اسان جو پيءُ پنهنجي گهر کان حساب گهري ٿو

هيڪل جي دروازي تي اسان جو پيءُ عبادت ڪندڙن کي چوي ٿو ته عمارت جو نالو رٽڻ ڪنهن کي به نٿو بچائي. سيلا به سندس جاءِ هئي، ۽ هن ان کي برباد ڪري ڇڏيو. هو جيڪو چاهيندو هو اهو پرديسي، يتيم ۽ بيواهه لاءِ انصاف هو. يرمياه کي چيو وڃي ٿو ته هن قوم لاءِ دعا نه گهري.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–34

باب 7.

اهو ڪلام جيڪو اسان جي پيءُ وٽان يرمياه ڏانهن آيو:

اسان جي پيءُ جي گهر جي دروازي تي بيهي اتي اعلان ڪر تہ اسان جي پيءُ جو ڪلام ٻڌو، اي يهوداه جا سڀ ماڻهو، جيڪي هن جي عبادت ڪرڻ لاءِ انهن دروازن مان اندر ٿا وڃو. آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، اسرائيل وارو اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ پنهنجا طريقا ۽ پنهنجا ڪم بدلايو، تہ آءٌ اوهان کي هن جاءِ تي رهڻ ڏيندس.

انهن ٺڳيندڙ لفظن تي ڀروسو نہ ڪريو تہ ’اسان جي پيءُ جي هيڪل! اسان جي پيءُ جي هيڪل! اسان جي پيءُ جي هيڪل!‘ جيڪڏهن اوهين پنهنجا طريقا ۽ ڪم سچ پچ بدلايو، ۽ هڪٻئي سان سچ پچ انصاف ڪريو، جيڪڏهن پرديسيءَ، يتيم ۽ بيوه تي ظلم نہ ڪريو، هن جاءِ تي بي گناهه جو رت نہ وهايو، ۽ پنهنجي ئي نقصان لاءِ ٻين معبودن جي پويان نہ هلو، تہ آءٌ اوهان کي هن جاءِ تي، يعني انهيءَ ملڪ ۾ جيڪو مون اوهان جي ابن ڏاڏن کي گهڻو اڳ ڏنو هو، سدائين لاءِ رهڻ ڏيندس. پر ڏسو، اوهين اهڙن ٺڳيندڙ لفظن تي ڀروسو ڪيو ٿا جن جو ڪو فائدو ناهي. ڇا اوهين چوري ڪندا، خون ڪندا، زنا ڪندا، ڪوڙو قسم کڻندا، بعل لاءِ نذرانا ساڙيندا، ۽ انهن ٻين معبودن جي پويان هلندا جن کي اوهان نہ ڄاتو آهي، پوءِ اچي منهنجي اڳيان هن گهر ۾ بيهندا جيڪو منهنجي نالي سان سڏجي ٿو ۽ چوندا تہ ’اسين محفوظ آهيون!‘ ۽ وري اهي سڀ نفرت جوڳا ڪم ڪندا رهندا؟ ڇا هي گهر، جيڪو منهنجي نالي سان سڏجي ٿو، اوهان جي نظر ۾ ڌاڙيلن جو اڏو ٿي پيو آهي؟ مون پاڻ اهو ڏٺو آهي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو.

هاڻي منهنجي انهيءَ جاءِ ڏانهن وڃو جيڪا شيلوه ۾ هئي، جتي مون پهريائين پنهنجو نالو رکيو، ۽ ڏسو تہ منهنجي قوم اسرائيل جي بڇڙائيءَ سبب مون ان سان ڇا ڪيو. هاڻي، ڇاڪاڻ تہ اوهان اهي سڀ ڪم ڪيا، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، مون اوهان سان ٻيهر ٻيهر ڳالهايو پر اوهان نہ ٻڌو، اوهان کي سڏيو پر اوهان نہ وراڻيو،

تنهنڪري جيئن مون شيلوه سان ڪيو، تيئن انهيءَ گهر سان ڪندس جيڪو منهنجي نالي سان سڏجي ٿو ۽ جنهن تي اوهين ڀروسو ٿا ڪريو، ۽ انهيءَ جاءِ سان بہ جيڪا مون اوهان کي ۽ اوهان جي ابن ڏاڏن کي ڏني. جيئن مون اوهان جي سڀني ڀائرن کي، يعني افرائيم جي سڀني اولاد کي، پنهنجي نظر کان ڪڍي ڇڏيو، تيئن اوهان کي بہ ڪڍي ڇڏيندس. ^a

