ارمیا 7

7 ¹کلامی که از جانب پدر ما بر ارمیا نازل شد:

²بر دروازهٔ خانهٔ پدر ما بایست و در آنجا ندا کن: ای تمامی یهودا که برای پرستش او از این دروازه‌ها داخل می‌شوید، کلام پدر ما را بشنوید. ³پدرِ لشکرهای آسمان، پدر ما در اسرائیل، چنین می‌گوید: راه‌ها و کردار خود را اصلاح کنید، تا شما را در این مکان ساکن گردانم.

⁴به این سخنان فریبنده اعتماد نکنید که: «معبد پدر ما! معبد پدر ما! معبد پدر ما!» ⁵اگر به‌راستی راه‌ها و کردار خود را اصلاح کنید و به‌راستی در میان یکدیگر به عدالت رفتار نمایید، ⁶اگر بر غریب و یتیم و بیوه‌زن ستم نکنید و خون بی‌گناه را در این مکان نریزید و از خدایان دیگر به زیان خویش پیروی ننمایید، ⁷آنگاه شما را در این مکان، در سرزمینی که از دیرباز به پدرانتان بخشیدم، تا به ابد ساکن خواهم گردانید. ⁸اما بنگرید—شما به سخنان فریبنده‌ای اعتماد می‌کنید که هیچ سودی ندارند. ⁹آیا دزدی و قتل و زنا می‌کنید و به دروغ سوگند می‌خورید و برای بعل قربانی می‌گذرانید و از خدایان دیگری که نمی‌شناختید پیروی می‌کنید، ¹⁰و آنگاه می‌آیید و در این خانه که به نام من خوانده می‌شود به حضور من می‌ایستید و می‌گویید: «در امانیم!»—تا همچنان همهٔ این کارهای نفرت‌انگیز را به جا آورید؟ ¹¹آیا این خانه که به نام من خوانده می‌شود، در نظر شما لانهٔ دزدان گشته است؟ من خود این را دیده‌ام، پدر ما چنین می‌فرماید.

¹²اکنون به مکان من که در شیلوه بود بروید، جایی که نخست نام خود را در آن نهادم، و بنگرید که به‌سبب شرارت قوم خود اسرائیل با آن چه کردم. ¹³اکنون، چون همهٔ این کارها را کردید، پدر ما چنین می‌فرماید—و من بارها و بارها به شما سخن گفتم اما گوش ندادید، شما را خواندم اما پاسخ ندادید،

¹⁴پس با این خانه که به نام من خوانده می‌شود و شما بدان اعتماد دارید، و با مکانی که به شما و پدرانتان بخشیدم، همان خواهم کرد که با شیلوه کردم. ¹⁵و شما را از حضور خود بیرون خواهم افکند، چنانکه همهٔ خویشاوندانتان، یعنی تمامی فرزندان افرایم را بیرون افکندم. ^a a v15 افرایم اشاره‌ای کوتاه به پادشاهی شمالی اسرائیل است که آشور آن را حدود سال ۷۲۲ پیش از میلاد به تبعید برد.

¹⁶و اما تو—برای این قوم دعا مکن؛ برای ایشان نه فریاد برآور و نه دعا؛ و نزد من التماس منما، زیرا تو را نخواهم شنید. ¹⁷آیا نمی‌بینی که در شهرهای یهودا و کوچه‌های اورشلیم چه می‌کنند؟ ¹⁸فرزندان هیزم گرد می‌آورند، پدران آتش می‌افروزند و زنان خمیر می‌سرشند تا برای ملکهٔ آسمان قرص‌ها بپزند؛ و برای خدایان دیگر هدایای ریختنی می‌ریزند تا مرا به خشم آورند. ^b b v18 ملکهٔ آسمان الههٔ باروری بت‌پرستان بود که در خاور نزدیک باستان پرستیده می‌شد—و خانواده‌ها به‌جای پدر ما، ارادت خانگی خود را به او تقدیم می‌کردند. ¹⁹اما آیا من هستم که ایشان می‌رنجانند؟ پدر ما چنین می‌فرماید. آیا خودشان نیستند، به‌سوی رسوایی خویش؟

²⁰پس پدرِ متعال چنین می‌گوید: خشم و غضب من بر این مکان فرو خواهد ریخت—بر انسان و حیوان، بر درختان صحرا و ثمرهٔ زمین—و شعله‌ور خواهد شد و خاموش نخواهد گشت.

