يرمياه 5 FHB Father's Heart Bible™

5 ¹”يروشلم جي گھٽين ۾ گھمي ڦري ڏسو ۽ ڌيان ڏيو! ان جي چوڪن ۾ ڳوليو، جيڪڏهن ڪو هڪڙو ماڻهو ملي، جيڪو انصاف ڪندو هجي ۽ سچ جي ڳولا ڪندو هجي، تہ آءٌ ان کي معاف ڪندس. ²جيتوڻيڪ اهي چون ٿا تہ ’جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي،‘ تڏهن بہ اهي ڪوڙو قسم کڻن ٿا.“

³اي اسان جا بابا، ڇا تنهنجون اکيون وفاداري کي نٿيون ڳوليون؟ تو کين ماريو، پر کين ڪو ڏک نہ ٿيو؛ تو کين فنا ڪيو، پر هنن اصلاح قبول ڪرڻ کان انڪار ڪيو. هنن پنهنجا منهن پٿر کان بہ سخت ڪيا؛ هنن موٽڻ کان انڪار ڪيو. ⁴پوءِ مون چيو تہ ’اهي تہ رڳو غريب آهن؛ اهي بيوقوف آهن، ڇاڪاڻ تہ اهي اسان جي پيءُ جي واٽ، انهن جي پيءُ جا انصاف وارا طريقا نہ ٿا ڄاڻن.‘ ⁵آءٌ وڏن ماڻهن ڏانهن ويندس ۽ کين ٻڌائيندس، ڇاڪاڻ تہ اهي ضرور اسان جي پيءُ جي واٽ، انهن جي پيءُ جا انصاف وارا طريقا ڄاڻن ٿا.‘ پر هنن سڀني بہ جوئو ڀڃي ڇڏيو هو؛ بند ٽوڙي ڇڏيا هئائون. ⁶تنهنڪري ٻيلي مان هڪڙو شينهن کين ماريندو، ريگستان جو بگھڙ کين برباد ڪندو. چيتو سندن شهرن جي تاڙ ۾ ويٺو آهي؛ جيڪو بہ انهن مان ٻاهر نڪرندو سو ٽڪرا ٽڪرا ڪيو ويندو، ڇاڪاڻ تہ سندن بغاوتون گھڻيون آهن، سندن پٺتي هٽڻ جا ڪم بي شمار آهن.

⁷”آءٌ تو کي ڇو معاف ڪريان؟ تنهنجن ٻارن مون کي ڇڏي ڏنو ۽ انهن جو قسم کنيو جيڪي خدا ئي ناهن. مون کين رج ڪري کارايو، تڏهن بہ هنن زنا ڪئي ۽ ڪسبين جي گھرن ڏانهن ٽولا ٻڌي ويا. ⁸اهي سٺو کاڌل، شهوت پرست گھوڙن وانگر هئا، هر هڪ پنهنجي پاڙيسريءَ جي زال لاءِ هڻڪندو هو.‘ ⁹ڇا آءٌ انهن ڳالهين جي ڪري کين سزا نہ ڏيندس؟ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ڇا آءٌ اهڙي قوم کان حساب نہ وٺندس؟ ¹⁰ان جي انگورن جي قطارن ۾ ڪاهي وڃو ۽ برباد ڪريو، پر پوريءَ طرح ختم نہ ڪريو؛ ان جون ٽاريون لاهي ڇڏيو، ڇاڪاڻ تہ اهي اسان جي پيءُ جون ناهن. ¹¹ڇاڪاڻ تہ اسرائيل جي گھراڻي ۽ يهوداه جي گھراڻي مون سان پوريءَ طرح بيوفائي ڪئي آهي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.“

¹²هنن اسان جي پيءُ بابت ڪوڙ ڳالهايو آهي؛ هنن چيو تہ ’هو ڪجھ نہ ڪندو! اسان تي ڪا آفت نہ ايندي؛ اسان نہ تلوار ڏسنداسين نہ ڏڪار.‘ ¹³نبي رڳو هوا آهن؛ ڪلام انهن ۾ ناهي. تنهنڪري انهن سان ائين ئي ٿئي!

