چاپ شوی
کتاب

پلار هيڅ وفادارى نۀ مومى

زموږ پلار وايي، په يروشلم کې يو صادق کس ولټوئ، او ښار به وبخښل شي. هیڅوک نه موندل کېږي — نه په غريبانو کې، نه په مشرانو کې. پېغمبران دروغ وايي، کاهنان د ځان لپاره حکومت کوي، او خلک همدا خوښوي. فصل په يوې خلاصې پوښتنې پای ته رسېږي.

څپرکی 5.

”د يروشلم په کوڅو کښې وګرځئ، اوس وګورئ او پام وکړئ! د دې چوکونه ولټوئ، کۀ تاسو يو کس ومومئ، داسې يو څوک چې انصاف کوى او د حق په لټه کښې وى، نو زۀ به دا معاف کړم. کله چې هغوئ دا هم وائى، ’زمونږ پلار ژوندے دے،‘ هغوئ دروغ قسم خورى.“

زمونږ پلاره، آيا ستا سترګې د وفادارۍ طلبګار نۀ دى؟ تا هغوئ ووهل، خو درد ورته ونۀ لګېدو؛ تا هغوئ تباه کړل، خو هغوئ نصيحت قبلول ونۀ منل. هغوئ خپل مخونه د ګټې نه سخت کړل؛ هغوئ د راګرځېدو نه انکار وکړو. نو ما ووئيل، ”دا خو يوازې غريبان دى؛ دا ناپوهان دى، ځکه چې د زمونږ پلار لار نۀ پېژنى، د خپل پلار د انصاف لارې.“ ”زۀ به لويانو ته لاړ شم او خبرې به ورسره وکړم، ځکه چې هغوئ خامخا د زمونږ پلار لار پېژنى، د خپل پلار د انصاف لارې.“ خو هغوئ ټولو هم يوغ مات کړے وو؛ هغوئ بندونه شلولى وو. نو ځکه به د ځنګل زمرے هغوئ ووهى، د بيابان لېوه به هغوئ تباه کړى. پړانګ د هغوئ د ښارونو په څارنه کښې پروت دے؛ هر څوک چې له هغوئ نه بهر ووځى، ټوټې ټوټې به شى، ځکه چې د هغوئ بغاوتونه ډېر دى، د هغوئ ناوفادارۍ بې‌شمېره دى.

”زۀ ولې تا معاف کړم؟ ستا بچو زۀ پرېښے يم او په هغو يې قسم خوړلے دے چې خُدايان نۀ دى. ما هغوئ موړ کړل، خو هغوئ زنا وکړله او د کسبيو کورونو ته ډلې ډلې لاړل. هغوئ د موړو، شهوتناکو آسونو په شان وو، هر يو د خپل ګاونډى د ښځې دپاره شيهه کوى. آيا زۀ به دوئ ته د دې کارونو سزا ورنۀ کړم؟ زمونږ پلار فرمائى. آيا زۀ به له داسې قوم نه بدله وانخلم؟ د دې د انګورو په کرتو کښې پورته لاړ شئ او تباه يې کړئ، خو بشپړه تباهى يې مۀ کوئ؛ د دې څانګې لرې کړئ، ځکه چې دا د زمونږ پلار نۀ دى. ځکه چې د اِسرائيل کور او د يهوداه کور زما سره بالکل بې‌وفا شوى دى، زمونږ پلار فرمائى.“

هغوئ د زمونږ پلار په حقله دروغ وئيلى دى؛ هغوئ ووئيل، ”هغه به هيڅ ونۀ کړى! په مونږ به هيڅ آفت رانۀ شى؛ مونږ به تُوره او قحط ونۀ وينو.“ نبيان خو يوازې هوا دى؛ کلام په هغوئ کښې نشته. نو هغوئ سره دې همداسې وشى!

