پلار هيڅ وفادارى نۀ مومى
زموږ پلار وايي، په يروشلم کې يو صادق کس ولټوئ، او ښار به وبخښل شي. هیڅوک نه موندل کېږي — نه په غريبانو کې، نه په مشرانو کې. پېغمبران دروغ وايي، کاهنان د ځان لپاره حکومت کوي، او خلک همدا خوښوي. فصل په يوې خلاصې پوښتنې پای ته رسېږي.
5 1”د يروشلم په کوڅو کښې وګرځئ، اوس وګورئ او پام وکړئ! د دې چوکونه ولټوئ، کۀ تاسو يو کس ومومئ، داسې يو څوک چې انصاف کوى او د حق په لټه کښې وى، نو زۀ به دا معاف کړم. 2کله چې هغوئ دا هم وائى، ’زمونږ پلار ژوندے دے،‘ هغوئ دروغ قسم خورى.“
3زمونږ پلاره، آيا ستا سترګې د وفادارۍ طلبګار نۀ دى؟ تا هغوئ ووهل، خو درد ورته ونۀ لګېدو؛ تا هغوئ تباه کړل، خو هغوئ نصيحت قبلول ونۀ منل. هغوئ خپل مخونه د ګټې نه سخت کړل؛ هغوئ د راګرځېدو نه انکار وکړو. 4نو ما ووئيل، ”دا خو يوازې غريبان دى؛ دا ناپوهان دى، ځکه چې د زمونږ پلار لار نۀ پېژنى، د خپل پلار د انصاف لارې.“ 5”زۀ به لويانو ته لاړ شم او خبرې به ورسره وکړم، ځکه چې هغوئ خامخا د زمونږ پلار لار پېژنى، د خپل پلار د انصاف لارې.“ خو هغوئ ټولو هم يوغ مات کړے وو؛ هغوئ بندونه شلولى وو. 6نو ځکه به د ځنګل زمرے هغوئ ووهى، د بيابان لېوه به هغوئ تباه کړى. پړانګ د هغوئ د ښارونو په څارنه کښې پروت دے؛ هر څوک چې له هغوئ نه بهر ووځى، ټوټې ټوټې به شى، ځکه چې د هغوئ بغاوتونه ډېر دى، د هغوئ ناوفادارۍ بېشمېره دى.
7”زۀ ولې تا معاف کړم؟ ستا بچو زۀ پرېښے يم او په هغو يې قسم خوړلے دے چې خُدايان نۀ دى. ما هغوئ موړ کړل، خو هغوئ زنا وکړله او د کسبيو کورونو ته ډلې ډلې لاړل. 8هغوئ د موړو، شهوتناکو آسونو په شان وو، هر يو د خپل ګاونډى د ښځې دپاره شيهه کوى. 9آيا زۀ به دوئ ته د دې کارونو سزا ورنۀ کړم؟ زمونږ پلار فرمائى. آيا زۀ به له داسې قوم نه بدله وانخلم؟ 10د دې د انګورو په کرتو کښې پورته لاړ شئ او تباه يې کړئ، خو بشپړه تباهى يې مۀ کوئ؛ د دې څانګې لرې کړئ، ځکه چې دا د زمونږ پلار نۀ دى. 11ځکه چې د اِسرائيل کور او د يهوداه کور زما سره بالکل بېوفا شوى دى، زمونږ پلار فرمائى.“
12هغوئ د زمونږ پلار په حقله دروغ وئيلى دى؛ هغوئ ووئيل، ”هغه به هيڅ ونۀ کړى! په مونږ به هيڅ آفت رانۀ شى؛ مونږ به تُوره او قحط ونۀ وينو.“ 13نبيان خو يوازې هوا دى؛ کلام په هغوئ کښې نشته. نو هغوئ سره دې همداسې وشى!