¹⁴تنهنڪري آسمان جي لشڪرن جو پيءُ فرمائي ٿو تہ اوهان هيءَ ڳالهه چئي آهي، انهيءَ ڪري آءٌ اوهان جي وات ۾ پنهنجا لفظ باھ ۽ هن قوم کي ڪاٺيون بڻائي رهيو آهيان، تہ اها کين ساڙي ڇڏيندي. ¹⁵ڏسو، آءٌ اوهان تي پري کان هڪڙي قوم آڻي رهيو آهيان، اي اسرائيل جا گھراڻا، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو—هڪڙي دائمي قوم، هڪڙي قديم قوم، اهڙي قوم جنهن جي ٻولي اوهان نہ ٿا ڄاڻو، جنهن جي ڳالهه اوهان سمجھي نہ ٿا سگھو. ¹⁶”سندن تيرن جو ڀاٿو کليل قبر وانگر آهي؛ اهي سڀ زورآور سورما آهن. ¹⁷اهي اوهان جو فصل ۽ اوهان جي ماني کائي ويندا؛ اوهان جا پٽ ۽ ڌيئرون کائي ويندا؛ اوهان جون رڍون ۽ ڍور کائي ويندا؛ اوهان جا انگور ۽ انجير جا وڻ کائي ويندا. جن مضبوط شهرن تي اوهان ڀروسو ٿا ڪريو، تن کي تلوار سان ڊاھي ڇڏيندا.“

¹⁸پر انهن ڏينهن ۾ بہ، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، آءٌ اوهان کي پوريءَ طرح ختم نہ ڪندس. ¹⁹جڏهن اهي پڇن تہ ’اسان جي پيءُ اسان سان هي سڀڪجھ ڇو ڪيو آهي؟‘ تڏهن کين چئجو تہ ’جيئن اوهان مون کي ڇڏيو ۽ پنهنجي ملڪ ۾ ڌاريا معبود پوڄيا، تيئن اوهان ڌارين جي خدمت ڪندا اهڙي ملڪ ۾ جيڪو اوهان جو ناهي.‘

²⁰”هي يعقوب جي گھراڻي ۾ ٻڌايو؛ يهوداه ۾ اعلان ڪريو: ²¹هي ٻڌو، اي بيوقوف ۽ بي سمجھ قوم، جن کي اکيون آهن پر نہ ٿا ڏسو، جن کي ڪن آهن پر نہ ٿا ٻڌو:“ ²²ڇا اوهان مون کان نہ ٿا ڊڄو؟ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ڇا اوهان منهنجي اڳيان نہ ٿا ڏڪو؟ مون واري سمنڊ جي حد طور مقرر ڪئي، دائمي حڪم، جنهن کي اهو لنگھي نہ ٿو سگھي. جيتوڻيڪ لهرون اڇلجن ٿيون، پر غالب نہ ٿيون ٿي سگھن؛ جيتوڻيڪ گجن ٿيون، پر ان کان پار نہ ٿيون ٿي سگھن. ²³پر هن قوم جي دل ضدي ۽ باغي آهي؛ اهي ڦري ويا ۽ پنهنجي واٽ تي هلي نڪتا آهن. ²⁴اهي پنهنجي دل ۾ نہ ٿا چون تہ ’اچو تہ اسان جي پيءُ کان ڊڄون، جيڪو مينهن ٿو ڏئي—خزان ۽ بهار جو مينهن پنهنجي وقت تي—جيڪو اسان لاءِ فصل جا مقرر هفتا سانڍي ٿو رکي.‘ ²⁵”اوهان جي ڏوهن انهن نعمتن کي ڦيري ڇڏيو آهي، ۽ اوهان جي گناهن اوهان کان چڱائي روڪي ڇڏي آهي. ²⁶ڇاڪاڻ تہ منهنجي قوم ۾ بدڪار ماڻهو ملن ٿا؛ اهي پکي ڦاسائيندڙن وانگر گھات ۾ ويٺا آهن؛ اهي ڦاهو وجھن ٿا ۽ ماڻهو پڪڙين ٿا. ²⁷جيئن پکين سان ڀريل پنجرو، تيئن سندن گھر ٺڳيءَ سان ڀريل آهن؛ تنهنڪري اهي وڏا ۽ مالدار ٿي ويا آهن. ²⁸اهي ٿلها ۽ چمڪندڙ ٿي ويا آهن؛ بڇڙن ڪمن سان ڀرجي ويا آهن. يتيمن جي ڪيس جو دفاع نہ ٿا ڪن، تہ جيئن اهي خوشحال ٿين، ۽ مسڪينن جا حق بحال نہ ٿا ڪن.“ ²⁹ڇا آءٌ انهن ڳالهين جي ڪري کين سزا نہ ڏيندس؟ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ڇا آءٌ اهڙي قوم کان حساب نہ وٺندس؟ ³⁰”ملڪ ۾ هڪڙي ڏهڪائيندڙ ۽ ڊڄاريندڙ ڳالهه ٿي آهي: ³¹نبي ڪوڙي نبوت ڪن ٿا، ۽ ڪاهن پنهنجي اختيار سان حڪومت ڪن ٿا؛ ۽ منهنجي قوم کي ائين ئي وڻي ٿو. پر جڏهن پڄاڻي ايندي، تڏهن اوهان ڇا ڪندا؟“