²¹پدرِ لشکرهای آسمان، پدر ما در اسرائیل، چنین می‌گوید: قربانی‌های سوختنی خود را بر سایر قربانی‌هایتان بیفزایید و گوشت را خود بخورید! ²²زیرا در روزی که پدرانتان را از سرزمین مصر بیرون آوردم، تنها دربارهٔ قربانی‌های سوختنی و ذبایح با ایشان سخن نگفتم و ایشان را امر نکردم. ²³بلکه ایشان را چنین امر فرمودم: آواز مرا اطاعت کنید، تا من پدر شما باشم و شما فرزندان من باشید. به‌تمامی در راهی که به شما امر می‌کنم گام بردارید، تا سعادتمند شوید.

²⁴اما ایشان نشنیدند و گوش فرا ندادند؛ بلکه به تدبیرهای خویش و به سرسختی دل شریر خود رفتار کردند و به عقب رفتند، نه به پیش. ²⁵از روزی که پدرانتان از مصر بیرون آمدند تا امروز، همهٔ خادمان خود، یعنی انبیا را، بارها و بارها، روز به روز نزد شما فرستادم. ²⁶با این حال به من گوش ندادند و توجه ننمودند، بلکه سرسختی ورزیدند و بدتر از پدرانشان عمل کردند.

²⁷تو همهٔ این سخنان را به ایشان خواهی گفت، اما تو را نخواهند شنید؛ ایشان را خواهی خواند، اما تو را پاسخ نخواهند داد.

²⁸پس به ایشان بگو: این است قومی که آواز پدر ما را اطاعت نکرد و تأدیب را نپذیرفت؛ راستی نابود شده و از دهانشان منقطع گشته است. ²⁹موی خود را بِبُر و دور بینداز؛ بر بلندی‌های عریان نوحه سر ده، زیرا پدر ما نسلِ خشم خود را رد کرده و ترک نموده است.

درهٔ کشتار

³⁰یهودا در نظر من بدی کرده است، پدر ما چنین می‌فرماید. ایشان بت‌های نفرت‌انگیز خود را در خانه‌ای که به نام من خوانده می‌شود نهادند و آن را نجس ساختند. ³¹و مکان‌های بلند توفَت را در وادی ابن‌هِنّوم بنا کردند تا پسران و دختران خود را در آتش بسوزانند—چیزی که هرگز امر نفرمودم و هرگز به خاطرم خطور نکرد. ^c c v31 توفَت مکانی در وادی ابن‌هِنّوم در جنوب اورشلیم بود که در آن کودکان قربانی می‌شدند؛ بعدها از نام این وادی واژهٔ «جهنم» پدید آمد. ³²پس پدر ما چنین می‌فرماید، اینک روزهایی می‌آید که دیگر آن را نه توفَت و نه وادی ابن‌هِنّوم، بلکه درهٔ کشتار خواهند نامید؛ و در توفَت دفن خواهند کرد تا آنکه دیگر جایی باقی نماند. ³³و لاشه‌های این قوم خوراک پرندگان آسمان و حیوانات زمین خواهد شد، و کسی نخواهد بود که آنها را براند. ³⁴و از شهرهای یهودا و کوچه‌های اورشلیم، آوای شادی و سرور و صدای داماد و عروس را خاموش خواهم ساخت، زیرا این سرزمین ویران خواهد گشت.