14نو ځکه د آسمانى لښکرو پلار داسې فرمائى: ځکه چې تا دا خبره وکړه، زۀ خپل کلام ستا په خوله کښې اور جوړوم، او دا قوم لرګى، او دا به هغوئ وسوځوى. 15وګورئ، زۀ ستاسو خلاف يو قوم د لرې نه راولم، اے د اِسرائيل کوره، زمونږ پلار فرمائى، يو پايدار قوم، يو پخوانے قوم، داسې قوم چې د هغۀ په ژبه نۀ پوهېږئ، چې د هغۀ په خبرو نۀ شئ پوهېدے. 16”د هغوئ تورکش د خلاص قبر په شان دے؛ هغوئ ټول زورور جنګياليان دى. 17هغوئ به ستاسو فصل او ستاسو ډوډۍ وخورى؛ هغوئ به ستاسو زامن او ستاسو لوڼه وخورى؛ هغوئ به ستاسو رمې او ستاسو څاروى وخورى؛ هغوئ به ستاسو انګور او ستاسو د انځر ونې وخورى. په تُوره به ستاسو هغه قلعهبند ښارونه ونړوى چې تاسو پرې بهروسه کوئ.“
18خو په هغو ورځو کښې هم، زمونږ پلار فرمائى، زۀ به تاسو بالکل تباه نۀ کړم. 19کله چې هغوئ پوښتنه وکړى، ”زمونږ پلار مونږ سره دا ټول ولې وکړل؟“ نو هغوئ ته ووايه، ”لکه څنګه چې تاسو زۀ پرېښودم او په خپل وطن کښې مو د پردو خُدايانو عبادت وکړو، هم هغه شان به تاسو په داسې وطن کښې د پردو خدمت کوئ چې ستاسو نۀ وى.“
20”دا د يعقوب په کور کښې اعلان کړئ؛ په يهوداه کښې يې جار کړئ: 21دا واورئ، اے ناپوه او بېعقله قومه، چې سترګې لرئ خو نۀ وينئ، چې غوږونه لرئ خو نۀ اورئ:“ 22آيا تاسو زما نه نۀ يرېږئ؟ زمونږ پلار فرمائى. آيا زما په حضور کښې نۀ رپېږئ؟ ما شګه د سمندر دپاره حد وټاکلو، يو ابدى حُکم چې اوښتے ترې نۀ شى. که څه هم څپې راپورته شى، خو غالبې نۀ شى؛ که څه هم غورومبى وهى، خو اوښتے ترې نۀ شى. 23خو د دې قوم زړۀ ضدى او باغى دے؛ هغوئ مخ واړولو او په خپله لار لاړل. 24هغوئ په خپلو زړونو کښې نۀ وائى، ”راځئ چې د زمونږ پلار نه وويرېږو، هغه چې باران راکوى، د مني او د سپرلى باران په خپل وخت، هغه چې زمونږ دپاره د فصل ټاکلې اوونۍ ساتى.“ 25”ستاسو خطاګانو دا برکتونه بېځايه کړل، او ستاسو ګناهونو له تاسو نه ښېګړه منع کړه. 26ځکه چې زما په قوم کښې بدکاره خلق موندلى شى؛ هغوئ د مرغانو د ښکاريانو په شان په کمين کښې پراتۀ وى؛ هغوئ دام ږدى، او خلق نيسى. 27لکه څنګه چې پنجره د مرغانو نه ډکه وى، د هغوئ کورونه د دوکې نه ډک دى؛ نو ځکه هغوئ لوى او شتمن شوى دى. 28هغوئ موټه او چمکدار شوى دى؛ د بدو کارونو نه ډک دى. هغوئ د يتيمانو حق نۀ ساتى، چې هغوئ کامياب شى، او د محتاجانو حقونه نۀ ساتى.“ 29آيا زۀ به دوئ ته د دې کارونو سزا ورنۀ کړم؟ زمونږ پلار فرمائى. آيا زۀ به له داسې قوم نه بدله وانخلم؟ 30”يو حيرانوونکے او وحشتناک کار په ملک کښې شوے دے: 31نبيان دروغ پېشګوئى کوى، او کاهنان په خپل اختيار واک چلوى؛ او زما قوم دا خوښوى. خو کله چې آخر راشى، نو تاسو به څۀ وکړئ؟“