تون هن قوم لاءِ دعا نہ ڪر، نہ انهن لاءِ ڪو سڏ يا دعا بلند ڪر، نہ مون وٽ سفارش ڪر، ڇاڪاڻ تہ آءٌ تنهنجي نہ ٻڌندس. ڇا تون نہ ٿو ڏسين تہ يهوداه جي شهرن ۾ ۽ يروشلم جي گهٽين ۾ اهي ڇا ٿا ڪن؟ ٻار ڪاٺيون گڏ ڪن ٿا، پيءُ باهه ٻارين ٿا، عورتون اٽو ڳوهين ٿيون تہ آسمان جي راڻيءَ لاءِ ٽڪيون ٺاهين، ۽ ٻين معبودن لاءِ پيئڻ جا نذرانا ٿا اوريندا تہ مون کي ڪاوڙ ڏياريون. ^b پر ڇا آءٌ آهيان جنهن کي اهي ڪاوڙائين ٿا؟ اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. ڇا اهي پاڻ ئي نہ آهن، پنهنجي ئي شرمندگيءَ لاءِ؟

تنهنڪري مختيار پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ منهنجو غضب ۽ ڪاوڙ هن جاءِ تي، ماڻهن ۽ جانورن تي، ميدان جي وڻن ۽ زمين جي ميوي تي وهائجي ويندا — ٻرندا رهندا ۽ ڪڏهن نہ وسامندا.

آسمان جي لشڪرن جو پيءُ، اسرائيل وارو اسان جو پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ پنهنجيون سوختني قربانيون ٻين قربانين سان ملايو ۽ گوشت پاڻ کائو! ڇاڪاڻ تہ جنهن ڏينهن مون اوهان جي ابن ڏاڏن کي مصر جي ملڪ مان ڪڍيو، انهيءَ ڏينهن مون کين سوختني قربانين ۽ ذبحن بابت رڳو ڳالهايو نہ هو ۽ نہ حڪم ڏنو هو. مون کين هي حڪم ڏنو هو تہ منهنجو آواز مڃيو، تہ آءٌ اوهان جو پيءُ ٿيندس ۽ اوهين منهنجا ٻار ٿيندا. جنهن واٽ جو آءٌ اوهان کي حڪم ڏيان ٿو انهيءَ تي پوريءَ طرح هلو، تہ اوهان جو ڀلو ٿئي.

پر انهن نہ ٻڌو ۽ نہ ڪن ڏنو؛ پنهنجي ئي منصوبن موجب هليا، پنهنجي بڇڙي دل جي ضد ۾، ۽ اڳتي نہ پر پوئتي هليا ويا. جنهن ڏينهن کان اوهان جا ابا ڏاڏا مصر مان نڪتا، اڄ تائين مون پنهنجا سڀ ٻانها نبي اوهان ڏانهن موڪليا، ٻيهر ٻيهر، ڏينهون ڏينهن. تڏهن بہ انهن نہ مون کي ٻڌو ۽ نہ ڌيان ڏنو، پر ضد ڪيائون ۽ پنهنجي ابن ڏاڏن کان بہ وڌيڪ بڇڙايون ڪيائون.

تون کين اهي سڀ ڳالهيون ٻڌائيندين، پر اهي تنهنجي نہ ٻڌندا؛ تون کين سڏيندين، پر اهي تو کي نہ وراڻيندا.

کين چئو تہ هيءَ اها قوم آهي جنهن اسان جي پيءُ جو آواز نہ مڃيو ۽ نہ نصيحت قبول ڪئي؛ سچ گم ٿي ويو آهي، انهن جي چپن مان ڪٽجي ويو آهي. پنهنجا وار ڪٽي اڇلي ڇڏ؛ ويران ٽڪرين تي وين ڪر، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ پنهنجي ڪاوڙ جي هن نسل کي رد ڪري ڇڏيو آهي ۽ ڇڏي ڏنو آهي.

قتل جي وادي

يهوداه منهنجي نظر ۾ بڇڙائي ڪئي آهي، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. انهن پنهنجا نفرت جوڳا بت انهيءَ گهر ۾ رکيا جيڪو منهنجي نالي سان سڏجي ٿو، ۽ ان کي ناپاڪ ڪيائون. انهن بن-هنوم جي وادي ۾ توفت جون اوچيون جايون اڏيون تہ پنهنجن پٽن ۽ ڌيئرن کي باهه ۾ ساڙين — جنهن جو مون ڪڏهن حڪم نہ ڏنو هو ۽ نہ ئي اهو منهنجي ذهن ۾ آيو. ^c تنهنڪري اسان جو پيءُ فرمائي ٿو تہ اهڙا ڏينهن اچن ٿا جڏهن ان کي نہ توفت ۽ نہ بن-هنوم جي وادي سڏيو ويندو، پر قتل جي وادي؛ توفت ۾ ايستائين دفن ڪندا جيستائين جاءِ نہ بچي. هن قوم جا لاش آسمان جي پکين ۽ زمين جي جانورن جو کاڄ ٿيندا، ۽ کين ڀڄائڻ وارو ڪو بہ نہ هوندو. آءٌ يهوداه جي شهرن ۽ يروشلم جي گهٽين ۾ خوشي ۽ شادمانيءَ جو آواز، گهوٽ ۽ ڪنوار جو آواز بند ڪري ڇڏيندس، ڇاڪاڻ تہ ملڪ ويران ٿي ويندو.