نو ځکه د آسمانى لښکرو پلار داسې فرمائى: ځکه چې تا دا خبره وکړه، زۀ خپل کلام ستا په خوله کښې اور جوړوم، او دا قوم لرګى، او دا به هغوئ وسوځوى. وګورئ، زۀ ستاسو خلاف يو قوم د لرې نه راولم، اے د اِسرائيل کوره، زمونږ پلار فرمائى، يو پايدار قوم، يو پخوانے قوم، داسې قوم چې د هغۀ په ژبه نۀ پوهېږئ، چې د هغۀ په خبرو نۀ شئ پوهېدے. ”د هغوئ تورکش د خلاص قبر په شان دے؛ هغوئ ټول زورور جنګياليان دى. هغوئ به ستاسو فصل او ستاسو ډوډۍ وخورى؛ هغوئ به ستاسو زامن او ستاسو لوڼه وخورى؛ هغوئ به ستاسو رمې او ستاسو څاروى وخورى؛ هغوئ به ستاسو انګور او ستاسو د انځر ونې وخورى. په تُوره به ستاسو هغه قلعه‌بند ښارونه ونړوى چې تاسو پرې بهروسه کوئ.“

خو په هغو ورځو کښې هم، زمونږ پلار فرمائى، زۀ به تاسو بالکل تباه نۀ کړم. کله چې هغوئ پوښتنه وکړى، ”زمونږ پلار مونږ سره دا ټول ولې وکړل؟“ نو هغوئ ته ووايه، ”لکه څنګه چې تاسو زۀ پرېښودم او په خپل وطن کښې مو د پردو خُدايانو عبادت وکړو، هم هغه شان به تاسو په داسې وطن کښې د پردو خدمت کوئ چې ستاسو نۀ وى.“

”دا د يعقوب په کور کښې اعلان کړئ؛ په يهوداه کښې يې جار کړئ: دا واورئ، اے ناپوه او بې‌عقله قومه، چې سترګې لرئ خو نۀ وينئ، چې غوږونه لرئ خو نۀ اورئ:“ آيا تاسو زما نه نۀ يرېږئ؟ زمونږ پلار فرمائى. آيا زما په حضور کښې نۀ رپېږئ؟ ما شګه د سمندر دپاره حد وټاکلو، يو ابدى حُکم چې اوښتے ترې نۀ شى. که څه هم څپې راپورته شى، خو غالبې نۀ شى؛ که څه هم غورومبى وهى، خو اوښتے ترې نۀ شى. خو د دې قوم زړۀ ضدى او باغى دے؛ هغوئ مخ واړولو او په خپله لار لاړل. هغوئ په خپلو زړونو کښې نۀ وائى، ”راځئ چې د زمونږ پلار نه وويرېږو، هغه چې باران راکوى، د مني او د سپرلى باران په خپل وخت، هغه چې زمونږ دپاره د فصل ټاکلې اوونۍ ساتى.“ ”ستاسو خطاګانو دا برکتونه بې‌ځايه کړل، او ستاسو ګناهونو له تاسو نه ښېګړه منع کړه. ځکه چې زما په قوم کښې بدکاره خلق موندلى شى؛ هغوئ د مرغانو د ښکاريانو په شان په کمين کښې پراتۀ وى؛ هغوئ دام ږدى، او خلق نيسى. لکه څنګه چې پنجره د مرغانو نه ډکه وى، د هغوئ کورونه د دوکې نه ډک دى؛ نو ځکه هغوئ لوى او شتمن شوى دى. هغوئ موټه او چمکدار شوى دى؛ د بدو کارونو نه ډک دى. هغوئ د يتيمانو حق نۀ ساتى، چې هغوئ کامياب شى، او د محتاجانو حقونه نۀ ساتى.“ آيا زۀ به دوئ ته د دې کارونو سزا ورنۀ کړم؟ زمونږ پلار فرمائى. آيا زۀ به له داسې قوم نه بدله وانخلم؟ ”يو حيرانوونکے او وحشتناک کار په ملک کښې شوے دے: نبيان دروغ پېشګوئى کوى، او کاهنان په خپل اختيار واک چلوى؛ او زما قوم دا خوښوى. خو کله چې آخر راشى، نو تاسو به څۀ وکړئ؟“