ተዘግተዋል፤ ስለዚህ ሊሰሙ አይችሉም። የአባታችን ቃል ለእነርሱ የሚያስከፋ ሆኖባቸዋል፤ በእርሱም ደስ አይሰኙም።

¹¹እኔ ግን በአባታችን ቍጣ ተሞልቻለሁ፤ ይዤው ለመቆየትም ደክሞኛል። በመንገድ ላይ ባሉ ሕፃናት ላይ፣ በተሰበሰቡት ጐበዛዝት ላይ አፍስሰው፤ ባልና ሚስት፣ ሽማግሌውና ዕድሜ የገፋው ሁሉ ተማርከው ይወሰዳሉ።” ¹²ቤቶቻቸው ለሌሎች ይሰጣሉ፤ እርሻዎቻቸውና ሚስቶቻቸውም አብረው ይወሰዳሉ፤ በምድሪቱ በሚኖሩት ላይ እጄን እዘረጋለሁና፣ ይላል አባታችን። ¹³ከታናሹ እስከ ታላቁ ድረስ ሁሉም ዓመፀኛ ረብ ይስገበገባሉ፤ ከነቢዩ እስከ ካህኑ ድረስ ሁሉም ሽንገላን ይፈጽማሉ። ¹⁴የሕዝቤን ቍስል ከባድ እንዳልሆነ አድርገው ያክማሉ። ሰላም በሌለበት ጊዜ፣ ‘ሰላም፣ ሰላም’ ይላሉ። ¹⁵በሠሩት አስጸያፊ ድርጊት ዐፈሩን? አይ፣ ከቶ አላፈሩም፤ ማፈርም እንኳ አያውቁም። ስለዚህ ከወደቁት መካከል ይወድቃሉ፤ በምቀጣቸው ጊዜ ይዋረዳሉ፣ ይላል አባታችን።

¹⁶አባታችን እንዲህ ይላል፦ በመንገዶች መገናኛ ላይ ቁሙና ተመልከቱ፤ የቀደሙትን መንገዶች ጠይቁ፤ መልካሙ መንገድ የት እንደ ሆነ ጠይቁ፤ በእርሱም ተመላለሱ፤ ለነፍሳችሁም ዕረፍት ታገኛላችሁ። እነርሱ ግን፣ ‘በእርሱ አንመላለስም’ አሉ። ¹⁷በላያችሁ ጠባቂዎችን ሾምሁ፤ እንዲህም አልሁ፦ ‘የመለከቱን ድምፅ አድምጡ!’ እነርሱ ግን፣ ‘አናደምጥም’ አሉ። ¹⁸“ስለዚህ እናንተ አሕዛብ ሆይ፣ ስሙ፤ እናንተ ምስክሮችም፣ በእነርሱ ላይ የሚሆነውን ዕወቁ። ¹⁹ምድር ሆይ፣ ስሚ፦ በዚህ ሕዝብ ላይ መዓትን አመጣለሁ፤ ይህም የራሳቸው ተንኰል ፍሬ ነው፤ ቃሌን ስላልሰሙ፣ ሕጌንም ስለ ናቁ ነው። ²⁰ከሳባ ስለሚመጣ ዕጣን ለኔ ምን ያገባኛል? ከሩቅ ምድር ስለሚመጣስ ጣፋጭ ሸንበቆ? የሚቃጠለው መሥዋዕታችሁ ተቀባይነት የለውም፤ መሥዋዕቶቻችሁም ደስ አያሰኙኝም።”

²¹ስለዚህ አባታችን እንዲህ ይላል፦ በዚህ ሕዝብ ፊት መሰናክሎችን አኖራለሁ። አባቶችና ልጆች በእነርሱ ይሰናከላሉ፤ ጎረቤቶችና ወዳጆችም ይጠፋሉ።

²²አባታችን እንዲህ ይላል፦ እነሆ፣ ከሰሜን ምድር ሠራዊት ይመጣል፤ ታላቅ ሕዝብም ከምድር ዳርቻ ይነሣሣል። ²³ቀስትንና ጦርን ይዘዋል፤ ጨካኞች ናቸው፤ ምሕረትም የላቸውም። ድምፃቸው እንደ ባሕር ይጓራል፤ በፈረሶች ላይ ተቀምጠው ይጋልባሉ፤ የጽዮን ሴት ልጅ ሆይ፣ አንቺን ለመውጋት ለጦርነት ተሰልፈዋል።

²⁴ወሬያቸውን ሰምተናል፤ እጆቻችንም ዝለው ተንጠልጥለዋል። ጭንቀት ይዞናል፤ እንደ ምጥ ሴት ሥቃይም ተሰምቶናል። ²⁵ወደ እርሻ አትውጡ፤ በመንገድም ላይ አትሂዱ፤ ጠላት ሰይፍ አለውና፤ ድንጋጤም በየአቅጣጫው ነው። ²⁶የሕዝቤ ሴት ልጅ ሆይ፣ ማቅ ልበሺ፤ በዐመድ ላይም ተንከባለዪ፤ አንድ ልጅ እንደሞተባት ሁሉ መራራ ልቅሶ አልቅሺ፤ አጥፊው በድንገት ይመጣብናልና።

²⁷“በሕዝቤ መካከል የማዕድን ፈታኝ አድርጌ ሾምሁህ፤ መንገዳቸውን ታስተውልና ትፈትን ዘንድ ነው። ²⁸ሁሉም እልከኛ ዓመፀኞች ናቸው፤ ሐሜትን እያናፈሱ ይዞራሉ። ናስና ብረት ናቸው፤ ሁሉም ጠማማ ሥራ ይሠራሉ። ²⁹ወናፉ በኀይል ይነፋል፤ እርሳሱን በእሳት ለማቃጠል፤ ነገር ግን ማንጠሩ ከንቱ ነው፤ ክፉዎች አልተለዩምና። ³⁰የተጣለ ብር ይባላሉ፤ አባታችን ጥሏቸዋልና።”