Jeremias 5

5 ¹“Suroya ang kadalanan sa Jerusalem, pagtan-aw karon ug matikdi! Susiha ang iyang mga plasa—kon makakaplag ka ug usa ka tawo, usa nga nagabuhat ug hustisya ug nagapangita sa kamatuoran, nan pasayloon ko siya. ²Bisan kon moingon sila, ‘Ingon nga buhi ang atong Amahan,’ nanumpa gihapon sila sa bakak.”

³Among Amahan, dili ba ang imong mga mata nagapangita sa pagkamatinud-anon? Gihampak mo sila, apan wala sila mobati ug kasakit; giut-ut mo sila, apan midumili sila sa pagdawat ug pagbadlong. Gipagahi nila ang ilang mga nawong labaw pa sa bato; midumili sila sa pagbalik. ⁴Unya miingon ako, ‘Kini sila mga kabos lamang; mga buangbuang sila, kay wala sila masayod sa dalan sa atong Amahan, sa matarong nga mga dalan sa ilang Amahan.’ ⁵Moadto ako sa mga dagko ug makigsulti kanila, kay sigurado nga nasayod sila sa dalan sa atong Amahan, sa matarong nga mga dalan sa ilang Amahan.’ Apan sila usab, silang tanan, nakabali sa yugo; nabugto nila ang mga gapos. ⁶Busa ang liyon gikan sa kalasangan mohampak kanila, ang lobo sa desyerto molaglag kanila. Ang leopardo naghigda nga nagbantay sa ilang mga siyudad; ang matag usa nga mogawas gikan kanila pagakuniskunison—kay daghan ang ilang mga pagsupil, ug dili maihap ang ilang mga pagtalikod.

⁷“Nganong pasayloon ko pa kamo? Ang imong mga anak mibiya kanako ug nanumpa pinaagi niadtong dili mga dios. Gibusog ko sila, apan nanapaw sila ug nagpanon paingon sa mga balay sa mga bigaon. ⁸Sama sila sa mga torong kabayo nga gipakaon pag-ayo ug maulagon, ang matag usa nagbahihi alang sa asawa sa iyang silingan.’ ⁹Dili ko ba sila silotan tungod niini nga mga butang? nag-ingon ang atong Amahan. Dili ko ba dad-on ang hustisya batok sa nasod nga sama niini? ¹⁰Saka kamo agi sa iyang mga laray sa ubas ug paglaglag, apan ayaw kini hurta sa hingpit; langkata ang iyang mga sanga, kay dili sila iya sa atong Amahan. ¹¹Kay ang panimalay sa Israel ug ang panimalay sa Juda nagmaluibon gayod kanako, nag-ingon ang atong Amahan.”

¹²Namakak sila mahitungod sa atong Amahan; miingon sila, ‘Wala siyay buhaton! Walay katalagman nga moabot kanato; dili kita makakita ug espada o kagutom.’ ¹³Ang mga propeta hangin lamang; ang pulong wala kanila. Busa mao unta kini ang mahitabo kanila!

¹⁴Busa mao kini ang giingon sa Amahan sa kasundalohan sa langit: Tungod kay gisulti ninyo kini nga pulong, himoon ko ang akong mga pulong sa imong baba nga kalayo, ug kini nga katawhan nga kahoy, ug lamyon kini sila. ¹⁵Tan-awa, magdala ako batok kaninyo ug usa ka nasod gikan sa halayo, O panimalay sa Israel, nag-ingon ang atong Amahan—usa ka nasod nga molungtad, usa ka karaang nasod, usa ka nasod nga ang pinulongan wala ninyo masayri, nga ang sinultihan dili ninyo masabtan. ¹⁶“Ang ilang baslayan sama sa abli nga lubnganan; silang tanan gamhanang mga manggugubat. ¹⁷Lamyon nila ang imong ani ug ang imong tinapay; lamyon nila ang imong mga anak nga lalaki ug ang imong mga anak nga babaye; lamyon nila ang imong mga panon sa karnero ug ang imong mga panon sa baka; lamyon nila ang imong mga ubas ug ang imong mga kahoyng igos. Pinaagi sa espada gub-on nila ang imong lig-ong mga siyudad nga imong gisaligan.”

¹⁸Apan bisan pa niadtong mga adlawa, nag-ingon ang atong Amahan, dili ko kamo laglagon sa hingpit. ¹⁹Sa dihang mangutana sila, ‘Nganong gibuhat sa atong Amahan kining tanan kanato?’ ingna sila: ‘Ingon nga mibiya kamo kanako ug nag-alagad sa langyawng mga dios diha sa inyong yuta, mao usab nga mag-alagad kamo sa mga langyaw diha sa yuta nga dili inyo.’

²⁰“Imantala kini sa panimalay ni Jacob; isangyaw kini sa Juda: ²¹Paminawa kini, O buangbuang ug walay salabotan nga katawhan, nga adunay mga mata apan dili makakita, nga adunay mga dalunggan apan dili makadungog:” ²²Dili ba kamo mahadlok kanako? nag-ingon ang atong Amahan. Dili ba kamo mangurog sa akong atubangan? Gibutang ko ang balas ingon nga utlanan sa dagat, usa ka walay kataposang balaod nga dili niini malapas. Bisan ang mga balod magkaguliyang, dili sila makabuntog; bisan sila modahunog, dili sila makatabok niini. ²³Apan kini nga katawhan adunay gahi ug masinupakon nga kasingkasing; mitipas sila ug milakaw sa ilang kaugalingong dalan. ²⁴Wala sila moingon sa ilang mga kasingkasing, ‘Mahadlok kita sa atong Amahan, nga nagahatag sa ulan—ang sayo ug ang ulahing ulan sa iyang panahon—nga nagatipig alang kanato sa tinudlo nga mga semana sa ting-ani.’ ²⁵“Ang imong mga kalapasan maoy nagpahilayo niini nga mga panalangin, ug ang imong mga sala maoy nagpugong sa kaayohan gikan kanimo. ²⁶Kay taliwala sa akong katawhan may makita nga daotang mga tawo; nag-atang sila sama sa mga mangangayam ug langgam nga naghupo; nagbutang sila ug lit-ag, ug mga tawo ang ilang gidakop. ²⁷Sama sa hawla nga puno sa mga langgam, ang ilang mga balay puno sa limbong; busa nahimo silang bantogan ug dato. ²⁸Nanambok sila ug nanggilaw; nag-awas sila sa daotang mga binuhatan. Wala sila molaban sa katungod sa mga ilo, aron sila mouswag, ug ang mga katungod sa mga timawa wala nila labani.” ²⁹Dili ko ba sila silotan tungod niini nga mga butang? nag-ingon ang atong Amahan. Dili ko ba dad-on ang hustisya batok sa nasod nga sama niini? ³⁰“Usa ka makalilisang ug makangilngig nga butang ang nahitabo sa yuta: ³¹ang mga propeta nanagna ug bakak, ug ang mga pari nagamando pinaagi sa ilang kaugalingong gahom; ug ang akong katawhan nahigugma niini. Apan unsa may inyong buhaton kon moabot na ang kataposan?”